Αυτή τη φορά, όμως, τίποτα δεν είναι όπως πριν: κανείς από το προσωπικό ούτε από τους τακτικούς επισκέπτες φαίνεται να τους αναγνωρίζει. Τι κρύβεται πίσω από αυτή την παράξενη συμπεριφορά; Εντρομοι προσπαθούν να ανακαλύψουν. Μα όσο πιο βαθιά αναζητούν την αλήθεια, τόσο έρχονται αντιμέτωποι με δεκάδες ερωτήματα σχετικά με την ίδια τους τη ζωή. Και ποια είναι η “πικρή αλήθεια” που ανακαλύπτουν οι αναγνώστες ολοκληρώνοντας το βιβλίο; «Μάλλον ότι οι ανάγκες μας και η στάση απέναντι σε ό,τι μάς συμβαίνει είναι ευμετάβλητη.
Είμαστε τα πάντα, και θύτες και θύματα και κακοποιημένοι και κακοποιητές. Κάθε φορά διαλέγουμε τη θέση μας, σύμφωνα με τις πράξεις μας. Αυτή είναι η μοίρα της ανθρώπινης φύσης, οι πολλές της εκδοχές» όπως εξηγεί ο συγγραφέας μιλώντας στην "Ε".
Συνέντευξη στην Κωνσταντίνα Δρακουλάκου
Πώς επιλέγετε τα θέματα που εξερευνάτε στα βιβλία σας και, ειδικά για αυτό το έργο, ακολουθήσατε κάποια συγκεκριμένη μέθοδο γραφής ή σας καθοδήγησε η ίδια η ιστορία;
Κάθε βιβλίο έχει διαφορετικό σημείο εκκίνησης, οι προθέσεις ποτέ δεν είναι ίδιες. Στην «Πικρή αλήθεια», αφορμή στάθηκε μια σκέψη που κάνω χρόνια τώρα, ότι πολλοί άνθρωποι πασχίζουν να γίνουν ορατοί, να αφήσουν ένα προσωπικό στίγμα στη σχέση με τους με τους γύρω τους, μα συχνά αυτή η απλή φαινομενικά διαδικασία αποδεικνύεται εφιαλτική. Πολλοί γεννιούνται, ζουν διαγράφοντας μια τροχιά γύρω από τον εαυτό τους, μα τις περισσότερες φορές χάνονται μέσα στο χάος του χρόνου, κανείς δεν τους θυμάται, σαν να μην είχαν υπάρξει ποτέ.
Εχετε αναφέρει ότι η ιδέα για αυτό το βιβλίο υπήρχε μέσα σας πολλά χρόνια και αρχικά σκεφτόσασταν να το γράψετε ως σενάριο. Τι σας οδήγησε τελικά να το ολοκληρώσετε ως μυθιστόρημα;
Η αρχική μου ιδέα -η καθαρά σεναριακή- ήταν σχετικά ασαφής, δηλαδή είχε τα κύρια στοιχεία της πλοκής, αλλά ήταν κάπως "κενή", μη επαρκής. Σταδιακά όμως και με το πέρασμα του χρόνου, προσθέτονταν πολλά στοιχεία και λεπτομέρειες που "έδεσαν" και έκαναν πληρέστερη την ιστορία. Ηρθε, λοιπόν, η στιγμή που γεννήθηκε μέσα μου η επιθυμία να ξεκινήσω να γράφω.
Αν και δεν κατονομάζετε συγκεκριμένους τόπους ή χώρες στο βιβλίο, υπάρχει μια παγκόσμια διάσταση στην ιστορία. Θεωρείτε ότι η αφήγηση αυτή μπορεί να λειτουργήσει ως καθολική μεταφορά για τον σύγχρονο άνθρωπο;
Ναι, ισχύει σε μεγάλο βαθμό αυτό. Ο σύγχρονος άνθρωπος. Αγκιστρωμένος από επιθυμίες, απωθημένα, πάθη, αλλά την ίδια στιγμή αυτιστικός, κλεισμένος σε ένα καβούκι. Τρέχει πίσω από την ευτυχία, μοιράζεται τη ζωή του με τους υπόλοιπους ανθρώπους, αλλά ταυτόχρονα εγκλωβισμένος σε μια ζωή γεμάτη αδιέξοδα. Και πάντα να κυνηγά την ευτυχία, να τρέχει πίσω της με οποιοδήποτε τίμημα.
