Η παράνομη στάθμευση όχι μόνο δεν περιορίζεται, αλλά μετατρέπεται σε κανονικότητα: αυτοκίνητα επάνω σε πεζοδρόμια, διαβάσεις αποκλεισμένες, γονείς με καρότσια και ηλικιωμένοι αναγκασμένοι να κινούνται στο οδόστρωμα.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο συγκοινωνιακό, είναι ζήτημα καθημερινής ασφάλειας και πολιτισμού. Όταν ο πεζός εκτοπίζεται από τον χώρο που προορίζεται γι’ αυτόν, η πόλη παύει να λειτουργεί ως κοινότητα και μετατρέπεται σε πεδίο αυθαιρεσίας.

Η απουσία ελέγχου -ή η ανοχή- λειτουργεί ως μήνυμα ότι η παραβίαση των κανόνων δεν έχει συνέπειες.