Η Πύλος βρίσκεται μπροστά σε μια εξέλιξη που δεν μπορεί πλέον να παρουσιαστεί ως διοικητική τακτοποίηση. Όταν οι ερασιτέχνες ψαράδες οι άνθρωποι που κράτησαν ζωντανό το λιμανάκι στις πιο δύσκολες περιόδους εκδιώκονται από τη μαρίνα που μισθώθηκε για μόλις 1.200€ τον μήνα, ενώ παραμένει ανεκπλήρωτη η ρητή δέσμευση του 2017 για δημιουργία χώρου ελλιμενισμού τους, τότε μιλάμε για μια κατάφωρη κοινωνική αδικία. Και όταν σε αυτό προστίθενται σοβαρές καταγγελίες για κλίμα πίεσης και εκφοβισμού, η υπόθεση παύει να είναι τεχνική γίνεται βαθιά πολιτική και ηθική.
Το 2017, σε δημόσια διαδικασία στο Δημοτικό Συμβούλιο Πύλου, το σχέδιο του ΤΑΙΠΕΔ περιλάμβανε σαφή πρόβλεψη για την κατασκευή δύο μπαστουνιών στη δυτική πλευρά, προς το τελωνείο, ώστε να εξυπηρετηθούν τα μη επαγγελματικά σκάφη των ερασιτεχνών ψαράδων. Δεν επρόκειτο για προφορική υπόσχεση επρόκειτο για στοιχείο σχεδιασμού που λειτούργησε ως βάση κοινωνικής συναίνεσης.
Σήμερα, η δέσμευση αυτή φαίνεται να έχει εξαφανιστεί από την πράξη, ενώ αυτοί που υποτίθεται ότι θα προστατεύονταν, βρίσκονται πρώτοι στη λίστα απομάκρυνσης.
Ακόμη πιο ανησυχητικές είναι οι μαρτυρίες που κάνουν λόγο για ένα κλίμα πίεσης από πλευράς Λιμεναρχείου προς τους ψαράδες, με ενέργειες που σύμφωνα με όσα καταγγέλλονται δεν αποσκοπούν απλώς στην τήρηση της τάξης, αλλά δημιουργούν ένα περιβάλλον φόβου και εξαναγκασμού.
Αν αυτές οι καταγγελίες ευσταθούν, τότε δεν μιλάμε για ουδέτερη διοικητική στάση, αλλά για πρακτικές που πλήττουν ευθέως την εμπιστοσύνη των πολιτών προς τους θεσμούς.
Και εδώ γεννιούνται αμείλικτα ερωτήματα.
Ποιος αποφάσισε ότι μια συμφωνία του 2017 μπορεί να αγνοηθεί χωρίς δημόσια λογοδοσία;
Γιατί δεν έχει προχωρήσει καμία ουσιαστική μέριμνα για τους ερασιτέχνες ψαράδες, όπως είχε προβλεφθεί;
Με ποια κοινωνική ευαισθησία ζητείται από ανθρώπους που στήριξαν την τοπική οικονομία να εγκαταλείψουν τον φυσικό τους χώρο, χωρίς εναλλακτική;
Και τέλος, ποιος ελέγχει αν οι διοικητικές πρακτικές που εφαρμόζονται σέβονται τα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια των πολιτών;
Το μικρό λιμανάκι της Πύλου δεν είναι απλώς μια ζώνη ελλιμενισμού. Είναι κομμάτι της συλλογικής μνήμης και της κοινωνικής συνοχής. Σε εποχές που η ανεργία και η οικονομική ασφυξία χτυπούσαν την πόρτα κάθε σπιτιού, αυτό το λιμάνι κράτησε όρθιες οικογένειες, προσέφερε διέξοδο, διατήρησε δεσμούς με την παράδοση. Σήμερα, αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι νιώθουν ότι αντιμετωπίζονται σαν ενοχλητική λεπτομέρεια σε ένα σχέδιο ανάπτυξης που δεν τους περιλαμβάνει.
Η ανάπτυξη που χτίζεται πάνω στην αθέτηση δεσμεύσεων και στην κοινωνική πίεση δεν είναι πρόοδος είναι ρήγμα εμπιστοσύνης. Και τα ρήγματα αυτά δεν κλείνουν εύκολα.
Η τοπική κοινωνία δικαιούται ξεκάθαρες απαντήσεις.
Θα τηρηθεί ή όχι η δέσμευση για χώρο ελλιμενισμού των ερασιτεχνών ψαράδων;
Θα υπάρξει διαφάνεια στις αποφάσεις που αφορούν τη μαρίνα;
Θα διερευνηθούν επίσημα οι καταγγελίες για εκφοβιστικές πρακτικές, ώστε να αποκατασταθεί το αίσθημα δικαιοσύνης;
Γιατί ένα λιμάνι χωρίς τους ανθρώπους του δεν είναι σύμβολο ανάπτυξης είναι σύμβολο αποξένωσης. Και η Πύλος δεν αξίζει να γίνει παράδειγμα του πώς μια κοινωνία παραμερίζεται στο όνομα μιας βιαστικής αξιοποίησης.
Η ιστορία αυτού του τόπου είναι γραμμένη με αλάτι, ιδρώτα και αξιοπρέπεια όχι με αποφάσεις πίσω από κλειστές πόρτες.
