Λένε ότι ο άνθρωπος, όταν κοιμάται, βλέπει τα όνειρά του. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αν κρίνουμε από την πολιτική συμπεριφορά της κυβέρνησής του, μάλλον δεν κοιμάται πια. Βλέπει μόνο εφιάλτες, στον ξύπνιο του.

Ο πρώτος (αν και έσχατος τόσο σε ένταση όσο και χρονολογικά) είναι πολιτικά στενός συγγενής του και λέγεται……. Αντώνης Σαμαράς.

Ένας πρώην πρωθυπουργός που -σύμφωνα με το Μαξίμου- «δεν έχει καμία απήχηση», «δεν μπορεί να απειλήσει τη ΝΔ» και «δεν θα πάρει ούτε μία μονάδα». Παράξενο, όμως. Αν είναι τόσο πολιτικά ακίνδυνος, γιατί κάθε φορά που κάνει μια δήλωση ενεργοποιείται ολόκληρος ο κυβερνητικός μηχανισμός λες και εμφανίστηκε ο Γκοτζίλα στην Ηρώδου Αττικού;

Τελικά, φαίνεται ότι ο μόνος άνθρωπος που πιστεύει πως ο Σαμαράς είναι ανύπαρκτος είναι… όποιος δεν εργάζεται στο Μαξίμου.

Ο δεύτερος εφιάλτης είναι πολύ πιο επίμονος, πολύ πιο απειλητικός, και απολύτως κοντά -σχεδόν εφάπτεται- με την ολική επαναφορά του στην πρωθυπουργία και λέγεται….. Αλέξης Τσίπρας.

Εδώ το θέαμα αποκτά διαστάσεις πολιτικής κωμωδίας. Επί τρία χρόνια μας εξηγούσαν ότι «ο Τσίπρας τελείωσε», ότι «είναι πολιτικό παρελθόν», ότι «η κοινωνία τον έχει απορρίψει οριστικά».

Και μόλις άρχισε να συζητείται η επιστροφή του με νέο πολιτικό φορέα, η κυβέρνηση άρχισε να συμπεριφέρεται σαν να χτύπησε συναγερμός πυρηνικής επίθεσης.

Ξαφνικά, οι ίδιοι που έλεγαν πως αποτελεί το μεγαλύτερο πολιτικό δώρο για τον Μητσοτάκη, αφιερώνουν καθημερινά χρόνο, δηλώσεις και τηλεοπτικά πάνελς για να τον αποδομήσουν. Αν κάποιος είναι τόσο αδύναμος, γιατί ασχολείστε μαζί του περισσότερο,  λόγου χάρη, απ’ όσο με την ακρίβεια;

Οι δημοσκοπήσεις φαίνεται πως -εσχάτως- προκαλούν αλλεργία στο Μαξίμου. Για πρώτη φορά μετά από δέκα χρόνια, εμφανίζεται μια δυναμική που σπάει την πολιτική στασιμότητα. Και αυτό είναι αρκετό για να ξυπνήσει τους χειρότερους φόβους του πρωθυπουργού και να γίνει το remake της ταινίας «Εφιάλτης στο δρόμο με τις λεύκες».

Ο εφιάλτης πρέπει να είναι πραγματικά τρομακτικός. Φανταστείτε τη σκηνή:

Ο Κυριάκος κοιμάται ήσυχος. Ξαφνικά ανοίγει η πόρτα και εμφανίζεται ο Αλέξης Τσίπρας κρατώντας μια δημοσκόπηση -αντί για φανάρι- και γραφιστικές απεικονίσεις του δημοσκοπικού Καιάδα που καταπίνει τον ίδιο τον Κυριάκο και την κυβέρνηση του.  Από πίσω ακούγεται ο ήχος μιας κάλπης που πλησιάζει. Ο πρωθυπουργός πετάγεται ιδρωμένος από το κρεβάτι και ζητάει επειγόντως νέα επικοινωνιακή καμπάνια, προτού τον ισοπεδώσει η δημοσκόπηση.

Κάπως έτσι εξηγείται και η αστεία προσπάθεια ορισμένων κυβερνητικών στελεχών να συνδέσουν ακόμη και το όνομα του νέου κόμματος με εγκληματικές ενέργειες. Όταν τελειώνουν τα επιχειρήματα, αρχίζουν τα πυροτεχνήματα και….. οι γελοιότητες.

