Πέμπτη, 02 Σεπτεμβρίου 2021 17:09

Εργα του ζωγράφου Δ. Ηλιόπουλου στη Μονη Λαζαριστών στη Θεσσαλονίκη - Εμπνευσμένα από το προσφυγικό

Γράφτηκε από την
Εργα του ζωγράφου Δ. Ηλιόπουλου στη Μονη Λαζαριστών στη Θεσσαλονίκη - Εμπνευσμένα από το προσφυγικό

Είκοσι ζωγραφικά έργα του καλλιτέχνη από την Καλαμάτα Δημήτρη Ηλιόπουλου με γενικό τίτλο “Ονειρα σε μαύρο φόντο” θα εκτίθενται από τη Δευτέρα 13 Σεπτεμβρίου στον υπαίθριο χώρο της Μονής Λαζαριστών στη Θεσσαλονίκη.

Πρόκειται για 20 επιλεγμένα έργα του γνωστού εικαστικού και συλλέκτη, με θέμα τα πρόσωπα και κυρίως τα παιδιά του προσφυγικού κύματος που έχει κατακλύσει τα τελευταία χρόνια τη χώρα. Τέχνη και πραγματικότητα συναντιούνται στα 20 συγκλονιστικά πορτραίτα σε ένα «εικαστικό ρεπορτάζ» που με την δύναμη της έκφρασης καταγράφει τον συναισθηματικό κόσμο των προσώπων. Ο Δημήτρης Ηλιόπουλος προσεγγίζει με βαθύ αίσθημα ανθρωπιάς την ανθρώπινη τραγωδία που εξελίσσεται στις μέρες μας.

Ο ίδιος ο δημιουργός παραθέτει τις σκέψεις του σχετικά με την τελευταία του δουλειά:

“Ηταν ένα πρωινό, πριν μερικά χρόνια, όταν πρωτοαντίκρισα το δράμα με σάρκα και οστά. 198 πρόσφυγες στο λιμάνι της Καλαμάτας, στοιβαγμένοι σε αποθήκες του Τελωνείου. Παιδάκια με ορθάνοιχτα τα αθώα τους ματάκια, γεμάτα τρόμο στις αγκαλιές της μάνας ή του πατέρα τους (τα ρώτησε άραγε κανείς όταν τα στοίβαξαν στις βάρκες προς το άγνωστο;) Και έπειτα μάνες, αχ αυτές οι μάνες, με έκδηλη την αγωνία, την ταλαιπωρία και την ανησυχία για την αβεβαιότητα του αύριο, κρατώντας σφιχτά στην αγκαλιά τους, ό,τι πιο πολύτιμο είχαν. Τα παιδιά τους!Αλλες να τους χαϊδεύουν το μέτωπο, να τα καθησυχάσουν  και άλλες να προσπαθούν να στεγνώσουν τα βρεγμένα μαλλάκια τους. Αλλά και πατέρες με λιμάνι την αγκαλιά τους για τα παιδάκια τους, που είχαν φωλιάσει και χαθεί στη σιγουριά της. Και αλλού παιδάκια πίσω από συρματοπλέγματα να κοιτάζουν θλιμμένα και άλλα να γελούν ή να παίζουν ξέγνοιαστα με κάποιο τόπι που τους χάρισαν. Τα παιδιά δεν θέλουν και πολλά να ξεχάσουν το δράμα τους και να ζήσουν την ευτυχία της στιγμής. Και έπειτα όταν οι μετανάστες έφυγαν για αλλού, πότε από την τηλεόραση, πότε από εφημερίδες και πότε από κοντά στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, έβλεπες να βγαίνουν δεκάδες πρόσφυγες, μαζί με τα κύματα. Μάνες, Παναγίες με τα βρέφη ένα με το κορμί τους, η Παναγιά της Ικαρίας, της Τήλου, της Λέρου, της Καρπάθου, των Φούρνων.

Και ερχόταν στη μνήμη η καταστροφή της Σμύρνης με τους δικούς μας πρόσφυγες, άλλοτε νοικοκύρηδες, χωρίς πατρίδα, χωρίς σπίτι, χωρίς τους συγγενείς τους που άλλοι είχαν σφαγιασθεί, άλλοι είχαν χαθεί μες του Αιγαίου τα νερά και είχαν γίνει Αγγελοι που φτερουγίζουν και μέσα απ΄το φτερούγισμα δεν σκόρπιζαν γαρίφαλα, αλλά μνήμες θανάτου, λυγμούς, θρήνους. Με μόνη τους περιουσία έναν μπόγο στην πλάτη, ένα μωρό στην αγκαλιά και… μερικές χιλιάδες ψείρες. Και αρκετά χρόνια αργότερα, εμείς ο Ελληνες πρόσφυγες για Αμερική και τις φάμπρικες της Γερμανίας! «Κακούργα μετανάστευση, πανούργα ξενιτιά πήρες από τον τόπο μας τα πιο καλά παιδιά» και ο Καζαντζίδης να κλαίει σε όλα τα ραδιόφωνα «μέσα στο τρένο Γερμανίας Αθηνών, στην τρίτη θέση σε μίαν άκρη καθισμένος ή για το πλοίο που σάλπαρε για λιμάνια ξένα”. Και έπειτα μου ερχόταν στο μυαλό η Παναγία. Πρόσφυγας και Αυτή για την Αίγυπτο με το Χριστό μερικών ημερών. Ισως Αυτή από ψηλά, τους νιώθει πιο πολύ. Ολα αυτά, με ένα απέραντο γιατί και με βαθύ αίσθημα αλληλεγγύης, ανθρωπιάς και προσέγγισης κατά το δυνατόν στο ανθρώπινο πόνο μου όπλισαν το χέρι με χρώματα πολλά, πινέλα και καμβάδες που πάνω τους αποτύπωσα μερικές μόνο στιγμές από τον πόνο τους που με άγγιξε, τον ένιωσα και ίσως τον νοιώσετε και σεις. Ετσι ίσως ο μαύρος φόντος των ονείρων τους γίνει πιο φωτεινός”.       

* Η έκθεση θα είναι επισκέψιμη καθημερινά από τις 7 μ.μ. ως τις 10 μ.μ., έως και την 1η Οκτωβρίου.


NEWSLETTER