Ολόκληρη η συλλογή αποτελεί μια βιωματική κατάθεση όπου κυριαρχούν η απώλεια, ο έρωτας και η μοναξιά. Ωστόσο, πολλές φορές δεν χρειάζεται να συμβεί κάτι στον έξω κόσμο για να έχει ήδη βιωθεί στον έσω. Οι εμπειρίες συχνά μεταμορφώνονται και, καμιά φορά, κουβαλάμε μνήμες χωρίς να γνωρίζουμε πώς έγιναν δικές μας, όπως επισημαίνει η ποιήτρια μιλώντας στην «Ε» και στο diastixo.gr.
Συνέντευξη στην Κωνσταντίνα Δρακουλάκου
Θα ήθελα να ξεκινήσω με μια ερώτηση που φαντάζομαι ότι σας κάνουν συχνά: Γιατί γράφετε ποίηση;
Τελικά ίσως γράφω για να παρηγορηθώ. Γιατί ψάχνω τρόπο να συνδεθώ, με εμένα και με τον κόσμο.
«Οταν πάψει η βροχή, θα είμαστε ξένες», πείτε μας δυο λόγια για τη νέα σας ποιητική συλλογή;
Η συλλογή αυτή γράφτηκε μέσα σε ένα χρονικό διάστημα έξι ετών. Πέρασε μια καραντίνα, μια απώλεια, μια αλλαγή χώρας, μια ηλικιακή κρίση. Ήθελα να αφήσω τον εαυτό μου εντελώς ελεύθερο να εκφραστεί σε αυτό το βιβλίο, να πειραματιστεί και να δοκιμάσει πράγματα. Επίσης, θέλησα να είμαι απολύτως ειλικρινής απέναντι στον εαυτό μου και στην τέχνη μου, κι αυτό είναι ένα βιβλίο που λειτουργεί και ως προσωπικό coming out, χωρίς να το επιδιώκει εξαρχής.
Ως ποιήτρια, πώς αναμετριέστε με τις λέξεις;
Με υπομονή, με σεβασμό, με τρυφερότητα.
Ποια θέματα ή συναισθήματα κυριαρχούν στα ποιήματά σας;
Η απώλεια, ο έρωτας, η μοναξιά. Δεν θα έλεγα πως είμαι πρωτότυπη σε αυτό.
Υπάρχουν προσωπικές εμπειρίες που οδήγησαν στη συγγραφή της τελευταίας σας συλλογής;
Ξεκάθαρα ναι. Όλη η συλλογή είναι μια βιωματική κατάθεση. Πολλές φορές όμως δεν χρειάζεται κάτι να συμβεί στον έξω κόσμο, για να έχει βιωθεί στον έσω. Οι εμπειρίες συχνά μεταμορφώνονται και, καμιά φορά, κουβαλάμε μνήμες που δεν ξέρουμε πώς έγιναν δικές μας.
Πώς βλέπετε τον ρόλο της ποίησης στη σύγχρονη κοινωνία και ποια είναι η αγωνία σας ως προς αυτό; Μπορεί η ποίηση να αγγίξει τους αναγνώστες σήμερα;
Δεν νομίζω ότι η ποίηση μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, αλλά σίγουρα τον φωτίζει αλλιώς. Μέσα στην ταχύτητα και τον καταιγισμό της πληροφορίας της εποχής μας, θέλω να ελπίζω ότι εξακολουθεί να μας θυμίζει την αξία της παύσης, της προσοχής και μιας γλώσσας που μπορεί να αφυπνίσει. Η δική μου αγωνία είναι να μη χαθεί εντελώς στη διαμεσολάβηση, αλλά να φτάσει σε έναν αναγνώστη που θα νιώσει πως ακούστηκε κάτι δικό του. Κι αν αγγίξει έστω έναν άνθρωπο, τότε έχει ήδη βρει τον σκοπό της.
Υπάρχουν σχέδια για νέα έργα ή συλλογές;
Δεν έχω σχέδια. Εχω μόνο την ελπίδα να με ξαναβρούν μερικά ποιήματα.
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Η Βασιλεία Οικονόμου γεννήθηκε το 1983 στον Πειραιά. Σπούδασε Ιστορία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Το 2015 εξέδωσε την πρώτη της ποιητική συλλογή, "Το υπόλοιπο της αφαίρεσης" (Εκδόσεις Γκοβόστη), η οποία συμπεριλήφθηκε στη βραχεία λίστα για το Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Ποιητή του περιοδικού "Ο Αναγνώστης". Το 2018 κυκλοφόρησε η δεύτερη ποιητική της συλλογή, "Εφήμερα ζώα" (Εκδόσεις Θράκα), ενώ το 2025 εξέδωσε την τρίτη της συλλογή, "Οταν πάψει η βροχή, θα είμαστε ξένες". Εχει συμμετάσχει σε παρουσιάσεις βιβλίων και σε λογοτεχνικές εκδηλώσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί σε ελληνικά και διεθνή λογοτεχνικά περιοδικά και ανθολογίες κι έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γερμανικά, κροατικά, αλβανικά, ισπανικά και σε άλλες γλώσσες.
