Με γλώσσα πυκνή, λυρική και βαθιά συμβολική, η ποιήτρια χαρτογραφεί έναν κόσμο όπου η ποίηση δεν αποτελεί καταφύγιο φυγής, αλλά πράξη αντίστασης και ευθύνης. Οι δρόμοι της πόλης, οι πληγές της Ιστορίας, οι άνθρωποι της καθημερινότητας και η συλλογική μνήμη μεταμορφώνονται σε ποιητικά τοπία που συνομιλούν με το παρόν και διεκδικούν ένα πιο ανθρώπινο μέλλον.

Στη συλλογή συνυπάρχουν η προσωπική αγωνία και η συλλογική εμπειρία, η τρυφερότητα και η εξέγερση, η ήττα και η επιμονή. Κεντρικός άξονας του βιβλίου είναι η πίστη ότι, ακόμη και στις πιο σκοτεινές συνθήκες, υπάρχει πάντοτε ένας δρόμος προς την αξιοπρέπεια, την ελευθερία και την ελπίδα.

Η Ευαγγελία Κούρτη καταθέτει μια ώριμη ποιητική πρόταση που αντλεί δύναμη από τη μνήμη, τον άνθρωπο και την ακατάλυτη πίστη στη μεταμορφωτική δύναμη του λόγου. Η ποίησή της συνομιλεί με την κοινωνική πραγματικότητα, χωρίς να χάνει ποτέ τον βαθιά λυρικό της πυρήνα.