Μία χώρα, ένας λαός, κυρίως ένας άνθρωπος, κρίνονται πρωτίστως για την αξιοπιστία τους και ακολούθως για τα επιτεύγματά τους. Αξιόπιστος είναι εκείνος εκ των προαναφερομένων, του οποίου τα λόγια μπορείς να  εμπιστευτείς. Επί παραδείγματι, η συνέπεια ενός πολιτικού, ελέγχεται από το παρελθόν του μέχρι το παρόν του δίχως την αυστηρότητα ενός εισαγγελέα, καθότι μια υπόσχεση ενδεχομένως να μην μπορεί να υλοποιηθεί εξαιτίας μιας ασύμμετρης απειλής.

Τότε οι ψηφοφόροι που τον εξέλεξαν, δύνανται να αιτιολογήσουν την  μη ικανοποίηση των υπεσχημένων, αλλά εξαρτάται από την ικανότητά τους να ερμηνεύσουν το γεγονός και να το δικαιολογήσουν ή όχι. Γιατί ως γνωστό, άλλο το αίτιο και άλλο το δίκαιο.

Στην περίπτωση όμως που ο πολίτης, από την νεανική του ηλικία μέχρι την ωριμότητά του και το βαθύ του γήρας, εξακολουθεί να πράττει το ίδιο λάθος, δηλαδή, να ελπίζει σε ένα καλύτερο μέλλον το οποίο όταν φθάνει, η χρονική περίοδος  αυτή περίοδος είναι χειρότερη της παρελθούσης,  δυστυχώς η ευθύνη δεν ανήκει στον πολιτευτή αλλά στον πολίτη.

Ας υποθέσουμε λοιπόν, ότι την πρώτη τετραετία της ζωής σου κατά την οποία το κράτος διενήργησε εκλογές για να εκφράσεις την ετυμηγορία σου, εσύ ήσουν πολιτικά απαίδευτος, ανώριμος ή αδαής. Ποια δικαιολογία όμως μπορείς να επικαλεστείς για να υπερασπιστείς τον εαυτό σου, όταν το πρόσωπο ή ο πολιτικός χώρος της επίμονης επιλογής σου, επί δεκαετίες σε απογοητεύει και σε εξαπατά;

Η προσωπικότητά σου ποιο σεβασμό αποπνέει προς τους τρίτους, όταν είναι πασιφανές ότι ο αυτοσεβασμός σου αγγίζει βαθμούς πολικού κρύου, κάτω του μηδενός;

Γιατί να κόπτεται στο εξής ο βουλευτής ή ο πρωθυπουργός της επιλογής σου, όταν θεωρεί  ότι  σύνολη η ύπαρξή σου οριοθετείται εντός του περιγράμματος ενός ψηφοδελτίου;

Αν η δική σου αντίδραση, συμπυκνώνεται σε μια καφενειακή συζήτηση αντιπαράθεσης με τον συμπαίκτη σου στην μπιρίμπα, ο εξαπατήσας  πολιτικός  ουδεμία απειλή αισθάνεται να απορρέει απ’ την συμπεριφορά σου, που ως εξαπατηθείς, του είσαι πλέον αδιάφορος, δεδομένος και αναντικατάστατο πιόνι της πολιτικής του καριέρας.

Κατά συμπερασμό, το πρόβλημα στο εξής δεν είναι ο καιροσκόπος αγκιτάτορας, αλλά ο δικός σου «αυτο-εκμαυλισμός». 

Κι επειδή το θύμα προϋπάρχει του θύτη, αν ο ρόλος του εξαπατημένου υποβοηθά την απενοχοποίησή σου, πως δήθεν ευθύνονται για την μιζέρια της ζωής σου οι τρίτοι πλην εσού,  καλό θα είναι να γνωρίζεις πως το εθελούσιο κατάντημα ενός ανθρώπου αποτελεί ψυχωσικό ζήτημα και χρήζει η περίπτωσή σου άμεσης ιατρικής αρωγής.