Υπάρχει όμως ένας τρίτος εφιάλτης, ο οποίος δεν λέγεται Αντώνης Σαμαράς, δεν ονομάζεται Αλέξης Τσίπρας και αποκαλείται από όλους με το πραγματικό και ανατριχιαστικό του όνομα……το Ειδικό Δικαστήριο.

Εδώ σταματούν τα επικοινωνιακά κόλπα. Δεν υπάρχουν λίστες Πέτσα. Δεν υπάρχουν πρόθυμα τηλεοπτικά πάνελ κι ούτε υπάρχουν non papers.

• Υπάρχουν δικαστές.
• Υπάρχουν στοιχεία.
• Υπάρχουν ευθύνες.
• Υπάρχει το τεράστιο σκάνδαλο των παρακολουθήσεων.

Το σκάνδαλο που η κυβέρνηση προσπάθησε να εξαφανίσει κάτω από το χαλί, ενώ το χαλί είχε ήδη πάρει φωτιά.

Η επίσημη κυβερνητική εκδοχή παραμένει αξεπέραστη σε χιούμορ.

Παρακολουθούσαν τους πάντες, αλλά… κανείς δεν ήξερε.

• Ο πρωθυπουργός δεν ήξερε.
• Οι υπουργοί δεν ήξεραν.
• Η ΕΥΠ δεν ήξερε.
• Οι συνεργάτες δεν ήξεραν.

Σε λίγο θα μας πουν ότι ούτε τα κινητά ήξεραν πως παρακολουθούνταν.

Αν όλα αυτά είναι αλήθεια, τότε πρόκειται για την πιο ανίκανη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης. Αν δεν είναι, τότε το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ήρθε και η απόφαση του Πρωτοδικείου που επέβαλε συνολικές ποινές φυλάκισης σε τέσσερις κατηγορούμενους επιχειρηματίες, για το σκάνδαλο των υποκλοπών με το λογισμικό Predator, 126 ετών και 8 μηνών.

Δεν σημαίνει ασφαλώς ότι αποδόθηκαν όλες οι πολιτικές ή ποινικές ευθύνες που έχουν συζητηθεί δημόσια. Σημαίνει όμως ότι η Δικαιοσύνη αναγνώρισε πως δεν επρόκειτο για… θεωρίες συνωμοσίας ή για «κανονικές επισυνδέσεις».

Κάτι υπήρχε. Και ήταν αρκετά σοβαρό ώστε να πέσουν τόσο βαριές καταδίκες.

Και μέσα σε όλα, υπάρχει και ο άνθρωπος που γνωρίζει ίσως περισσότερα από πολλούς:

Ο Ταλ Ντίλιαν.

Ο άνθρωπος που συνδέθηκε διεθνώς με το Predator και έχει αφήσει επανειλημμένα να εννοηθεί ότι γνωρίζει πρόσωπα, διαδρομές και γεγονότα που κάποιοι εύχονται να μη συζητηθούν ποτέ σε μια δικαστική αίθουσα. Μόνη της αυτή η σκιά αρκεί για να προκαλεί αμηχανία (και τους εφιάλτες που λέγαμε) στο κυβερνητικό στρατόπεδο.

Τελικά, αυτή η κυβέρνηση δεν φοβάται ούτε την αντιπολίτευση ούτε την κοινωνία. Φοβάται τη στιγμή που οι επικοινωνιολόγοι θα παραδώσουν τη σκυτάλη στους εισαγγελείς.

• Γιατί τότε δεν θα μετράνε τα hashtags.
• Δεν θα μετράνε τα δελτία ειδήσεων.
• Δεν θα μετράνε οι δημοσκοπήσεις.
• Θα μετράνε μόνο τα γεγονότα.

Και η ιστορία έχει αποδείξει κάτι απλό: όταν μια κυβέρνηση αρχίζει να βλέπει παντού εχθρούς, συνήθως δεν την κυνηγούν οι αντίπαλοί της. Την κυνηγά η ίδια της η σκιά.

Ή όπως έγραφε ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ: «Η συνείδηση μάς κάνει όλους δειλούς»

Στο κάτω κάτω της γραφής

“Ο ένοχος φοβάται πάντοτε· η αθωότητα δεν γνωρίζει τον φόβο”.

Σενέκας, Ρωμαίος φιλόσοφος