«Η αφήγηση ξεκινάει από μένα, που εδώ και κάνα χρόνο βαδίζω στο οροπέδιο των εβδομήντα, προχωρώντας ψηλαφιστά και πειραματιζόμενος με ερεθίσματα».
Ο συγγραφέας Έρι Ντε Λούκα συνομιλεί με την Ινές ντε λα Φρεσάνζ για τον χρόνο, τη μνήμη και την ευθύνη απέναντι στις επόμενες γενιές. Μια απρόσμενη συζήτηση, μακριά από κάθε απαισιόδοξη θεώρηση της γήρανσης, μια αναζήτηση εκείνου που εξακολουθεί να γεννιέται όσο η ζωή προχωρά.
Με τον λιτό και ποιητικό λόγο που χαρακτηρίζει το έργο του, ο Ντε Λούκα προτείνει έναν τρόπο να σκεφτούμε τον χρόνο όχι ως φθορά, αλλά ως πεδίο πειραματισμού της ύπαρξης.

«Σ' αυτή την ηλικία, από την κορφή του δάσους
βλέπω μακριά,
ξέφτια ενός μέλλοντος, όχι του δικού μου,
ενός μέλλοντος που δεν με περιλαμβάνει».
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)