Mε αφορμή το σοκαριστικό περιστατικό του χαμού των δύο κοριτσιών, η αυτοχειρία του σήμερα αποτελεί ζήτημα πολυπαραγοντικό. Ζούμε στην εποχή που η ύλη, οι στόχοι και οι επιδόσεις επικυρώνουν την επιτυχία, όμως η ίδια η ζωή δείχνει πως η προσπάθεια είναι σημαντικότερη από το αποτέλεσμα. Κι αυτό γιατί έτσι μόνο μπορεί να χτίσει το άτομο ψυχική ανθεκτικότητα. Κανείς μας δεν είναι Παντοδύναμος…
Όταν δύο κορίτσια αποφασίζουν από κοινού να δώσουν τέλος στη ζωή τους, το θέμα δεν είναι απλά κοινωνικό-πολιτικό ή παιδείας, αλλά αφορά κυρίως την οικογένεια.
Η Γονεϊκότητα σήμερα, δεν είναι κάτι απλό. Πώς μπορεί ο γονιός να «διαβάσει» τα «κρυφά» συναισθήματα; Tί γίνεται με όσα βιώνονται αλλά δεν ακούγονται σε ένα σπίτι; Είναι σημαντικό η εστίαση να μη δίνεται στην ύλη και τις επιτυχίες αλλά στην Ασφάλεια. Η Ασφάλεια είναι εκείνη που θα κάνει τον έφηβο να μιλήσει, η ανοιχτή επικοινωνία και ο χώρος για συναισθηματικό μοίρασμα…. Όταν και οι δύο είναι εκεί, παρόντες, όταν υπάρχει ηρεμία και χώρος τότε θα μπορέσει και το παιδί να αναγνωρίσει τί του συμβαίνει και να ζητήσει βοήθεια.
Όταν το σώμα αλλάζει, αλλάζει και το συναίσθημα. Γι’ αυτό και η εφηβεία είναι μία προκλητική περίοδος. 1/5 εφήβους σήμερα αυτοτραυματίζεται, μια συμπεριφορά υψηλού κινδύνου, ως στρατηγική συναισθηματικής αυτορρύθμισης με μη λειτουργικό χαρακτήρα & κυρίως το καμπανάκι ότι κάτι δεν πάει καλά. Δεν είναι ο πόνος εκείνος που θα με κάνει νιώσω καλύτερα, μπροστά σε οποιοδήποτε άγχος, απόρριψη ή αποτυχία. Γι’ αυτό και η προσοχή στα σημάδια καθίσταται απαραίτητη: απομόνωση, έντονη ενασχόληση με τα social media χωρίς παρακολούθηση, bullying & έκθεση σε βία, πρόσβαση σε όπλα/ φάρμακα/ μέσα αυτοκτονίας, απώλειες, ζητήματα ταυτότητας φύλου, λεκτικές αναφορές, αλλαγές σε ύπνο, διατροφή και μοναχικότητα.
Οι γονείς δεν είναι ανάγκη να υπερπαρέχουν, αρκεί να μην ξεχνούν τη συναισθηματική παρουσία, την ενεργητική ακρόαση χωρίς κριτική αλλά και την προσπάθεια μείωση της αυτοεπίκρισης. Ο χρόνος μαζί χωρίς πίεση και ανακρίσεις, αλλά με ενθάρρυνση για αληθινή και ασφαλή έκφραση συναισθημάτων είναι το κλειδί.
Και ένα μήνα μήνυμα προς όλους: Υγιείς Γονείς= Υγιή Παιδιά
Το να ζητάω βοήθεια ποτέ δεν ήταν αδυναμία. Για να προλάβω κάτι θα πρέπει πρώτα να αντέξω να το δω, να το πω και έπειτα να αναζητήσω τη λύση του. Πίσω από κάθε αυτοτραυματισμό, υπάρχει ένα παιδί που προσπαθεί να ακουστεί. H πρόληψη ξεκινά από τη σύνδεση και την έγκαιρη αναζήτηση βοήθειας.
Στο τέλος, άλλωστε, το άκαμπτο είναι αυτό που σπάει και το εύκαμπτο αυτό που επιβιώνει. Και κάθε παιδί που υποφέρει, χρειάζεται έναν ενήλικα που θα μπορέσει να δει πίσω από τη σιωπή του…