Η Ελλάδα δεν κυβερνάται, εκτίθεται, εδώ και επτά συνεχόμενα έτη, κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό που αυτό το καθεστώς συνεχίζει να παριστάνει την σύγχρονη, φιλελεύθερη, δυτική Δημοκρατία.
Όπως έγραφε ο Μπρεχτ, όταν η αδικία γίνεται νόμος, η αντίσταση γίνεται καθήκον.
Αυτό που ζούμε δεν είναι διακυβέρνηση αλλά Α.Ε. διαχείρισης σκανδάλων, με λογότυπο τον πυρσό και ΑΦΜ την ατιμωρησία. Μια ιστορία που ξεκινά ως πολιτική και καταλήγει παθολογία, που ξεκινά ως επιτελικό κράτος και καταλήγει ως παρακράτος με επιτελείο.
Ας θυμηθούμε το σκάνδαλο Novartis. Η ΝΔ το βάφτισε σκευωρία ενώ το FBI κατέγραφε βαλίτσες και παρακαμπτήριες διαδρομές χρήματος. Ανάμεσα στα ονόματα, ο Αβραμόπουλος, με εξεταστική που έγινε πλυντήριο και αλήθεια θαμμένη κάτω από δικογραφίες που ποτέ δεν διαβάστηκαν και τον Άδωνη που δεν δικάστηκε γιατί τα ποσά χαρακτηρίστηκαν «αδιευκρίνιστα».
Ο Όργουελ προειδοποίησε ότι το έγκλημα δεν είναι να λες ψέματα αλλά να κάνεις τον κόσμο να πάψει να πιστεύει στην αλήθεια.
Το 2019 σφραγίζεται με τη λίστα Πέτσα. Είκοσι εκατομμύρια δημόσιο χρήμα με απευθείας αναθέσεις σε 1.232 φιλικά ΜΜΕ για να μείνουμε σπίτι αλλά όχι ενημερωμένοι. Το πιο ακριβό εγχειρίδιο κατασκευής συναίνεσης που πλήρωσε ποτέ ο λαός. Και δεν ήταν εξαίρεση. Ήταν καθεστώς δώδεκα δισεκατομμυρίων απευθείας αναθέσεων σύμφωνα με το ΕΣΗΔΗΣ και άλλα οκτώ δισεκατομμύρια με έναν και μοναδικό συμμετέχοντα στο «διαγωνισμό».
Κάθε υπουργείο και μαγαζί, κάθε διαγωνισμός και χειραψία φίλων, κάθε έλεγχος και μία προσχηματική διαδικασία.
Σε αυτό το πεδίο ανθίζει ο……Πατούλης. Η περιφέρεια Αττικής ως οικογενειακή επιχείρηση με καταγγελίες για υπεξαίρεση εκατομμυρίων, εικονικά τιμολόγια και Ιατρικό Σύλλογο ως γραφείο προώθησης κλινικών που πουλάνε ελιξίρια νεότητας σε τιμή μεταμόσχευσης. Η αριστεία σε τιμή ευκαιρίας.
Το 2021 ο Δημήτρης Λιγνάδης, εκλεκτός του Μαξίμου για τον πολιτισμό, διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου και φίλος του πρωθυπουργού, καταδικάζεται για βιασμούς ανηλίκων. Η κυβέρνηση δηλώνει άγνοια, βρίσκει σύννεφο και…..πέφτει ενώ όλο το θέατρο βοούσε χρόνια πριν.
Δίπλα στον Λιγνάδη ο Νίκος Γεωργιάδης, καταδικασμένος αμετάκλητα για ασέλγεια σε βάρος ανηλίκων, παραμένει στην αγκαλιά της παράταξης και βρίσκει υπερασπιστή την ευρωβουλευτή Άννα Μισέλ Ασημακοπούλου που βαφτίζει το έγκλημα προσωπικό λάθος.
Ναι, ναι, υπερασπίστρια η Άννα Μισέλ που με τη σειρά της καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης 20 μηνών για τη διαρροή στοιχείων αποδήμων Ελλήνων ψηφοφόρων λίγο πριν τις ευρωεκλογές του 2024, δηλαδή για παράβαση της νομοθεσίας περί προστασίας προσωπικών δεδομένων.
