Ούτε μπορώ να εγγυηθώ αν ο πρόεδρος της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛΑΣ) Αλέξης Τσίπρας θα αντέξει στις πιέσεις, περιορίζοντας τους δήμους στους εκατό μέσω του σχεδίου «Αριστοτέλης», ή αν τελικά θα επιστρέψουμε στην εποχή των χιλιάδων κοινοτήτων. Ένα πράγμα γνωρίζω με βεβαιότητα. Όσο πλησιάζουμε προς τις κάλπες, τόσο θα φουντώνει ο πλειστηριασμός των υποσχέσεων και ο λαϊκισμός. Το πάθημα της χρεοκοπίας του 2010 ουδόλως έγινε μάθημα. Η δίψα για την κατάκτηση της εξουσίας παραμένει αστείρευτη, με μοναδικό στόχο τη διανομή του δημόσιου χρήματος. Όταν βλέπεις δυο πρώην πρωθυπουργούς, ανθρώπους που διαχειρίστηκαν την εξουσία στην Ελλάδα, να επιδίδονται ανελέητα σε λαϊκίστικες πλειοδοσίες, καταλαβαίνεις τι πρόκειται να υποστούν τα αυτιά μας από τους υπόλοιπους. Από εκείνους τους ακραίους λαϊκιστές που δεν άγγιξαν ποτέ την εξουσία και συνεπώς τρέφουν ακόμη μεγαλύτερες ψευδαισθήσεις.
Σε αυτή τη μακρά προεκλογική περίοδο θα ακούσουμε απίστευτα πράγματα. Θα ακούσουμε ανούσιες κορώνες τόσο από τους «Ελλαδέμπορους» που νοσταλγούν το τρίπτυχο «πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια», όσο και από τους κατά φαντασίαν σοσιαλιστές, οι οποίοι πιστεύουν ειλικρινά ότι η ελληνική οικονομία μπορεί να πετύχει όσα απέτυχε να καταφέρει η Σοβιετική Ένωση. Η αχαλίνωτη δίψα για εξουσία, αυτή η απληστία που συχνά ξεπερνά ακόμη και την απληστία για τον πλούτο, αποτελεί μια εγγενή ανθρώπινη αδυναμία που σπάνια σχολιάζουμε ανοιχτά στην Ελλάδα. Είναι όμως αυτή που οδηγεί πολλούς επίδοξους διεκδικητές μιας θέσης στη Βουλή σε σκοτεινές συμμαχίες. Δεν διστάζουν να αξιοποιήσουν ή να στηρίξουν μηχανισμούς παραπληροφόρησης, αρκεί να εξυπηρετούν τον πολιτικό τους σκοπό.
Για να μην παρεξηγηθούμε, στον πραγματικό κόσμο η προπαγάνδα δεν αποτελεί αποκλειστικό προνόμιο της Δύσης ούτε των αντιπάλων της. Όλοι οι μεγάλοι γεωπολιτικοί παίκτες —η Δύση, η Ρωσία, η Κίνα, το Ισραήλ και οι αραβικές χώρες— επενδύουν στην επιρροή της κοινής γνώμης και στην προβολή των δικών τους αφηγήσεων. Ταυτόχρονα, δεν διστάζουν να στηρίζουν, άμεσα ή έμμεσα, πολιτικούς και κομματικούς μηχανισμούς που εξυπηρετούν τα στρατηγικά τους συμφέροντα, ανεξάρτητα από το ιδεολογικό τους πρόσημο.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η ελληνική πολιτική σκηνή εμφανίζεται πιο ευάλωτη από ποτέ. Μετατρέπεται εύκολα σε εκφραστή αλλότριων γεωπολιτικών συμφερόντων, πότε στο όνομα μιας περήφανης εθνικής εξωτερικής πολιτικής και πότε στο όνομα της θρησκείας, της οικογένειας ή της κοινωνικής δικαιοσύνης. Η εξουσιομανία τυφλώνει. Και όταν ο σκοπός θεωρείται ότι αγιάζει τα μέσα, ακόμη και οι πιο σκοτεινές συμμαχίες αντιμετωπίζονται ως αποδεκτό τίμημα για την κατάκτησή της. Γι' αυτό, πίσω από τα βαρύγδουπα συνθήματα και την ευσεβοφανή ρητορεία κρύβονται συχνά αυτοδιορισμένοι σωτήρες, πεπεισμένοι ότι είναι αναντικατάστατοι και πρόθυμοι να συμμαχήσουν ακόμη και με τον διάβολο, αρκεί να κατακτήσουν την εξουσία.
