Πέμπτη, 01 Οκτωβρίου 2020 11:27

Ανάγκη αμυντικής απεξάρτησης

Γράφτηκε από τον
Ανάγκη αμυντικής απεξάρτησης

Δε λέω, κατανοητό να χαίρεται η κυβέρνηση για την αναβάθμιση της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας.

Ιδίως τούτες τις ώρες, όταν ζούμε υπό το καθεστώς των τουρκικών απειλών και αξιώσεων. Δεν είναι όμως τόσο ασφαλές να επαφίεται η ασφάλεια της χώρας μας, έναντι του τουρκικού επεκτατισμού, στις καλές προθέσεις του εκάστοτε ενοίκου του Λευκού Οίκου. Διότι τα πιο πρόσφατα γεγονότα λειτουργούν ως κώδωνας κινδύνου, κυρίως με το απρόβλεπτο των επιλογών του σημερινού «πλανητάρχη». Οπως ήταν η εγκατάλειψη στο έλεος του Ερντογάν και του Πούτιν των Κούρδων μαχητών στη Συρία, οι οποίοι πρόσφεραν πολύ αίμα στον αγώνα κατά του «Ισλαμικού Κράτους», στο οποίο κατάφεραν αποφασιστικά πλήγματα. Οπως τα πισωγυρίσματά του στο Αφγανιστάν, όπου οι Ταλιμπάν κερδίζουν και πάλι έδαφος.
Τώρα βεβαίως οι ΗΠΑ είναι σε προεκλογική περίοδο, με τον υποψήφιο των Δημοκρατικών, τον Τζο Μπάιντεν, να τοποθετείται ευθέως υπέρ των ελληνικών θέσεων. Να είναι τόσο φιλελληνικός ώστε ο ίδιος να δηλώνει, χαριτολογώντας, πως θα μπορούσε να ονομάζεται… Μπαϊντενόπουλος. Με φυσικό αποτέλεσμα να έχει αισθητό προβάδισμα στις προτιμήσεις των ελληνικής καταγωγής ψηφοφόρων. Που είναι τόσοι, όσοι αρκούν για να γείρουν την πλάστιγγα, σε μια χώρα όπου επανειλημμένως, στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις, το αποτέλεσμα κρίθηκε οριακώς από μερικές δεκάδες χιλιάδες ψήφων.
Οπότε, πείτε με καχύποπτο, όταν σκέπτομαι πως ο Ντόναλντ Τραμπ μας κάνει «τα γλυκά μάτια», τώρα που έχει ανάγκη την ψήφο των Ελληνοαμερικανών, καθώς οι δημοσκοπήσεις τον φέρνουν πίσω από τον υποψήφιο των Δημοκρατικών. Ενώ σε όλη τη διάρκεια της θητείας του έκανε όλα τα χατίρια του Ταγίπ Ερντογάν, με τον οποίο δήλωνε ότι είναι… ερωτευμένος, συνομιλώντας μαζί του ακόμη και δυο φορές την εβδομάδα.
Καλοδεχούμενη, ως επίκαιρη τακτική επιδίωξη, η αμερικανική «στήριξη». Αλλά επειδή είναι όντως αίολη, εκείνο για το οποίο πρέπει να αγωνίζεται η Ελλάδα είναι, με δεδομένο ότι και το αμερικανοκρατούμενο ΝΑΤΟ είναι μάλλον ημιθανές, η απεξάρτηση της ΕΕ από το θυμικό του εκάστοτε «πλανητάρχη». Η οικοδόμηση της κοινής αμυντικής πολιτικής της Ενωσης, όπως την είχαν ονειρευτεί οι θεμελιωτές της Ενωσης, όπως ο Σουμάν, από τη δεκαετία του ’50, με δική της εξοπλιστική αυτάρκεια και ενιαίο αμυντικό προϋπολογισμό. Και, τελικώς, με κοινό ευρωπαϊκό στρατό, που θα φυλάττει τις κοινές ευρωπαϊκές Θερμοπύλες. Αλλιώς χάσαμε και ως Ελλάδα και ως Ευρώπη.

Γ. Π. Μασσαβέτας

giorgis@massavetas.gr


NEWSLETTER