Η πλοκή θέτει ερωτήματα για την ταυτότητα και την αναζήτηση νοήματος. Πιστεύετε ότι οι αναγνώστες μπορούν να ταυτιστούν προσωπικά με αυτή την «έλλειψη αναγνώρισης» που βιώνουν οι ήρωες;
Ελπίζω πως ναι. Στην πραγματικότητα δεν είναι πολύ δύσκολο, μια που όλοι μας έχουμε βιώσει αυτή την έλλειψη, είτε μέσα από απορρίψεις, είτε μέσα από προσωπικά αδιέξοδα. Σαφώς και δεν υπάρχουν ξεκάθαρες απαντήσεις γύρω από όλα αυτά, ωστόσο το σημαντικότερο είναι να τίθενται ερωτήματα, αυτή είναι και η δική μου πρόθεση, αυτό το παιχνίδι με τους αναγνώστες.
Ποια θεωρείτε ότι είναι η “πικρή αλήθεια” που ανακαλύπτουν οι αναγνώστες ολοκληρώνοντας το βιβλίο σας;
Μάλλον ότι οι ανάγκες μας και η στάση απέναντι σε ό,τι μάς συμβαίνει είναι ευμετάβλητη. Είμαστε τα πάντα, και θύτες και θύματα και κακοποιημένοι και κακοποιητές. Κάθε φορά διαλέγουμε τη θέση μας, σύμφωνα με τις πράξεις μας. Αυτή είναι η μοίρα της ανθρώπινης φύσης, οι πολλές της εκδοχές. Γι' αυτό το βιβλίο μπορεί να διαβαστεί με πολλαπλούς τρόπους και από διαφορετικές οπτικές γωνίες.
Με το ιδιαίτερο ύφος και την αναγνωρισιμότητα του έργου σας, ειδικά μετά τη δεύτερη έκδοσή του στην Ελλάδα, φαίνεται ικανό να σταθεί και διεθνώς — υπάρχουν σχέδια για μετάφραση;
Το βιβλίο κυκλοφορεί σύντομα σε Γαλλία και Τουρκία, υπάρχουν ακόμα αρκετά σχέδια για το ταξίδι του ανά τον κόσμο. Θα χαρώ να σας ενημερώσω όταν γνωρίζω κι εγώ περισσότερα.
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Ο Δημήτρης Σωτάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973. Εχει εκδώσει τα μυθιστορήματα Η πράσινη πόρτα (2002), Η παραφωνία (2005), Ο Άνθρωπος Καλαμπόκι (2007), Το θαύμα της αναπνοής (2009), Ο θάνατος των ανθρώπων (2012), Η ανάσταση του Μάικλ Τζάκσον (2014), Η ιστορία ενός σούπερ μάρκετ (2015), Ο κανίβαλος που έφαγε έναν Ρουμάνο (2017), Ο μεγάλος υπηρέτης (2019), Μισή καρδιά (2022), Η πικρή αλήθεια (2025).
Το θαύμα της αναπνοής κατέκτησε το βραβείο The Athens Prize for Literature και ήταν υποψήφιο για το Ευρωπαϊκό Αριστείο Λογοτεχνίας, καθώς και για το βραβείο Jean Monnet στη Γαλλία. Η Μισή καρδιά, το πέμπτο μεταφρασμένο στα γαλλικά έργο του Δημήτρη Σωτάκη, τιμήθηκε με το Βραβείο Prix Méditerranée Étranger 2025, για τη γαλλική έκδοσή του Demi-cœur από τις εκδόσεις Intervalles σε μετάφραση της Françoise Bienfait.
Βιβλία του κυκλοφορούν στα γαλλικά, τουρκικά, σερβικά, ολλανδικά, ιταλικά, δανέζικα, αραβικά, κινεζικά κ.ά.
