Οι συμμετέχοντες ενημερώθηκαν από τον δημοσιογράφο Ηλία Μπιτσάνη για την ιστορία των προσφύγων της Καλαμάτας, για το πώς έφθασαν από το 1914 έως και το 1928 και πού έμειναν στην πόλη, για την αντιμετώπιση που είχαν από τον ντόπιο πληθυσμό και τι δουλειές έκαναν, για το πως μετακινήθηκαν σε άλλες περιοχές της Μεσσηνίας.
Η πρώτη ενημέρωση έγινε στην εκκλησία της Ανάληψης και ακολούθησε η βόλτα και η συνέχιση της ενημέρωσης στα χαμηλά σπίτια και στις ρούγες, τους ελεύθερους χώρους που υπάρχουν ακόμα και σήμερα στην περιοχή της Μαρίνας.
Οπως σημείωσε ο Ηλ. Μπιτσάνης, τους πρόσφυγες δεν τους ήθελαν κοντά στην πόλη και τους έστειλαν στη Δυτική Παραλία (Μαρίνα και πιο δυτικά), όπου ήταν μια περιοχή βάλτος, με βυρσοδεψεία, που πλημμύριζαν και θέριζε η ελονοσία. Παρατήρησε ότι το πιο μεγάλο κύμα προσφύγων έφθασε στην Καλαμάτα το 1922, 10.300 περίπου άνθρωποι, από τις 21 Σεπτεμβρίου έως και τις 20 Οκτωβρίου. Από αυτούς 3.000 έμειναν στην πόλη και οι υπόλοιποι μετακινήθηκαν σε Μεσσήνη, Πεταλίδι, Λογγά, Κορώνη, Μεθώνη και σε άλλες περιοχές του νομού. Είπε πως έμειναν και στους Ταξιάρχες και στον Αγιο Νικόλαο, αλλά και στην περιοχή του παλιού στρατοπέδου, στη Φυτειά, δυτικά του Νέδοντα, στον συνοικισμό Νικηταρά στην Παραλία, στην Αθηνών, λίγα μέτρα πιο πάνω από το σημερινό Δημαρχείο και στην πλατεία Ομήρων (στου Τσώλη), στον Αγιο Κωνσταντίνο (περιοχή ταβέρνα Βάγια), στο Νησάκι και στο Φραγκοπήγαδο.
Επισήμανε ότι οι πρόσφυγες αποτελούσαν το 12,5% του πληθυσμού της Καλαμάτας και πως το 1928 1.900 πρόσφυγες που είχαν χρήματα, έμεναν σε σπίτια της πόλης που είχαν νοικιάσει.

Στελέχη της Αντιφασιστικής Κίνησης Καλαμάτας αναφέρθηκαν στον αγώνα της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών στην Αθήνα, στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, που υπερασπίζεται το δικαίωμα των ανθρώπων στην στέγαση αλλά και την ιδέα της αυτοοργάνωσης και της αλληλεγγύης, που έχει καταφέρει να στεγάζει πάνω από 400 άτομα όλων των ηλικιών και των φυλών, να συγκροτεί 22 δομές εντός της, όπως παιδικό σταθμό, βιβλιοθήκη, φούρνο, αλλά και δομή φιλοξενίας νοσηλευόμενων και συγγενών τους στο αντικαρκινικό νοσοκομείο “Άγιος Σάββας”.
Αναφέρθηκαν και στον απεργό πείνας Αριστοτέλης Χαντζής που την Κυριακή συμπλήρωσε 60 ημέρες απεργίας με κεντρικό σύνθημα “ή θα νικήσουμε ή θα νικήσουμε”, που “δείχνει την αποφασιστικότητα μιας κοινότητας με συνείδηση που δεν διστάζει να θυσιάσει τη ζωή για την κοινοτική νίκη”.
Γ.Σ.