Έχουν περάσει 2.500 χρόνια, για την ακρίβεια 2.442, από το μακρινό 416 π.χ. που ο Θουκυδίδης κατέγραψε τους φοβερούς διαλόγους μεταξύ Αθηναίων και Μηλίων, όταν οι Αθηναίοι επιτέθηκαν στη Μήλο (ουδέτερη, λακεδαιμονική αποικία) για να την αναγκάσουν να υποταχθεί.
Ο «πολιτικός κυνισμός» του ισχυρού (των Αθηναίων) επιβάλλεται στο δίκαιο με τη γνωστή φράση: "Oι δυνατοί κάνουν ό,τι τους επιτρέπει η δύναμή τους και οι αδύνατοι υποχωρούν όσο τους το επιβάλλει η ανάγκη".
Η δυστυχία του ανθρώπου από τότε και μέχρι σήμερα είναι ότι ο «πολιτικός κυνισμός» -με την πιο πάνω καταγεγραμμένη (από τον Θουκυδίδη) φράση- παραμένει ισχυρός αλλά ευτυχώς όχι σε πλήρη ισχύ.
Η ιστορία διδάσκει ότι η ανθρωπότητα στο διάβα αυτών των πολλών αιώνων κατόρθωσε να θέσει αναχώματα, να περιορίσει την δύναμη του ισχυρού, να φρενάρει την υποχωρητικότητα του αδυνάτου, ακόμα κατόρθωσε να περιορίσει σε πολύ μεγάλο βαθμό την επέλαση της ιμπεριαλιστικής ισχύος με το διεθνές δίκαιο, με τα διεθνή δικαστήρια, με τους διεθνείς οργανισμούς και κυρίως με τα μεγάλα και απολύτως πλειοψηφικά -στις κοινωνίες όλης της γης- κινήματα ειρήνης.
Αποτέλεσμα ήταν η ανάπτυξη πολλών και επιτυχών απελευθερωτικών κινημάτων, η ανάπτυξη και διασπορά πολέμων ανεξαρτοποίησης και η κατάρρευση πανίσχυρων αποικιοκρατιών και αυτοκρατοριών.
Σήμερα όμως όπως επισημαίνει ο -ομότιμος καθηγητής της νεώτερης ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών- Αντώνης Λιάκος: “Ο πόλεμος αυτός έχει πολλαπλές στοχεύσεις που δεν περιορίζονται στη Μέση Ανατολή. Είναι η παλινόρθωση μιας αυτοκρατορίας χωρίς κανένα δεσμευτικό πλαίσιο, ούτε το εσωτερικό δικό της, και μια εκφοβιστική επίδειξη της νέας πολεμικής τεχνολογίας και του πολέμου με τεχνητή νοημοσύνη. Πρόκειται για έναν νέο ολοκληρωτισμό, μπροστά στον οποίο φοβάμαι ότι οι προηγούμενοι ήταν πειράματα”.
Και τελειώνει το σύντομο σημείωμα του -μιας πρώτης ανάγνωσης του πολέμου των ΗΠΑ και Ισραήλ με το Ιράν- ο διακεκριμένος καθηγητής: “Ως πολίτες δεν μπορούμε να κάνουμε πολλά πράγματα. Αλλά μπορούμε να συμβάλουμε ώστε η κοινή γνώμη στην Ελλάδα να είναι αποφασιστικά και χωρίς συμψηφισμούς αντιπολεμική. Χρειάζονται πρωτοβουλίες για ένα μεγάλο φιλειρηνικό κίνημα. Πρέπει να εργαστούμε για ένα μέτωπο, το ευρύτερο δυνατό, εναντίον του πολέμου. Χωρίς αμφιταλαντεύσεις και δισταγμούς”.
Δεν αποτελεί κανονικότητα, δεν ορίζεται ως νέος πατριωτισμός, δεν είναι εκστρατεία υπεράσπισης της δημοκρατίας και των λαϊκών ελευθεριών και ούτε εντάσσεται στο δόγμα αμυντικής προστασίας και αποτροπής από τα βέβαια χτυπήματα ενός ολοκληρωτικού και πανίσχυρου καθεστώτος, η αγριότητα του πολέμου -με τις ανεξέλεγκτες διαστάσεις και την αβέβαιη εξέλιξη- που βιώνουμε ως ανθρωπότητα.