Όταν διαπιστώνεις μέσω της εκλογίκευσης, μέσω των αισθήσεων και μέσω της πνευματικής σου αντίληψης, ότι η Greek Mafia σε θεωρεί υποχείριό της, καθώς σου περικόπτει κάθε οικονομικό πλεονέκτημα να ζήσεις με αξιοπρέπεια τον βίο σου και αντ’ αυτού σε εξαπατά με κουπόνια βενζίνης, ωσάν οι ναύτες του Κολόμβου χάριζαν καθρεφτάκια στους ιθαγενείς αγοράζοντας τη γη τους, τότε η συνεχής  από την πλευρά σου αποδοχή της παραμυθίας του θύτη, τον δικαιώνει!

Ναι, σε καμία περίπτωση δεν ευθύνεται ο οιοσδήποτε υπουργός υγείας, του οποίου η σπονδυλική στήλη απ’ τις κυβιστήσεις έχει πάρει το σχήμα του ασπόνδυλου κοχλία.

Κι αυτό συμβαίνει, καθώς το γαστερόποδο μαλάκιο που εμφανίζεται ανά ώρα σχεδόν στους τηλεοπτικούς σου δέκτες, προστατεύεται από ένα περιελιγμένο όστρακο δημιουργηθέν  απ’  τον ακίνδυνο γι’ αυτόν εθισμό σου να τον αξιολογείς, αντί να τον διαγράφεις ως οντότητα απ’ το διανοητικό σου εμβαδόν.

Άλλωστε η βλέννα που παράγει ο σαλίγκαρος, είναι δημοφιλής για την χρήση της στην κοσμετολογία καθώς ενυδατώνει και αναπλάθει την επιδερμίδα, αλλά σε καμία περίπτωση δεν αυξάνει τον μισθό ή την σύνταξή σου. Πολύ δε περισσότερο, δεν σου προσφέρει κάποια καλύτερη νοσοκομειακή εξυπηρέτηση, όταν τα τηλεφωνικά σου ραντεβού κλείνονται μήνες μετά την επείγουσα κατάσταση που ενδεχομένως να αντιμετωπίζεις.

Είναι δική σου ευθύνη πλέον, η κατάπτωση και η κατηφορική διαδρομή που σε οδηγεί στην κατάθλιψη, την  απογοήτευση και την αδρανοποίηση.

«Μα… εμείς δεν ψηφίσαμε την Greek Mafia, σε τι φταίμε;» εξανίστανται οι υποστηρικτές ενός άλλου μη κυβερνητικού μηχανισμού. Σ΄ αυτό το σημείο λοιπόν, επικεντρώνεται η  δική μας ευθύνη, έναντι της πολιτικής μας μοίρας.

Γιατί, στην προσπάθειά μας να αποκηρύξουμε και να εκπαραθυρώσουμε την  Greek Mafia, παίρνουμε το πρώτο πλεούμενο και τραβάμε για την Ιθάκη. Εμφανίζεται λοιπόν ενώπιον όλων μας, ο σύγχρονος Οδυσσέας του οποίου για ένα μεγάλο διάστημα αγνοείτο η τύχη - προφανώς τον κρατούσε αιχμάλωτο η Κίρκη - και μας υπόσχεται ότι θα φτάσουμε οπωσδήποτε στο λιμάνι Βαθύ της ιστορικής νήσου, όπου εκεί θα βρούμε την Πηνελόπη με αποδυναμωμένους τους μνηστήρες, Στέφανους, Σωκράτηδες,  Παύλους και λοιπούς υποψήφιους εραστές. Ως και οι Εφούλες θα έχουν συνετιστεί, για να  ξαναποκτηθεί η Ιθάκη της εξουσίας και των μνημονίων της ενενηκονταετούς υποθήκευσης των δημοσίων περιουσιακών μας στοιχείων.

