Το πρώτο της βιβλίο για παιδιά, «Ο κήπος της Μάγιας», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Θερμαϊκός», σε εικονογράφηση της Μαιρηλίας Φωτιάδου, και στάθηκε η αφορμή για την ακόλουθη συνέντευξη.
Συνέντευξη στην Κωνσταντίνα Δρακουλάκου
-Το βιβλίο σας έχει καταπληκτική εικονογράφηση. Πόσο σημαντική θεωρείτε την εικόνα στην κατανόηση και στο μήνυμα της ιστορίας;
Θα συμφωνήσω μαζί σας, έτσι μου φαίνεται κι εμένα, καταπληκτική εικονογράφηση από μια εξαιρετικά ταλαντούχα εικονογράφο, τη Μαιρηλία Φωτιάδου. Στο παιδικό βιβλίο, κατά τη γνώμη μου, η εικονογράφηση παίζει τεράστιο ρόλο. Το μάτι πρώτα θα σταθεί στην εικόνα πριν πάει στο κείμενο. Γι΄αυτό πριν από κάποια χρόνια ξεκίνησα μαθήματα εικονογράφησης για να μπορώ να υποστηρίζω τα κείμενα μου. Φυσικά είμαι ερασιτέχνης εικονογράφος, πιστεύω όμως σθεναρά στην ύπαρξη της εικόνας που συνοδεύει το κείμενο.
-«Ο κήπος της Μάγιας» είναι το πρώτο σας παιδικό βιβλίο. Πώς ήταν η μετάβαση από τη λογοτεχνία για ενήλικες στην παιδική λογοτεχνία;
Να το πούμε, ένα σιωπηλό μακροβούτι… πάντως κάτι που ετοίμαζα καιρό, χρόνια δηλαδή. Χρειάζεται ο κάματος του κουκουλιού και ένα σιωπηλό μακροβούτι στην υπομονή μέχρι η κάμπια να γίνει πεταλούδα, κάπως έτσι θα περιέγραφα τη μετάβαση.
-Λέγεται πως τα παραμύθια είναι σπουδαίο μέσο εκπαίδευσης για τη ζωή. Συμφωνείτε;
Αγαπώ τα παραμύθια, τις ιστορίες, τη λογοτεχνία εν γένει, απ’ όταν θυμάμαι τον εαυτό μου. Τώρα αν κάτι το αγαπάς και το απολαμβάνεις δε σε διαμορφώνει κιόλας με κάποιο τρόπο; Δε γίνεται επίτηδες, σε παίρνει μαζί του και κάτι παίρνεις.
-Τι σημαίνει για εσάς η έννοια της δημιουργίας και πώς βοηθά τα παιδιά να διαχειριστούν δυσκολίες και αλλαγές;
Για μένα είναι τρόπος ζωής και δεν εννοώ αποκλειστικά το γράψιμο, το οποίο προσωπικά είναι και καταφύγιο. Η δημιουργία έχει ανεξάντλητες εφαρμογές, ότι ικανοποιεί τον καθένα, από τη μαγειρική, κηπουρική, αρχιτεκτονική, μουσική, ξυλουργική, και πάμε…. Σαν ένα φάρμακο δίχως συνταγογράφηση δίχως χάπια και που το κουτί του δεν αδειάζει ποτέ.
-Πόσο σημαντικό είναι για ένα παιδί να μάθει, μέσα από μια ιστορία, ότι τα τέλη δεν είναι πάντα οριστικά αλλά συχνά προάγγελοι νέων δρόμων;
Δίνει κουράγιο αν μη τι άλλο. Οι ταυτίσεις βοηθάνε, δεν είμαστε οι μοναδικοί στον κόσμο που χάνουμε κάτι, που στεναχωριόμαστε, που θυμώνουμε, που πέφτουμε και ξανασηκωνόμαστε. C’est la vie…
-Πώς αντιδρούν οι μικροί αναγνώστες στην ιστορία της Μάγιας και ειδικά στο θέμα της αλλαγής και της επανεκκίνησης;
Από τη μικρή έκθεση που είχα μέχρι τώρα μαζί τους νομίζω ότι τους αρέσει, ανάλογα με την ηλικία τους για διαφορετικούς λόγους. Η αλλαγή κι επανεκκίνηση μπορεί να μοιάζει και σαν ένα παιχνίδι.
-Οταν γράφετε για παιδιά, τι είναι για εσάς το πιο σημαντικό: η ψυχαγωγία, η εκπαίδευση ή η συναισθηματική καλλιέργεια; Και πώς τα συνδυάζετε;
Δεν το έχω σκεφτεί ποτέ έτσι ακριβώς, νομίζω ότι τα νοήματα παραμένουν ίδια για παιδιά και για ενήλικες, ο λόγος γίνεται πιο συμπυκνωμένος, πιο απλός, όχι απλοϊκός. Ιστορίες φτιάχνω. Σίγουρα μια καλή ιστορία ψυχαγωγεί, ευαισθητοποιεί και τελικά αφήνει μια επίγευση, ποια θα είναι αυτή; Ο καθένας βλέπει και παίρνει αυτό που έχει ανάγκη τη συγκεκριμένη στιγμή.
* Η Ασπασία Σιγάλα γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα, όπου εργάζεται ως συγγραφέας και μεταφράστρια. Εχουν εκδοθεί τέσσερα μυθιστορήματά της: «Ο πρίγκιπας ξεθώριασε στο πλύσιμο» (εκδ. Πατάκη, 2000), «Τα Άλφα της Βεατρίκης» (εκδ. Πατάκη, 2002), «Φραγκίσκος» (εκδ. Κοχλίας, 2003) και «Bar Sur» (εκδ. Πατάκη, 2007).