Οι Αμερικανοί πήραν την υπόσχεση για ειρήνη και βιώνουν πόλεμο, ο οποίος φυσικά χρηματοδοτείται από τους ίδιους.
Ο άνθρωπος που αιματοκύλησε το Καπιτώλιο στην χώρα του, που δεν αναγνώρισε ποτέ την ήττα του από τον Μπάιντεν, ο καταδικασμένος για κακουργήματα και εκτός φυλακής λόγω της επανεκλογής του, ο πιο επικίνδυνος και φασίστας πρόεδρος στην ιστορία των Η.Π.Α., ο Ντόναλτ Τραμπ, κατέγραψε:
Επιχειρήσεις σε 7 χώρες (Σομαλία, Ιράκ, Υεμένη, Νιγηρία, Συρία, Βενεζουέλα και Ιράν), μόνο τον πρώτο χρόνο της θητείας του 658 αεροπορικές επιδρομές, κόστος του παρόντος πολέμου μέχρι τώρα περίπου 65 δις και συνολικό κόστος των επεμβάσεων του περισσότερα από 210 δις.
Απόκοντα του βέβαια και ο (καταδικασμένος εγκληματίας πολέμου από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο και με διεθνές ένταλμα σύλληψης) πρόεδρος του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετανιάχου, ο οποίος κυκλοφορεί ελεύθερος, του παρέχεται ασυλία (και από την ελληνική κυβέρνηση) και παραδίδει μαθήματα «ελευθερίας» και «λαϊκών δικαιωμάτων».
Απέναντι στο αυτονόητο που περιέγραψε ο Αντώνης Λιάκος, οι ηγεσίες των χωρών της Ε.Ε. γίνονται παρακολουθητές του εξελισσόμενου εγκλήματος, χειροκροτητές των εγκληματιών και -άμεσα ή έμμεσα- συμμέτοχοι στην αγριότητα ενός πολέμου δίχως αξίες, δίχως κανόνες και δίχως ορατό τέλος.
Φωτεινή εξαίρεση στην κατάπτωση του Ευρωπαϊκού πολιτισμού, των Ευρωπαϊκών αξιών της Δημοκρατίας, της Ανεξαρτησίας και της Ελευθερίας βρέθηκε (για πολλοστή φορά) ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός της Ισπανίας Πέδρο Σάντσεθ.
Είναι ο μόνος ηγέτης που στάθηκε απέναντι στον Τραμπ και στο κίνημα MAGA, όταν όλοι οι άλλοι «κατέβαζαν τα βρακιά» προσποιούμενοι τους υπερασπιστές της παγκόσμιας τάξης.
Είναι ο μόνος ηγέτης που με παρρησία βροντοφώναξε ότι οι ΗΠΑ κινδυνεύουν να πυροδοτήσουν μια σπείρα πολέμου με την παράνομη επίθεση τους.
Είναι ο μόνος ηγέτης που δήλωσε: “Είναι απολύτως απαράδεκτο οι ηγέτες που δεν εκπληρώνουν την αποστολή τους να χρησιμοποιούν τον καπνό του πολέμου για να κρύψουν τις αποτυχίες τους και να γεμίζουν τις τσέπες λίγων που κατασκευάζουν πυραύλους αντί να κατασκευάζουν νοσοκομεία”.
Ο γνωστός μας Δημήτρης Οικονόμου (του ΣΚΑΙ ντε) αποκάλεσε καραγκιόζηδες όσους επαίνεσαν τη στάση του Ισπανού πρωθυπουργού, γιατί -φως φανάρι- η στάση του Πέδρο Σάντσεθ χαλάει το αφήγημα των αφεντικών του.
Ο Δημήτρης Οικονόμου ανάμεσα στον Καραγκιόζη και τον Homo servilis (τον δουλοπρεπή άνθρωπο) προτιμάει τον δεύτερο ή τον Homo genuflexus (τον άνθρωπο που είναι μόνιμα γονατιστός) ή -τελοσπάντων βρε αδελφέ- τον Homo servus voluntarius (τον εθελοντικό δούλο).
Στο κάτω κάτω της γραφής
“Η ανυπακοή είναι το πραγματικό θεμέλιο της ελευθερίας. Οι υπάκουοι πρέπει να είναι σκλάβοι”.
Χένρυ Ντέιβιντ Θορώ, Αμερικανός φιλόσοφος και συγγραφέας
