Τονίζω από την αρχή αυτού του σημειώματος πως δεν μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη στον Μοριά, χωρίς την επαναλειτουργία της σιδηροδρομικής γραμμής «Πάτρα-Καλαμάτα-Κόρινθος». Δηλαδή, δεν μπορεί να υπάρξει, χωρίς το τρένο, μείωση του μεταφορικού κόστους για ανθρώπους και αγαθά, ανάπτυξη των λιμανιών και των βιομηχανικών περιοχών, ενδυνάμωση του τουρισμού και αξιοποίηση των σπουδαίων συγκριτικών πλεονεκτημάτων της περιοχής.
Για την ενημέρωση, επισημαίνω πως έγινε ουσιαστική προσπάθεια επαναλειτουργίας της γραμμής, σε πρώτη φάση από την Κόρινθο μέχρι το Ναύπλιο, με τη φροντίδα της τότε ηγεσίας της περιφέρειας ως έργου πρώτης προτεραιότητας για την Πελοπόννησο. Συγκεκριμένα, στην περίοδο 2020-2022 πραγματοποιήθηκαν τέσσερις συσκέψεις στο υπουργείο Μεταφορών υπό την προεδρία του Γ.Γ κ. Ξιφαρά και με τη συμμετοχή του προέδρου του ΟΣΕ, εκπροσώπων της Hellenic Train και της Περιφέρειας, καθώς και τεχνικών συμβούλων.
Η Περιφέρεια ανέλαβε την υποχρέωση χρηματοδότησης μέσω ΕΣΠΑ/ΠΕΠ, όπως και την οικονομική συμμετοχή της αυτοδιοίκησης στην όλη λειτουργία της γραμμής. Και είναι γνωστό πως τον Αύγ/2021 εκδόθηκε πρόσκληση για ένταξη του έργου στο ΕΣΠΑ/ΠΕΠ, με προϋπολογισμό 15,4 εκατ. ευρώ, με στόχο την τεχνική αναβάθμιση της γραμμής μέχρι το Ναύπλιο και με σύμφωνη γνώμη της Ε.Ε (κ. Ράσμουσεν).
Ο Ο.Σ.Ε ανέλαβε την υποχρέωση της τεχνικής μελέτης και της μελέτης βιωσιμότητας για το σύνολο της γραμμής .Όμως, με προσχήματα και κωλυσιεργία δεν προχωρούσε στην υλοποίηση της δέσμευσής του, μέχρι τη συμφορά των Τεμπών, η οποία άλλαξε όλα τα δεδομένα.
Είναι προφανές πως τα προβλήματα της γραμμής είναι μεγάλα, αλλά όχι αξεπέραστα. Μερικά από αυτά είναι η βάση τεχνικής υποστήριξης (είχε προταθεί τότε να ‘ναι η Τρίπολη), η μετεπιβίβαση στην Κόρινθο, η πρόσληψη προσωπικού και η όλη οικονομική λειτουργία, η αναγκαιότητα σύγχρονων συρμών, η διατήρηση ή μη της μετρικής γραμμής, η διέλευση ή όχι της γραμμής μέσα από την Πάτρα, το εύρος των σηράγγων νότια της Μεγαλόπολης και πολλά άλλα.
Λυπάμαι για την αντικειμενική διαπίστωση, αλλά η επαναλειτουργία της σιδηροδρομικής γραμμής στον Μοριά αποτελεί μνημείο αναβλητικότητας και έλλειψης στρατηγικής στον τομέα των μεταφορών, αλλά και υποχώρησης σε κάθε είδους συμφέροντα.΄Οταν σε όλη την Ε.Ε. προωθείται και χρηματοδοτείται ο εκσυγχρονισμός και η επέκταση της σιδηροδρομικής συγκοινωνίας, δεν μπορεί η ιστορική γραμμή της Πελοποννήσου να αφήνεται στην απαξίωση και την καταστροφή. Και το χειρότερο, να προωθείται ανοήτως η μετατροπή της σε ποδηλατόδρομο
Τα μεγάλα χρηματοδοτικά εργαλεία του ΕΣΠΑ, του ταμείου «δίκαιης μετάβασης» και του ταμείου οικονομικής ανάπτυξης «Ελλάδα 2.0» δεν αξιοποιήθηκαν για την επαναλειτουργία του δικτύου της Πελοποννήσου. Αντίθετα, υπήρξε πρόνοια για την ανασυγκρότηση και επαναλειτουργία των περιφερειακών γραμμών «Λάρισα-Βόλος», «Λιόσια- Μέγαρα», Δυτ. Μακεδονίας κλπ. Υπάρχει εξήγηση για αυτό;
Ενόψει των εκλογών απαιτείται ουσιαστική και ειλικρινής δραστηριοποίηση βουλευτών, αυτοδιοικητικών, επιμελητηρίων και γενικά της εκπροσώπησης φορέων της Πελοποννήσου, ώστε να υπάρξει σαφής δέσμευση των κομμάτων, κυρίως αυτών με προοπτική εξουσίας, για την επαναλειτουργία της σιδηροδρομικής γραμμής, με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα. Επίσης, η συστράτευση στην προσπάθεια του επιτρόπου Μεταφορών στην Ε.Ε. κ. Τζιτζικώστα αποτελεί κρίσιμη και αναγκαία παράμετρο για την επιτυχία του στόχου.
Καταλήγοντας, υπάρχει σαφώς απουσία στρατηγικής και πολιτική ευθύνη για τις καθυστερήσεις και τις αναξιοποίητες ευκαιρίες στην υπόθεση του τραίνου. Η κατάσταση μπορεί να αλλάξει μόνο με την οργανωμένη και ειλικρινή κινητοποίηση της θεσμικής εκπροσώπησης των Πελοποννησίων.
pan.e.nikas@gmail.com
