Το τρένο είναι ανάπτυξη και η Μεσσηνία πρέπει να διεκδικήσει πιο δυναμικά και με πίστη την επαναλειτουργία του σιδηροδρομικού δικτύου, σε προαστιακή βάση, μέσα στο νομό αρχικά και στη συνέχεια του μετρικού δικτύου στην Πελοπόννησο. Στην Ευρώπη το τρένο πάει παντού, αλλά στην Ελλάδα η κεντρική γραμμή Αθήνα – Θεσσαλονίκη είναι προβληματική και το τρένο καταργήθηκε στην Πελοπόννησο σε άλλες μεγάλες πόλεις.
Αυτό είναι το συμπέρασμα και οι σημαντικές αναφορές κατά τη συζήτηση που οργανώθηκε στον σιδηροδρομικό σταθμό Καλαμάτας, το απόγευμα του περασμένου Σαββάτου, στο πλαίσιο των τριήμερων εκδηλώσεων με τίτλο “Ο «Επόμενος Σταθμός» στην Καλαμάτα: Το τρένο επιστρέφει μέσα από την τέχνη”.
Η εκδήλωση – συζήτηση είχε ενδιαφέρον, αλλά έλειψαν η κοινωνία, ο κόσμος που υποτίθεται ότι θέλει το τρένο και ο Δήμος Καλαμάτας, που υποστηρίζει πως ενδιαφέρεται για την επαναλειτουργία του και έχει μετάσχει και έχει στηρίξει παλιότερες εκδηλώσεις.
Αυτή τη φορά οι εκδηλώσεις δεν είχαν θέαμα, κάποιον “κράχτη” έναν Αγιο Βασίλη ή βόλτα με το τρένο. Η Hellenic Train αυτή τη φορά δεν ικανοποίησε το αίτημα και δεν έστειλε μηχανοδηγό για να ξανασφυρίξουν τα έτοιμα ΜΑΝ στο μηχανοστάσιο.
Ο αγώνας για το τρένο στη Μεσσηνία, για να λειτουργήσει προαστιακός σιδηρόδρομος και πολύ περισσότερο το δίκτυο στην Πελοπόννησο θέλει συνέπεια και συνέχεια, επιμονή και πίστη, τρέλα και πάθος πως μπορεί να κερδηθεί.
Γιατί έχει να αντιμετωπίσει μια πολιτική που έχει κυριαρχήσει στην χώρα μας εδώ και πολλά χρόνια. Και αφορά την επιλογή και την προτεραιότητα της Πολιτείας στους αυτοκινητόδρομους και τις οδικές μεταφορές. Τα περισσότερα χρήματα, τα δισεκατομμύρια από τα ευρωπαϊκά προγράμματα εκεί κατευθύνονται. Ακόμα, και η κεντρική σιδηροδρομική γραμμή της χώρας, παρά το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη και την απώλεια 57 ανθρώπων, παραμένει προβληματική, χωρίς ασφάλεια.
Σωστά τονίστηκε το περασμένο Σάββατο ότι ο σιδηρόδρομος είναι ανάπτυξη και πολιτισμός, πως συμβάλει στην κοινωνική συνοχή, στην καλύτερη ζωή στην πόλη και στο ζωντάνεμα της υπαίθρου, αλλά με επικοινωνιακές φιέστες και με το πάθος μόνο κάποιων αιθεροβαμόνων φίλων του, δεν μπορεί να υπάρχει ελπίδα.