Υπάρχουν βέβαια και κάποιες ψαρόβαρκες που επιθυμούν να κοντραριστούν με τους Ιθακήσιους διεκδικητές της τύχης μας,  επί των οποίων στοιβάζονται διάφοροι επιστολογράφοι του Ιησού, πράσινοι φρουροί της σημιτικής ανάπτυξης και κάμποσοι «λαθρεπιβάτες» με «λατινοειδή» χαρακτηριστικά που γνωρίζουν τον εθνικό ύμνο μέσα από δεκάρικους λόγους, εναντίον μεταναστών και «γύφτων».

Και η Ελλάδα προχωρά! Με φρεγάτες, με λεονταρισμούς προς  τους πρώην συμμάχους μας, με δισεκατομμύρια προς νεοναζί Κουίσλιγκ τύπου Ζελένσκι, αλλά  και με πλήθος δωρεών προς  τους Ισραηλινούς «αδελφούς μας» που φιλοδοξούν να καταστήσουν την Καλαμάτα Ιουδαία.

Ως εδώ όλα καλά: Το πρόβλημα  όμως διογκώνεται όταν τίθεται το ερώτημα: «Συντάκτη του κειμένου, έχεις πρόταση;»

«Μα και βέβαια», είναι η απάντηση.

«Ποια;»

«Η απόλυτη απαξία προς εκείνους οι οποίοι κυβερνούν τώρα ή κυβέρνησαν στο παρελθόν. Προς εκείνους που συμμετείχαν σε επώδυνα μνημόνια, δήθεν συνομιλώντας με θεσμούς ενώ συνομιλούσαν με την τρόικα. Προς όλους εκείνους που διαθέτουν πάνω από ένα σπίτι, ένα εξοχικό, ένα αυτοκίνητο και μερικές χιλιάδες ευρώ καταθέσεις. Απαξία προς όλους τους δεξιούς, αριστερούς, κεντρώους και πάσης φύσεως κατ’ επίφασιν σωτήρες.

Παράδειγμα: Οι αρχιεπίσκοποι μπορεί να επενδύουν σε ακίνητα για λογαριασμό της Εκκλησίας τους, όμως Χριστιανοί δεν είναι ούτε καν με τα μαγικά του Κόπερφιλντ, καθώς ο Ιησούς προέτρεψε «ο έχων δύο χιτώνας να δίνει τον έναν».

Κάπως έτσι, δεν είναι Έλληνες όσοι ξεπουλούν το Αιγαίο και την Ελλάδα. Όσοι παρέδωσαν το Ελληνικό στις ορέξεις των αρπακτικών του καπιταλισμού. Κάπως έτσι δεν είναι άριστοι όσοι εξαγοράζουν ψήφους από «τσαντίρια» και χρωστούν μισό δισεκατομμύριο στο κράτος. Κάπως έτσι δεν είναι αριστεροί όσοι μελετούν το «Κεφάλαιο» στην πολυθρόνα της επαύλεώς τους, ενώ ο κόσμος καίγεται και το δικό τους πεπρωμένο χτενίζεται, δια φιλολογικών συζητήσεων περί του ουδέτερου φύλου.

Όταν οι φίλοι μου χάνουν τα σπίτια τους, απ’ την εφαρμογή των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών τον Μάιο του 2017 που νομοθέτησε η Ιθακήσια Αριστερά, τότε σίγουρα η πραγματική Αριστερά κάπου αλλού μάλλον βρίσκεται.

Προφανώς εντοπίζεται στα πεζοδρόμια της φτώχειας, της ένδειας και των κοινωνικών αγώνων. Με μοναδική ντουντούκα αυτή που της επιβάλει η συνείδησή της και δίχως να δίνει εξετάσεις στην Ιθάκη, αλλά στον διπλανό της αλληλέγγυο και καταβεβλημένο απ’ τις απογοητεύσεις σύντροφο…