Διαβάζοντας  κάποιος αναγνώστης τις προηγούμενες ημέρες  το ρεπορτάζ του καλού και έγκριτου δημοσιογράφου Νίκου Γιαννόπουλου, στο News 24/7, για το Διαρκές Προγραμματικό Συνέδριο της Νέας Αριστεράς, που λογικά τώρα θα βρίσκεται σε εξέλιξη (22 - 25/1/2026), θα αντιλήφθηκε πολύ εύκολα γιατί ζούμε την μεγαλύτερη πολιτική και καθεστωτική ανωμαλία της  μεταπολίτευσης.

Δηλαδή ο Μητσοτάκης να πέφτει με το κεφάλι, με ταχύτητα που σπάει το φράγμα του ήχου, αλλά να συνεχίζει σχεδόν με άνεση να είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού, προφανώς γιατί οι άλλοι -της αντιπολίτευσης- πέφτουν εκ παραλλήλου κι αυτοί και μάλιστα με μεγαλύτερη ταχύτητα, αυτή του φωτός.

Ένα απόσπασμα από το ρεπορτάζ του Ν. Γιαννόπουλου, νομίζω ότι αποτελεί την επεξηγηματική επιτομή του γιατί ο Μητσοτάκης μπορεί και είναι κυρίαρχος παρά την, σχεδόν, δημοκρατική εκτροπή που έχει επιβάλλει:

«Είναι γνωστό ότι εντός της Νέας Αριστεράς υπάρχουν δύο φιλοσοφίες/στρατόπεδα. Το ένα, που εκφράζεται από τον επικεφαλής Αλέξη Χαρίτση και τους περισσότερους βουλευτές του κόμματος μιλά για δημιουργία ευρύτατου λαϊκού μετώπου στο οποίο μπορεί, κατά την οπτική τους, να συμμετάσχει υπό όρους και ο νέος πολιτικός σχηματισμός του Αλέξη Τσίπρα (ή, τουλάχιστον, λένε ότι δεν τον αποκλείουν).

Το άλλο, που εκφράζεται από το γραμματέα Γαβριήλ Σακελλαρίδη και άλλα στελέχη, θεωρεί καταλληλότερη λύση τις συνεργασίες κυρίως με εξωκοινοβουλευτικά σχήματα της ριζοσπαστικής Αριστεράς και ταυτόχρονα απορρίπτει κατηγορηματκά το ενδεχόμενο συνεργασίας με τον πρώην Πρωθυπουργό».

Η διάσπαση του -μόλις ανιχνεύσιμου δημοσκοπικά- χώρου είναι ένα γεγονός που σχεδόν έχει προαναγγελθεί και που κάποιοι στοιχηματίζουν ότι θα συμβεί σε αυτό το Συνέδριο που βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη.

Η κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΕΑΡ απαριθμεί 12 βουλευτές και (με εξαίρεση τους 25 ανεξάρτητους) είναι η 5η κοινοβουλευτική ομάδα κόμματος (από τα συνολικά 8 κόμματα του κοινοβουλίου), οι δε 12 έδρες που διαθέτει σήμερα, ως γνωστόν, προέρχονται όλες από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Από τους 12 βουλευτές της, οι 9 έχουν διατελέσει υπουργοί της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, σε πολύ σημαντικά υπουργεία, και η μία (Πέτη Πέρκα) -ως μη βουλευτής τότε- είχε διατελέσει Γενική Γραμματέας.

Παρά ταύτα από της συγκρότησης κοινοβουλευτικής ομάδας, τα τουλάχιστον δύο τελευταία χρόνια, η ΝΕΑΡ δεν κατόρθωσε δημοσκοπικά να ξεπεράσει ποτέ το 2% παραμένοντας σταθερά σε πολύ χαμηλές πτήσεις, έτσι ώστε να είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν πρόκειται να ξεπεράσει το όριο εισόδου στην Βουλή (3%) όποτε και αν γίνουν εκλογές.

