Μέσα από μια πρωτότυπη σκηνική προσέγγιση, η παράσταση επιχειρεί να αποτυπώσει τις αόρατες συγκρούσεις, τις επαναλαμβανόμενες σκέψεις και τα εσωτερικά αδιέξοδα που καθορίζουν τη ζωή μας. Λίγο πριν την πρεμιέρα, ο σκηνοθέτης Θοδωρής Φραγκούλης και ο ηθοποιός Φώτης Βλάχος μίλησαν στην «Ε», φωτίζοντας τις βασικές ιδέες και τις καλλιτεχνικές προσεγγίσεις πίσω από το έργο. Όπως εξηγούν, η παράσταση δεν αφηγείται μια συμβατική ιστορία, αλλά καταγράφει την εσωτερική διαδρομή ενός ανθρώπου και τις συγκρούσεις ανάμεσα στις διαφορετικές πτυχές του εαυτού του.

Με κεντρική μεταφορά εκείνη της «χαλασμένης κασέτας», το έργο φωτίζει την παγίδα της επανάληψης: μοτίβα σκέψης και συμπεριφοράς που αναπαράγονται ακούσια, εγκλωβίζοντας τον άνθρωπο σε έναν φαύλο κύκλο. Ο σκηνοθέτης προσεγγίζει το θέμα όχι απλώς ως αφηγηματική ιδέα, αλλά ως υπαρξιακή συνθήκη, αναδεικνύοντας τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο κωμικό και το δραματικό στοιχείο. Παράλληλα, οι ερμηνείες των ηθοποιών, με χαρακτηριστική εκείνη του Φώτη Βλάχου, δεν περιορίζονται σε ρεαλιστικούς χαρακτήρες, αλλά επιχειρούν να δώσουν μορφή σε πτυχές της ανθρώπινης ψυχής. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, η σκηνή μετατρέπεται σε έναν καθρέφτη του εσωτερικού κόσμου, όπου η αθωότητα, ο φόβος και η επιθυμία για αλλαγή συνυπάρχουν και συγκρούονται.

Οι «Τυφλές Ελπίδες» δεν αποτελούν απλώς μια θεατρική εμπειρία, αλλά μια υπενθύμιση της ανάγκης για αυτογνωσία και υπέρβαση. Σε μια εποχή έντονων ερεθισμάτων και εσωτερικής σύγχυσης, η παράσταση καλεί τον θεατή να αναμετρηθεί με τον ίδιο του τον εαυτό και να αναζητήσει τη στιγμή εκείνη που μπορεί να σπάσει τον κύκλο της επανάληψης.

Θοδωρής Φραγκούλης:

-Η παράσταση «Τυφλές Ελπίδες» εστιάζει στον εσωτερικό κόσμο ενός ανθρώπου. Τι σας ενέπνευσε να καταπιαστείτε με αυτή τη θεματική;

Η στροφή προς τον εσωτερικό κόσμο δεν είναι μια μόδα, αλλά μια παλιά, σχεδόν αρχαϊκή ανάγκη του θεάτρου να φωτίσει τον άνθρωπο ως πεδίο σύγκρουσης. Στις «Τυφλές Ελπίδες» αυτό που με κινητοποίησε είναι η ιδέα ότι ο άνθρωπος γίνεται ταυτόχρονα δημιουργός και δέσμιος των ίδιων του των μηχανισμών — ένας νους που παράγει διαρκώς νόημα, αλλά και το υπονομεύει.

-Η ιδέα της «χαλασμένης κασέτας» είναι πολύ δυνατή μεταφορά. Πώς προσεγγίσατε σκηνοθετικά αυτή την επαναληπτικότητα πάνω στη σκηνή;

Η «χαλασμένη κασέτα» προσεγγίστηκε σκηνοθετικά όχι ως ένα τεχνικό εύρημα, αλλά ως μια υπαρξιακή συνθήκη. Η επανάληψη στη σκηνή αποκτά μικρές, σχεδόν ανεπαίσθητες μετατοπίσεις — μια λέξη, μια παύση, ένα βλέμμα αλλάζει — έτσι ώστε να φαίνεται πως ο άνθρωπος παλεύει να πατήσει «στοπ», να κάνει ένα εσωτερικό rewind και τελικά να ξαναδεί τον εαυτό του από την αρχή.

-Η παράσταση ισορροπεί ανάμεσα στο κωμικό και το δραματικό. Πόσο δύσκολο είναι να διατηρηθεί αυτή η ισορροπία;

Η συνύπαρξη κωμικού και δραματικού δεν είναι αντίφαση αλλά ουσία της θεατρικής πράξης. Από τον Αριστοφάνη μέχρι τον Τσέχωφ, το γέλιο και η οδύνη συμπορεύονται. Η δυσκολία έγκειται στο μέτρο — να μην εκτραπεί το ένα στοιχείο εις βάρος του άλλου, αλλά να συνυπάρχουν ως δύο όψεις της ίδιας εμπειρίας.

-Ποιο είναι το βασικό μήνυμα που θέλετε να πάρει ο θεατής φεύγοντας;

Θα έλεγα πως πρόκειται για μια υπενθύμιση: ότι ο άνθρωπος οφείλει να αναμετρηθεί με τα επαναλαμβανόμενα σχήματα της σκέψης του και, αν τολμήσει, να τα αναθεωρήσει. Να περάσει, δηλαδή, από την αδράνεια στην επίγνωση.