Σε αυτή την αλυσίδα ο Άδωνις Γεωργιάδης προσθέτει το δικό του κεφάλαιο. Ο σαλτιμπάγκος πωλητής νανογιλέκων που παριστάνει τον υπουργό Υγείας κουβαλά αδιευκρίνιστα ποσά, βιβλία που αγόραζε ο ίδιος και δάνεια βαφτισμένα δωρεές. Με ορυμαγδό δηλώσεων προσπαθεί να κρατηθεί στην επιφάνεια για να μη βουλιάξει, επιτιθέμενος σε όποιον ρωτά τα αυτονόητα. Όταν καλή δημοσιογράφος ρώτησε (σε συνέντευξη στο Υπουργείο Υγείας) τον πρόεδρο του ΙΣΑ Πατούλη για συμμετοχή του στο ΔΣ ύποπτων κέντρων, δέχθηκε από τον Γεωργιάδη ελεεινή επίθεση.
Επιβεβαιώθηκε ότι το παιδί του Παττακού, ο Άδωνις, εκπρόσωπος μιας Ελλάδας καθυστερημένης, τριτοκοσμικών επιδόσεων, έχει οριστικά ξεφύγει και βαδίζει προς το γελοίο τέλος που του αξίζει, όπως του αξίζει.
Η σήψη ξεπήδησε και στον Κολωνό με τον Ηλία Μίχο, καταδικασθέντα ισόβια για τον βιασμό και μαστροπεία της δωδεκάχρονης, με τους άρρηκτους και διαχρονικούς δεσμούς που είχε με τη Ν.Δ. και την Αστυνομία.
Το επιτελικό κράτος δίνει τα ρέστα του και δείχνει τα δόντια του, καταλύοντας κάθε έννοια δημοκρατικής λειτουργίας, στις υποκλοπές και με το Predator.
Παρακολουθήσεις αρχηγού ΓΕΕΘΑ, υπουργών, δημοσιογράφων, του μισού πολιτικού συστήματος με παράνομο λογισμικό αγορασμένο με κρατικό χρήμα. Ο πρωθυπουργός άλλαξε τον νόμο για να ελέγχει προσωπικά την ΕΥΠ και δηλώνει άγνοια, την ώρα που η ΝΔ διατείνεται ότι είναι νόμιμες οι επισυνδέσεις και γίνονται για λόγους εθνικής ασφάλειας.
Φτάνουμε στον ΟΠΕΚΕΠΕ, σκάνδαλο που μυρίζει κοπριά και ρουσφέτι. Σεμερτζίδου, «Χασάπης», «Καφές», εκατομμύρια σε ανύπαρκτα βοσκοτόπια, ελιές στην Κρήτη δηλωμένες από κάποια γραφεία στο Κολωνάκι.
Εκεί φιγουράρει και ο Μακάριος Λαζαρίδης, σύμβολο της αριστείας των πλαστών προσόντων, με δήθεν πτυχία και μεταπτυχιακά φαντάσματα που αποδείχθηκε ότι μας κορόιδευε χρόνια παριστάνοντας τον γκουρού, να μιλά για εξυγίανση ενώ οι κολλητοί δήλωναν πρόβατα ανύπαρκτα, για επιδοτήσεις πραγματικές.
Το καπάκι ανοίγει εμφατικά με τον θάνατο Μαζωνάκη. Πίσω από τον χαμό αποκαλύπτεται κύκλωμα γιατρών και σχέσεις με Πλεύρη και Πατούλη, ιδιωτικά κέντρα αποτοξίνωσης χωρίς άδεια, χωρίς ελέγχους (κατάργησαν το ΣΕΥΥΠ), πιστοποιητικά που μοιράζονται σαν φυλλάδια και αμφιλεγόμενη ιατρική που πουλάει ελιξίρια νεότητας έναντι ακριβού αντιτίμου.
Και πάλι ο Γεωργιάδης καλύπτει, λοιδορεί και επιτίθεται.
Βάλτε δίπλα τον «λησμονημένο» Πάτση με τα κόκκινα δάνεια που αγόραζε σπίτια φτωχών, το ΚΕΕΛΠΝΟ με τις προσλήψεις των ημετέρων, τα εμβόλια που έγιναν ρουσφέτι, την Siemens που ξεχάστηκε βολικά.
Αυτή δεν είναι παράταξη, είναι καρναβάλι ατιμωρησίας, ένα ατελείωτο πάρτι διαπλοκής με ποτάμια από δημόσιο χρήμα.
Όπως είπε και ο Λένιν, όταν η αλήθεια είναι επαναστατική, τότε το ψέμα είναι η αντεπανάσταση προσωποποιημένη.
Στο κάτω κάτω της γραφής
“Οι λαοί που εκλέγουν διεφθαρμένους πολιτικούς, κλέφτες, απατεώνες και προδότες δεν είναι θύματα αλλά συνένοχοι”.
Τζώρτζ Όργουελ, Βρετανός συγγραφέας
