Τι να σκεφτώ και τι να πω όταν ακούω αυτή τη λέξη. Όχι σήμερα, που είναι η γιορτή της μητέρας, αλλά κάθε μέρα που αντικρίζω τόσες μανούλες στο σχολείο και ακούω την πρωινή τους καλημέρα.

Αμέτρητες στιγμές έρχονται στο μυαλό μου. Αυτές που έζησα μεγαλώνοντας δίπλα στη μητέρα μου. Αυτές που έζησα και ζω σαν μητέρα δίπλα στα παιδιά μου. Αυτές που βιώνω καθημερινά, γνωρίζοντας εκείνες τις μητέρες που εμπιστεύονται κάθε πρωί στα χέρια μας, τα μονάκριβα παιδιά τους. Πόσα χαμόγελα, πόσες χαρές, πόσα ξενύχτια και πόσα δάκρυα έχουν μετρήσει και θα μετρούν για όλη τους τη ζωή.

Πολλές φορές «μιλούν» τα πρόσωπά τους και η κούραση προσπαθεί δειλά να κρυφτεί πίσω από ένα χαμόγελο. Άλλες φορές, η δύναμη της ψυχής τους είναι τόσο μεγάλη, που απορεί κανείς πόσο «απόθεμα αγάπης» κρύβουν μέσα τους. Πάντα περήφανες όταν μιλούν για τα παιδιά τους. Πάντα έχουν να σου πουν ένα καινούργιο τους κατόρθωμα. Γελώ και χαίρομαι συνάμα όταν ακούω να μου λένε: «βγάλαμε το πρώτο μας δοντάκι», «κάναμε τα πρώτα μας βήματα», «πήγαμε στην πρώτη δημοτικού»…Ναι, αυτή είναι η αλήθεια…Μαζί τα κάναμε! Εκείνα πονάνε κι εμείς ξενυχτάμε. Εκείνα πέφτουν κι εμείς τα σηκώνουμε. Εκείνα συλλαβίζουν κι εμείς μαθαίνουμε. Μέρες και νύχτες, ώρες ατελείωτες, με αστείρευτη υπομονή, για μια ζωή. Όσα γενέθλια και αν γιορτάσουμε δίπλα τους, όσα καλοκαίρια κι αν περάσουμε μαζί τους, σε όσες μάχες κι αν σταθούν δίπλα ή απέναντί μας…τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει την αγάπη που νιώθουμε για τα παιδιά μας. Γιατί; Γιατί έτσι είναι η καρδιά της μάνας. Μια καρδιά μοιρασμένη σε όλους. Μια αγκαλιά γεμάτη αγάπη. Αν έπρεπε να βάλω μια λέξη δίπλα στη λέξη ΜΗΤΕΡΑ, αυτή θα ήταν ΣΕΒΑΣΜΟΣ!