Ο Ηράκλειτος, πριν από 2.500 χρόνια, στην αναζήτηση της αρχής του κόσμου, διατύπωσε την φιλοσοφική θέση πως ο πόλεμος, ως ατέρμονα μάχη, ως ανταγωνισμός, σύγκρουση και ως ενότητα των αντιθέτων, κυρίως αυτό, αποτελεί το πρωταρχικό και το απαραίτητο στοιχείο για την αλλαγή, την πρόοδο, την αρμονία και την εξέλιξη στη ζωή και τον κόσμο. Δεν εννοούσε, βέβαια, τον πόλεμο κατά τη σημερινή- στενή- αντίληψη.
Οι σημερινοί πόλεμοι στην Ουκρανία και τον Περσικό, δηλαδή στη γειτονιά μας , με την άμεση αλλά και έμμεση εμπλοκή δεκάδων χωρών, οδηγούν τη σκέψη μας στη διαχρονική αιμορραγία του ανθρώπου από τις πολεμικές συρράξεις και τις συνεχείς γεωπολιτικές ανακατατάξεις. Επιπλέον, θρησκείες, αξίες και ιδεολογίες χρησιμοποιούνται πάντοτε από την προπαγάνδα ως το πρόσχημα, για να υποκρύπτονται τα συμφέροντα, που αποτελούν τη βασική αιτία όλων των πολέμων.
Και η πατρίδα μας; τοποθετημένη στο πλέον κρίσιμο σταυροδρόμι του κόσμου, είναι υποχρεωμένη να υφίσταται πολέμους συμφερόντων και επιρροών, να επιλέγει υποχρεωτικά συμμαχίες και να αποκλείεται για αυτήν η βολική επιλογή της ουδετερότητας.
Ιδιαίτερα, ο πόλεμος στον Περσικό, αν μάλιστα συνεχισθεί και μετά το Πάσχα, θα οδηγήσει σε ανεξέλεγκτη αύξηση του κόστους στην ενέργεια και επομένως στην άνοδο του πληθωρισμού, στην ακρίβεια χωρίς προηγούμενο, στη μείωση των εισοδημάτων, την εξάπλωση της φτώχειας και συνακόλουθα τη διατάραξη της κοινωνικής ηρεμίας και γαλήνης.
Επιπλέον, η επιμήκυνση της διάρκειας αυτού του πολέμου θα πλήξει καίρια τον τουρισμό μας, που δεν μπορεί να υπάρξει ως δραστηριότητα σε συνθήκες γεωπολιτικής αβεβαιότητας, ανασφάλειας και συνεχώς αυξανόμενης ακρίβειας και φτώχειας. Μαζί με αυτά, η μείωση ιδιωτικών και δημόσιων επενδύσεων, η ένταση των μεταναστευτικών ροών και η βέβαιη αύξηση των αμυντικών δαπανών θα οδηγήσουν υποχρεωτικά στην ανατροπή κάθε οικονομικού αλλά και πολιτικού σχεδιασμού. Και ας μην ξεχνάμε ότι βρισκόμαστε σε παρατεταμένη προεκλογική περίοδο.
Οι πόλεμοι στην Ουκρανία και στον Περσικό κόλπο, όπως και οι αναθεωρητισμοί αλλά και οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις, επιβάλλεται να μας οδηγήσουν σε σοβαρό προβληματισμό, ιδιαίτερα για τρία κρίσιμα ζητήματα. Το πρώτο είναι η ανάγκη πληθυσμιακής ενδυνάμωσης, με την εφαρμογή πολιτικής , εδώ και τώρα, για την αύξηση των γεννήσεων και τη στήριξη της οικογένειας. Προς αυτήν την κατεύθυνση πρέπει να υπάρξει γενική κινητοποίηση κράτους, δήμων, επιχειρηματιών, εκκλησίας και γενικά του συνόλου των φορέων.
Το δεύτερο είναι ο σχεδιασμός και η υλοποίηση πολιτικής για τη διατροφική αυτοδυναμία και ανεξαρτησία της χώρας μας. Αυτό μπορεί να γίνει με τον τεχνολογικό εκσυγχρονισμό γεωργίας και κτηνοτροφίας, την ορθολογική χρήση του νερού, την εισαγωγή νέων καλλιεργειών, την ουσιαστική ασφαλιστική κάλυψη της παραγωγής και τη διαφάνεια στις επιδοτήσεις. Ευνόητο είναι πως στους πολέμους και τις δύσκολες εποχές διασώζονται μόνο οι χώρες με τη σοβαρή παραγωγική βάση. Ας το έχουμε υπόψη μας.
Το τρίτο είναι η διοικητική ανασυγκρότηση του κράτους μας, με τη δραστική μείωση κυβερνητικών στελεχών κατά τα 2/3, όπως επίσης και του “στρατού των κουταλοφρόνων”, δηλαδή των ειδικών συνεργατών, ειδικών συμβούλων, στελεχών οργανισμών και των κάθε είδους παρατρεχάμενων. ΄Ολοι αυτοί λειτουργούν με μοναδικό κριτήριο τη διαιώνιση της εξουσίας και φέρουν σοβαρή ευθύνη για την κακοδιοίκηση και γενικά τα διαλυτικά φαινόμενα στη δημόσια διοίκηση. Αποτελεί εθνική ανάγκη, η συγκρότηση σοβαρού κράτος των ικανών και των άξιων, με προγραμματισμό, στρατηγική, διαφάνεια και γενικό εκσυγχρονισμό.
Συμπερασματικά, η χώρα μας, με τις όποιες δυνάμεις της, επιβάλλεται να βρίσκεται στην πλευρά του Ο.Η.Ε και του διεθνούς δικαίου και στο εσωτερικό της να καταβάλλεται συνεχής προσπάθεια συνεννόησης, ώστε οι αντιθέσεις και οι ανταγωνισμοί να οδηγούν τελικά σε αποφάσεις προάσπισης των εθνικών συμφερόντων μας. Μετά το Πάσχα τα σπουδαία!
pan.e.nikas@gmail.com
