“Ο Μαρίνος Μητραλέξης γεννημένος το 1916 στον Μίλα Μεσσηνίας, αποφοίτησε το 1938 από τη Σχολή Αεροπορίας. Όταν ήχησαν οι σειρήνες του Οκτώβρη του ’40, βρισκόταν στη 22η Μοίρα Διώξεως, στη Μεγάλη Μίκρα Θεσσαλονίκης.
Το μεσημέρι της 2ας Νοεμβρίου, δεκαπέντε ιταλικά βομβαρδιστικά Cant Z.1007bis Alcione, συνοδευόμενα από επτά καταδιωκτικά, κατευθύνονταν προς τη Θεσσαλονίκη. Έξι ελληνικά PZL P.24 απογειώνονται για να τα αναχαιτίσουν.
Ο Υποσμηναγός Μητραλέξης, έχοντας εξαντλήσει τα πυρομαχικά, βλέπει μπροστά του το τρικινητήριο ιταλικό βομβαρδιστικό.
Με ψυχραιμία και αποφασιστικότητα πλησιάζει το εχθρικό αεροσκάφος, σε ύψος επτά χιλιάδων ποδών και με την έλικά του, εμβολίζει το ουραίο πηδάλιο του ιταλικού σκάφους.
Το βομβαρδιστικό χάνει τον έλεγχο, στροβιλίζεται, βυθίζεται στη γη.
Ο Μητραλέξης, με την έλικα στρεβλωμένη, προσγειώνει το δικό του αεροπλάνο σε χωράφι κοντά στο σημείο της συντριβής.
Βρίσκει τους Ιταλούς αεροπόρους, τέσσερις από το πενταμελές πλήρωμα ζωντανούς. Τους συλλαμβάνει με το περίστροφό του, αφού πρώτα τους χαιρετά στρατιωτικά.
Με τη βοήθεια των χωρικών, τους παραδίδει στη Στρατιωτική Διοίκηση Θεσσαλονίκης.
Για το κατόρθωμά του, ο Υποσμηναγός Μαρίνος Μητραλέξης τιμήθηκε με το Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας, την ανώτατη διάκριση για πράξη πολεμικής ανδρείας και μάλιστα ο μόνος πιλότος που την έλαβε εν καιρώ πολέμου.
Μετά τον πόλεμο συνέχισε να υπηρετεί στους αιθέρες, πάντα με τη σεμνότητα του πραγματικού ήρωα. Το 1948, κατά τη διάρκεια αναγνωριστικής αποστολής στο Αιγαίο, το αεροσκάφος του παρουσίασε βλάβη και κατέπεσε στη θαλάσσια περιοχή της Τήνου.
Ο Μητραλέξης πέρασε στον ουρανό που αγάπησε, εκεί όπου οι αετοί δεν πεθαίνουν ποτέ.
Του απονεμήθηκε μετά θάνατον ο βαθμός του Αντισμηνάρχου. Η ανέγερση και τα αποκαλυπτήρια της προτομής του Ήρωα έγιναν στο χωριό του Μίλα Μεσσηνίας, με πρωτοβουλία μου ως Υφυπουργού Εθνικής Άμυνας τον Οκτώβριο του 2004”.
