Με ενδιαφέροντα στοιχεία ήταν η προσέγγιση του θέματος από την πλευρά του διεθνούς δικαίου και της λιμοκτονίας από τον ομότιμο καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου Στέλιο Περράκη. Ενδιαφέρουσα ήταν και η τεκμηρίωση της λιμοκτονίας από τον ιστορικό Κωνσταντίνο Λαγό, που με έντονο συναισθηματικό φορτίο, έριξε το φως σε κάτι που γνωρίζουμε στη γενικότητα αλλά το βάθος του παραμένει στο σκοτάδι.
Ομιλίες απηύθυναν, ακόμα, ο Αναστάσιος Ηλιόπουλος, πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Καλαμάτας. Ο Θεόδωρος Μπρεδήμας, δημοσιογράφος, πρώην δημοτικός σύμβουλος. Η Χριστίνα Σταμούλη, δικηγόρος, διαχειρίστρια του Αρχείου Ι.Ε. Σταμούλη. Ο Γιώργος Ανεψιού, υποπτέραρχος (ε.α.) – δρ. Διεθνούς Δικαίου. Και ο Πλάτων Περαρής, μηχανολόγος μηχανικός, ιστορικός ερευνητής. Την εκδήλωση συντόνισε ο Μάρκος Χαρίτης, σκηνοθέτης, υπεύθυνος επικοινωνίας του Αρχείου Ι.Ε. Σταμούλη.
Προλογίζοντας, ο δήμαρχος Θανάσης Ηλιόπουλος παρατήρησε ότι “η έρευνα που παρουσιάζεται σήμερα, φωτίζει με σαφήνεια το ανθρώπινο κόστος εκείνης της περιόδου. Οι αριθμοί είναι συγκλονιστικοί. 2.016 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στην ευρύτερη περιοχή της Καλαμάτας στα χρόνια του πολέμου και της Κατοχής. Πίσω από κάθε αριθμό υπάρχει ένα όνομα, μία οικογένεια, μία ζωή που διακόπηκε βίαια. 1213 συμπολίτες μας πέθαναν από τον λιμό. 499 εκτελέστηκαν. 87 πέθαναν ως όμηροι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Γ’ Ράιχ. Δεκάδες ακόμη χάθηκαν από τις κακουχίες, τις ασθένειες, τις συλλήψεις, τη βία των κατακτητών ή στα πεδία των μαχών. Η Καλαμάτα βίωσε βαθιά την ανθρώπινη οδύνη της Κατοχής. Η πείνα σημάδεψε την πόλη. Οι ελλείψεις τροφίμων και φαρμάκων χτύπησαν κυρίως τις πιο αδύναμες κοινωνικές ομάδες. Οι οικογένειες έδωσαν καθημερινό αγώνα επιβίωσης. Οι συλλήψεις και οι φυλακίσεις δημιούργησαν ένα διαρκές κλίμα φόβου και ανασφάλειας. Οι εκτελέσεις και τα αντίποινα άφησαν πίσω τους ανοιχτές πληγές.
Παράλληλα, η έρευνα αναδεικνύει και την καταστροφή που υπέστησαν κοινότητες του Δήμου μας, όπως ο Άγιος Φλώρος και το Καρβέλι. Ιδιαίτερα για τον Άγιο Φλώρο, τα στοιχεία για την πυρπόληση του χωριού από τις γερμανικές δυνάμεις τον Φεβρουάριο του 1944 καταγράφουν μία τραγική σελίδα της τοπικής μας ιστορίας”.
Καταλήγοντας, ανέφερε ότι “η Καλαμάτα οφείλει να θυμάται. Να θυμάται τους εκτελεσμένους. Τους ανθρώπους που χάθηκαν από τον λιμό. Τους ομήρους που δεν επέστρεψαν ποτέ. Τις οικογένειες που βίωσαν την απώλεια και την καταστροφή. Τους ανθρώπους που κράτησαν όρθια την κοινωνία μέσα σε πολύ δύσκολες ή και ακραίες συνθήκες.
Η μνήμη τους αποτελεί μέρος της ιστορικής και ηθικής παρακαταθήκης του τόπου μας. Με σεβασμό απέναντι σε αυτή την παρακαταθήκη συνεχίζουμε την προσπάθεια για τη δικαίωση της ιστορικής αλήθειας και για την αναγνώριση της Καλαμάτας ως Μαρτυρικής Πόλης. Καθώς επίσης και των κοινοτήτων του Αγίου Φλώρου και του Καρβελίου”.
