Το ίδιο είχε συμβεί στην Τουρκία προ 20ετίας, όταν στο Armed Forces Journal των ΗΠΑ (Ιούνιος 2006) δημοσιεύθηκαν οι δύο χάρτες που βλέπετε. Ο συνταγματάρχης ε.α. και θεωρητικός της γεωστρατηγικής Ralph Peters έκανε λόγο για αναδιατάξεις στη Μέση Ανατολή, μεταξύ των οποίων ανέφερε ως νέο κράτος και το Ελεύθερο Κουρδιστάν, στο οποίο ενσωμάτωνε τμήματα της Τουρκίας, της Συρίας, του Ιράκ και του Ιράν. Η δημοσίευση του άρθρου προκάλεσε σεισμό στην Τουρκία και διαβήματα έγιναν από τους Τούρκους στο Department of Defence και στο Department of State. Η απάντηση ήταν περίπου: σενάρια εκπονεί ο συγγραφέας.
Τι αποδεικνύει η αναστάτωση της Τουρκίας και στις δύο περιπτώσεις; Το μεγάλο φόβο του τουρκικού κατεστημένου για διαμελισμό μιας χώρας με πάνω από 15 εκατ. Κούρδους, χώρας της οποίας ο πληθυσμός ανήκει σε 32 λαότητες.
Αντί της ομοσπονδίας που τους έταζε ο Κεμάλ Ατατούρκ, οι Κούρδοι βρέθηκαν ήδη από το 1923 ενώπιον του νεοτουρκικού - κεμαλικού πλαισίου: «ένα κράτος - ένα έθνος – μία γλώσσα – μία θρησκεία». Σκοπός ήταν η αφομοίωση όλων των φυλών και λαών της Τουρκίας υπό το πέλμα των Τούρκων. Όταν οι Κούρδοι αντελήφθησαν την κοροϊδία, άρχισαν τις εξεγέρσεις, που όλες κατεπνίγησαν με τη βία, με πλέον πρόσφατη εκείνη στην οποία πρωτοστάτησε το PKK.
Σήμερα υφίσταται αυτόνομη επαρχία του Κουρδιστάν στο Ιράκ με πρωτεύουσα το Ερμπίλ (είναι τα Άρβηλα, τόπος ιστορικής νίκης του Μεγάλου Αλεξάνδρου κατά των Περσών). Πρόκειται για πλούσια επαρχία, διότι διαθέτει και πετρέλαιο.
Η ενδεχόμενη εθνική ολοκλήρωση των Κούρδων αποτελεί κάρφος εν τω οφθαλμώ της Τουρκίας. Χωρίς τη νοτιοανατολική Ανατολία, δηλαδή το Κουρδιστάν, η Τουρκία δεν μπορεί να σταθεί στη Μικρά Ασία, διότι δεν θα έχει στρατηγικό βάθος. Το ανεξάρτητο Κουρδιστάν θα κλονίσει το νεοτουρκικό-κεμαλικό δόγμα: «ένα κράτος - ένα έθνος – μία γλώσσα – μία θρησκεία», διότι μεγάλο μέρος του πληθυσμού της χώρας θα αποκτήσει άλλη μητέρα πατρίδα, προς την οποία θα στρέφει το βλέμμα. Το κουρδικό κράτος θα αποτελέσει θρυαλλίδα για ισχυρή εσωτερική ζύμωση αναδιάρθρωσης ή και ανατροπής του τουρκικού κράτους, όπως αυτό γεννήθηκε από τη συνθήκη της Λωζάννης.
Ποιος θα ευνοούσε τη δημιουργία κουρδικού κράτους; Εάν το Ιράν επιβιώσει του σημερινού πολέμου, έστω και λαβωμένο, θα μπορούσε να είναι ο «επισπεύδων» το Ισραήλ, επικουρούμενο από τις ΗΠΑ, προκειμένου το Κουρδιστάν να λειτουργεί δίκην κράτους – αμορτισέρ, που θα απομειώνει την επιρροή του Ιράν στην άμεση γειτονιά του Ισραήλ. Έχουμε κι άλλα παραδείγματα buffer states: το Βέλγιο, που σκοπός ήταν να παρεμβάλλεται μεταξύ Γερμανίας και Γαλλίας, το κράτος των Σκοπίων κ.ά.
Η ενδεχόμενη ανάδυση ανεξάρτητου Κουρδιστάν θα αποτελέσει θεμελιακή πρόκληση για το τουρκικό κράτος. Κι επειδή η Τουρκία πάντοτε εξάγει τα εσωτερικά της προβλήματα, χρησιμοποιώντας σαν βαλβίδα εκτόνωσης τις υπαρκτές ή …φανταστικές διαφορές της με την Ελλάδα, η γεωπολιτική πρόκληση του Κουρδιστάν θα επηρεάσει και εμάς. Για λόγους επιβίωσής μας, είναι αναγκαίος ο εξοπλισμός των Ενόπλων Δυνάμεων σε άριστο επίπεδο και η αντίστοιχη εκπαίδευση.
Κώστας Κοντοθανάσης