Άραγε γιατί δεν έχουν την κοινωνική αποδοχή, ενώ τα πρόσωπα που συγκροτούν την κοινοβουλευτική της ομάδα (ως βουλευτές ή ως υπουργοί) προσέφεραν σημαντικές υπηρεσίες σε πολύ δύσκολες περιόδους, ενώ διαχειρίστηκαν με απόλυτη εντιμότητα το δημόσιο χρήμα, χωρίς να τους προσάψει ποτέ κανείς το παραμικρό;

Άραγε γιατί δεν έχουν την κοινωνική αποδοχή, ενώ τα στελέχη της και οι προγραμματικές θέσεις της ΝΕΑΡ, τόσο εντός Βουλής όσο και εκτός στους κοινωνικούς αγώνες, στέκονται δίπλα στην βαλλόμενη κοινωνική πλειοψηφία;

Μα γιατί ο κόσμος πιστεύει ότι όλα αυτά δεν έχουν καμία σημασία εφόσον κρατάνε τις κλεμμένες έδρες στην ιδιοκτησία τους, ή όπως λέγεται -κατά το συνήθειο- εκεί που απευθύνεται η ΝΕΑΡ «ο καυγάς γίνεται για το πάπλωμα»!!!

Αναρωτιέται ο απλός πολίτης:

• Εντάξει, ο Κασσελάκης ήταν τοξικός, ο Κασσελάκης σας αποκάλεσε «5η φάλαγγα», ο Κασσελάκης σας εξανάγκασε με απειλές (περί διαγραφών) σε φυγή, γιατί έπρεπε να φύγετε και δεν μείνατε να παλέψετε με πολλούς άλλους παρά του στρώσατε το χαλί της εσωκομματικής επικυριαρχίας;
• Και αφού φύγατε γιατί δεν αντέχατε όπως λέτε, παραχωρώντας στον Κασσελάκη το σπίτι σας, γιατί πήρατε μαζί και τις έδρες του ΣΥΡΙΖΑ στρώνοντας έτσι τον δρόμο στο ΠΑΣΟΚ να γίνει αξιωματική αντιπολίτευση και αλλοιώνοντας την λαϊκή εντολή;
• Και αφού ο Κασσελάκης έφυγε (επειδή άλλοι πάλεψαν γι’ αυτό, που τους καταγγείλατε αποχωρώντας) γιατί δεν επιστρέψατε επαναπατρίζοντας και τις έδρες, ενδυναμώνοντας τον ΣΥΡΙΖΑ και δίνοντας την μάχη των ιδεών (όπως πριν φύγετε) στα πλαίσια της εσωκομματικής δημοκρατίας;
• Μήπως οι συζητήσεις για την δημιουργία ενός ευρύτερου λαϊκού μετώπου που ευαγγελίζεστε κάποιοι από σας είναι προσχηματικές («φερετζές») και αυτό που σας απασχολεί πραγματικά είναι σε ποιο όχημα θα επιβιβαστείτε και το οποίο θα κατορθώσει να σας οδηγήσει εκ νέου στα κοινοβουλευτικά έδρανα;

Και για να τελειώνουμε με τις παπάτζες και τα φούμαρα των μεν ότι υπό όρους μπορούν να δεχτούν (ή δεν τον αποκλείουν) τον νέο πολιτικό σχηματισμό του Αλέξη Τσίπρα στο λαϊκό Μέτωπο που δημιουργούν(;;;;) ή των δε (ως πούροι Αριστεροί οι οποίοι δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους) απορρίπτουν κατηγορηματικά το ενδεχόμενο συνεργασίας με τον πρώην Πρωθυπουργό, ας πράξουν ότι τους φωτίσει ο γιαραμπής  της «επανάστασης» τους, αφού όμως πρώτα παραδώσουν το πάπλωμα (χωρίς καυγάδες).

Γιατί όχι μόνο σε όλα τ’ άλλα, αλλά και σε αυτό, δεν αγγίζουν τον Τσίπρα ούτε στο μικρό του δαχτυλάκι.

Στο κάτω κάτω της γραφής

“Η ατυχία του Δον Κιχώτη δεν ήταν η φαντασιοπληξία του, αλλά ο Σάντσο Πάντσα”.

Φραντς Κάφκα, Τσέχος Συγγραφέας