Υπάρχει μια κατηγορία νέων ανθρώπων που δεν αναζητούν τα φώτα, αλλά καταλήγουν — αθόρυβα — να φωτίζουν την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό. Επιστήμονες, ερευνητές, επαγγελματίες που εργάζονται μακριά από την Ελλάδα, παράγουν ουσιαστικό έργο και μας κάνουν να νιώθουμε περήφανοι χωρίς τυμπανοκρουσίες.

Ένας από αυτούς είναι ο Γιάννης Βεργινάδης, Καλαματιανός επιστήμονας που τα τελευταία χρόνια διαγράφει μια σταθερά ανοδική πορεία στον χώρο της έρευνας. Σήμερα εργάζεται στις Ηνωμένες Πολιτείες ως Senior Research Investigator, με αντικείμενο την έρευνα γύρω από τον καρκίνο και τη βελτίωση των θεραπευτικών προσεγγίσεων, μέσα από σύγχρονες επιστημονικές μεθόδους και διεθνείς συνεργασίες.

Η παρουσία του πρόσφατα στο πρωτοσέλιδο της "Καθημερινής" δεν ήρθε ως αποτέλεσμα προβολής, αλλά ως φυσική κατάληξη μιας πορείας που βασίζεται στη γνώση, τη συνέπεια και τη δουλειά. Ο ίδιος ανήκει σε εκείνη τη γενιά επιστημόνων που έφυγαν για να μπορέσουν να εξελιχθούν, να αποκτήσουν εμπειρία και να σταθούν σε απαιτητικά ερευνητικά περιβάλλοντα.

Ο τόπος του, πάντως, δεν τον έχει ξεχάσει. Ο Δήμος Καλαμάτας τον έχει τιμήσει, με τον Δήμαρχο να του απονέμει το μετάλλιο των 200 χρόνων μια συμβολική αναγνώριση μιας πορείας που τιμά όχι μόνο τον ίδιο, αλλά και την πόλη από την οποία ξεκίνησε.

Και εδώ ακριβώς γεννιέται ο προβληματισμός: μήπως αυτά τα παιδιά τα βλέπουμε λιγότερο απ’ όσο αξίζουν; Μήπως τους δίνουμε βήμα μόνο όταν «χωρέσουν» σε ένα πρωτοσέλιδο; Και, κυρίως, μήπως οφείλουμε να δημιουργήσουμε τις συνθήκες ώστε τέτοιες πορείες να μη χρειάζεται να ολοκληρώνονται αποκλειστικά εκτός Ελλάδας;

Οι αθόρυβες διακρίσεις δεν είναι λιγότερο σημαντικές. Είναι, ίσως, οι πιο ουσιαστικές. Και αξίζουν να τις ακούμε, να τις αναδεικνύουμε και κάποια στιγμή να τις φέρνουμε πίσω.