-Πόσο σημαντική είναι για εσάς η στήριξη του Δήμου Καλαμάτας και της τοπικής κοινότητας σε τέτοιες παραγωγές;

Η στήριξη του Δήμου Καλαμάτας και της Τοπικής Κοινότητας Μικρής Μαντίνειας υπήρξε ουσιαστική για την πραγματοποίηση της παράστασης. Ο δήμαρχος Καλαμάτας υποστήριξε την προσπάθεια σε οργανωτικό και θεσμικό επίπεδο, συμβάλλοντας στη διαμόρφωση ενός σταθερού πλαισίου για την υλοποίησή της. Παράλληλα, για την Τοπική Κοινότητα Μικρής Μαντίνειας υπήρξε καθοριστική η συμβολή του προέδρου, Στέλιου Λιακέα, ο οποίος με θερμή αγάπη για τον τόπο του και έμπρακτη στήριξη στάθηκε δίπλα μας σε κάθε στάδιο. Η διαρκής του προσπάθεια και η μάχη που δίνει για την ενίσχυση των πολιτιστικών δρώμενων στην περιοχή του αποτυπώνουν μια ουσιαστική πίστη στη σημασία του πολιτισμού ως ζωντανού στοιχείου της κοινότητας. Αυτή η συνεργασία μας έδωσε τη δυνατότητα να προχωρήσουμε με ασφάλεια και συγκέντρωση στο καλλιτεχνικό μας έργο.

-Υπάρχει κάποιο σημείο της παράστασης που θεωρείτε «κλειδί» για την κατανόηση όλου του έργου;

Αν υπάρχει ένα «κλειδί» στο έργο, αυτό βρίσκεται στη στιγμή της ρήξης με την επανάληψη. Εκεί όπου η φαινομενική κανονικότητα του κύκλου διαταράσσεται και αποκαλύπτεται η δυνατότητα της επιλογής — μια στιγμή μικρή σε διάρκεια, αλλά καθοριστική σε σημασία.

Φώτης Βλάχος:

-Ποιος είναι ο ρόλος σας στην παράσταση και τι αντιπροσωπεύει μέσα στον «εσωτερικό κόσμο» του χαρακτήρα;

Εν έτει 2026, μέσα σε όλον αυτόν τον μιντιακό κατακλυσμό, νιώθω τυχερός που παρατηρώ τη λειτουργία ενός σώματος που, παρόλο που είναι επηρεασμένο από τις κοινωνικές και εσωτερικές συνθήκες, βρίσκει τη δύναμη —έστω και «σχετικά αργά», ας το πούμε (αν και, αν με ρωτάτε, ποτέ δεν είναι αργά)— να θελήσει να σπάσει τα μοτίβα που το κρατούν δέσμιο και να βγει, έστω και με έναν άγνωστο φόβο, σε μια καθαρή ζωή, σε μια καθαρή πραγματικότητα. Κάνω τον «Τάκη» κι όλα είναι —θα πω— μέσα στο μυαλό μου. Είναι αν θέλετε, αυτό το κομμάτι που πάντα μέσα μας παραμένει αθώο και, ό,τι κι αν γίνεται, επιθυμεί να βγει προς τα έξω και να πάρει τα ηνία. Πόσο εύκολο είναι όμως να το κάνουμε αυτό...;

-Πόσο απαιτητικό είναι να υποδύεστε μια πτυχή της ανθρώπινης ψυχής αντί για έναν ρεαλιστικό χαρακτήρα;

Θα αποφύγω τη λέξη «δύσκολο» και θα πω ότι είναι μαγικό. Είναι μια πολύ όμορφη διαδικασία· σε πλάθει και σε εξελίσσει σαν άνθρωπο. Ευτυχώς, όταν ασχολείσαι με την τέχνη —και δη με το θέατρο— έρχεσαι αντιμέτωπος με τον ίδιο σου τον εαυτό, τον οποίο καλείσαι να δεις και να «ξεπεράσεις». Ο Τάκης έχει κοινά στοιχεία με εμένα κι εγώ με εκείνον, και νομίζω όλοι μας. Αυτό είναι και το κομμάτι που με έφερε αντιμέτωπο με ένα μεγάλο φάσμα συγκρούσεων, και νιώθω τυχερός που ο Φραγκούλης (έτσι θα τον αποκαλέσω) μου έδωσε την ευκαιρία να τις βιώσω. Σκεφτείτε να νομίζετε ότι παίζετε μέσα σε ένα μυαλό… Μάλλον όλοι γνωρίζουμε πώς είναι αυτό…

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ 

Παίζουν (κατά σειρά ρόλων): Φώτης Βλάχος, Μάρα Ζαχαροπούλου, Θοδωρής Φραγκούλης, Αναστασία Αντωνοπούλου, Παναγιώτα Αντωνακοπούλου. Σκηνοθεσία – Σκηνογραφία – Συγγραφή: Θοδωρής Φραγκούλης, Κατασκευή σκηνικών: Κώστας Μάλαμας, Φωτιστής: Συκάς Χρήστος, Ηχολήπτης: Αλέξανδρος Μπελόγιαννης, Σκηνοθεσία trailer: Θεόδωρος Φραγκούλης, Λήψη: Γιώργος Μπελόγιαννης, Μοντάζ: Θέμης Κανελόπουλος, Αφίσα: Ηλίας Κουρούπης.

Ηλεκτρονική προπώληση γίνεται στο more.com.