Δύο ιστορίες. Ενας τόπος. Ένα κοινό πάθος: ο θυμός που γεννά η αδικία. Σ’ ένα χωριό της Κύπρου, τη δεκαετία του ’30, ένας κωφάλαλος νέος, παρεξηγημένος και αποδιωγμένος, βιώνει τον κοινωνικό και οικογενειακό αποκλεισμό. Στην απόλυτη απομόνωση, ο βουβός του πόνος γίνεται πράξη απελπισίας, με τραγικές συνέπειες για τον ίδιο και την οικογένειά του. Δεκαετίες αργότερα, ένας έντιμος και ευέξαπτος άντρας, ο Μανώλης, επιζεί της προδοσίας του ’74 και αναζητά νέα ζωή στην Αγγλία. Ο γιος του, ο Χάρης, μεγαλώνει μέσα στον θυμό και στην ανάγκη να βρει απαντήσεις. Ανάμεσα στη μάθηση και στη βία, στη λογική και στην έκρηξη, βαδίζει σ’ ένα λεπτό σχοινί. Ένα μυθιστόρημα για τη σιωπή, την οργή, τον ξεριζωμό και τις βαθιές ρωγμές που αφήνουν οι πληγές του παρελθόντος.
Η Αφροδίτη Κρεμμύδα, βιβλιόφιλος και βιβλιοκριτικός, γράφει για το βιβλίο:
"Ενα μυθιστόρημα που παρουσιάζει με ευαισθησία τις πληγές της Κυπριακής ιστορίας. Βασισμένο σε πραγματικά συμβάντα περιγράφει ιστορικά και κοινωνικά γεγονότα που σημάδεψαν τις ζωές των ηρώων. Δύο ιστορίες κατοίκων του χωριού Νέτα της Καρπασίας στη Βόρεια Κύπρο που σήμερα δυστυχώς ανήκει στα κατεχόμενα εδάφη. Η πρώτη διαδραματίζεται τη δεκαετία του 30 και η δεύτερη μετά τα τραγικά γεγονότα και την εισβολή του 74. Κοινός παράγοντας και στις δύο είναι ο θυμός. Ο θυμός που γεννά η αδικία και τα τραύματα ψυχής των ηρώων. Σε τούτη τη ζωή γεννιόμαστε αγνοί αλλά κάποιοι κουβαλούν τραύματα από τη γέννηση τους και άλλοι τα κληρονομούν από γονείς και από τα γεγονότα. Κι όσο πονούν κι όσο δεν μπορούν να βρουν τρόπο να τα επουλώσουν ο θυμός βράζει μέσα τους σαν τον ατμό στη χύτρα και πιέζει μέχρι την τελική έκρηξη. Στην πρώτη ιστορία ο Παναής γεννήθηκε κωφάλαλος. Η δική του πληγή ήταν η αδυναμία επικοινωνίας, η απόρριψη από σχεδόν όλο το οικογενειακό περιβάλλον και ο χλευασμός από τους συγχωριανούς. Ο Παναής αγαπούσε τους γύρω του, ζητούσε την αποδοχή τους και όσο δεν την εύρισκε ο θυμός του φούντωσε μέχρι την τελική έκρηξη με ολέθρια αποτελέσματα για τον ίδιο και την οικογένειά του. Σ' αυτή την ιστορία ο συγγραφέας έχει έντεχνα ενσωματώσει ιστορικά και κοινωνικά στοιχεία της Κύπρου όπως η δημιουργία του χωριού Νέτα, η διοίκηση της Αγγλοκρατούμενης Κύπρου, η συμβίωση Ελλήνων και Τούρκων, η δομή της οικογένειας, το Ιατρικό σύστημα ειδικά στο θέμα της ψυχικής υγείας. Είναι αδύνατον ο αναγνώστης να μείνει ασυγκίνητος από το δράμα του Παναή που ο συγγραφέας το ξετυλίγει μέσα από τις σκέψεις και τα αισθήματα του με έναν λυρικό τρόπο. Στη δεύτερη ιστορία η οικογένεια του Μανώλη βιώνει την εισβολή, την αιχμαλωσία και τον ξεριζωμό της κατά την εισβολή του 74. Πικραμένος αναζητά μια νέα ζωή στην Αγγλία. Ο γιός του ο Χάρης μεγαλώνει μέσα στο θυμό, ψάχνει να βρει λύσεις στην αδικία, ψάχνει απαντήσεις μέσα στα βιβλία ιστορίας από την μια και στην βία και την παρανομία από την άλλη. Κι ο δικός του ο θυμός φουντώνει και κινδυνεύει να εκραγεί. Όταν μετά από σχεδόν 30 χρόνια από την εισβολή, άντρας πια θα μπορέσει να επισκεφτεί το κατεχόμενο χωριό του θα καταλάβει πως οι ρίζες του δεν χάθηκαν, είναι πάντα εκεί, τον έθρεψαν, του καθόρισαν την ταυτότητά του και θα μείνουν για πάντα εκεί να τον στηρίζουν στη ζωή του χωρίς όμως να τον κρατούν δέσμιο. Το τραύμα επουλώθηκε και η ζωή συνεχίζεται. Και σ' αυτή την ιστορία ο Μιχάλης Φωτίου ξεδιπλώνει με υπέροχο τρόπο συναισθήματα και σκέψεις, αποφάσεις ζωής, διλήμματα, αγωνίες, φόβους, πίκρες και ανθρώπινους χαρακτήρες. Συγκλονιστική η περιγραφή του ηλικιωμένου που κοιτάζει το σπίτι του στην Αμμόχωστο πίσω από τα συρματοπλέγματα όπως και της επιστροφής του Χάρη στην κατεχόμενη Νέτα. Η ιστορία του Κυπριακού λαού μέσα από την πληγωμένη ψυχή, τις σκέψεις και την καρδιά απλών, αγνών ανθρώπων. Ενα μυθιστόρημα λυρικό που εμβαθύνει στην ανθρώπινη ψυχή χωρίς να γίνεται κουραστικό και πολύπλοκο και καταφέρνει να ταυτίσει τον αναγνώστη με τους ήρωες και να του δείξει την ιστορία του πολύπαθου νησιού μέσα από τα μάτια και τα αισθήματα των ιδίων των Κυπρίων".
