«Επί προσωπικού» σήμερα το θέμα, κάτι το οποίο δεν συνηθίζω να κάνω από την εφημερίδα. Θεωρώ όμως ότι πρέπει να το κάνω γιατί δυστυχώς το «προσωπικό» είναι κοινωνικό, συνέβη σε μένα αλλά ανάλογα συμβαίνουν και σε πολλούς άλλους συμπολίτες. Λυπάμαι να το γράψω αλλά δυστυχώς η πόλη σήμερα δεν είναι ασφαλής για τους πολίτες της και δεν μπορεί κανένας να περπατά αμέριμνος τα βράδια. Θα ξεκινήσω λοιπόν από τα προσωπικά περιστατικά.
Σάββατο 24 Οκτωβρίου και γράφω στο facebook: «Εχουμε γίνει ζούγκλα και το διαπίστωσα σήμερα το βράδυ με τον πλέον αποκαλυπτικό τρόπο. Κοντά στις 11.30 το βράδυ περπατάω στην πλατεία καθώς έχω αφήσει το αυτοκίνητο στην κεντρική αγορά. Κάποια στιγμή αισθάνομαι κάτι να χτυπάει στην πλάτη μου, ακούγεται ένας θόρυβος από κουτάκι που πέφτει στις πλάκες, γυρίζω και βλέπω να αναπηδάει ένα κουτάκι αναψυκτικού. Λίγο πιο πίσω είναι μια παρέα από νεαρούς, κάπου 7-8 άτομα που έχουν καταλάβει ένα παγκάκι. Γυρίζω προς τα πίσω και ρωτάω "ποιός έριξε το κουτάκι". Εκαναν ότι δεν κατάλαβαν και γύρισα να φύγω. Ακουσα κραυγές και ξαναγύρισα, ρώτησα "τρέχει τίποτα" και άρχισαν να λένε "όχι, όχι". Θρασύδειλα κωλόπαιδα σκέφτηκα και συνέχισα για να επιβεβαιωθώ με απειλητικό τρόπο. Είχα φτάσει στην Αμφείας όταν άκουσα ένα θόρυβο και αμέσως μετά με πήρε μια πέτρα κάτω από τον αστράγαλο. Γύρισα και είδα δυό στενά πιο κάτω τρεις νεαρούς στα μαύρα με κουκούλες που γέλαγαν και έκαναν κωλοδάχτυλο. Πήγα πίσω και το έβαλαν στα πόδια, κρύφτηκαν στη Νέδοντος και κοίταζαν. Συνεχίζω και στο ύψος του Αγιάννη συναντάω έναν νεαρό καλό φίλο το Γιώργο, χαιρετιόμαστε και συνεχίζουμε. Στα 10 μέτρα μου έρχεται άλλη πέτρα στο πόδι, γυρίζω και πάλι οι ίδιοι οι οποίοι τρέχουν και κρύβονται στο πλάτωμα του Αγιάννη όταν γυρίζω να δω τι ζητάνε. Για να μην συνεχιστεί το βιολί ανεβαίνω στο διάδρομο της αγοράς που έχουν απλωθεί τα τραπέζια με τα σουβλάκια του "Νικήτα" και προχωρώ. Φτάνω στον αγρότη στη μέση περίπου της αγοράς και χτυπάει το τηλέφωνο στο μέσετζερ, είναι ο Γιώργος και με ρωτάει αν υπάρχει κάποιο πρόβλημα γιατί τους είδε στον Αγιάννη, δεν είχε συναντήσει άλλον και κατάλαβε ότι έκαναν επίθεση. Την ώρα που μιλάμε πέφτει μια πέτρα στον αγρότη και του λέω έλα γιατί κάπου εδώ είναι κρυμμένοι. Φτάνει ο Γιώργος, μιλάμε για λίγο και του λέω πήγανε μπροστά για να φύγω. Ξεπαρκάρω και έρχεται άλλη πέτρα αλλά ο φίλος μου λειτούργησε σαν ασπίδα και απομακρύνθηκα. Γυρίζει το παιδί, είχε δει 7-8 άτομα αλλά είχαν μείνει μόνον οι 3 που έκαναν ότι δεν... γνώριζαν τίποτα. Τους ζήτησε εξηγήσεις, χασκογέλαγαν και έκαναν μαγκιές, τράβηξε στον έναν κάτι μπουκέτα και το έβαλαν στα πόδια. Φτάνοντας στο σπίτι με πήρε πάλι στο μέσετζερ, ανησυχώντας γιατί φοβήθηκε μήπως αυτοί που κρύφτηκαν είχαν κανένα μηχανάκι και με πήραν από πίσω. Τον ευχαρίστησα, τον ευχαριστώ και από εδώ και αναρωτιέμαι τι μπορεί να συμβεί στον κάθε άνθρωπο που δεν ανέχεται την αλητεία και δεν έχει καμία προστασία από πουθενά. Πολλοί φίλοι (δικηγόροι και της νύχτας) κατά καιρούς μου είχαν πει να κάνω το... μαλάκα γιατί στην εμπλοκή δεν γνωρίζεις τι μπορεί να κρύβει ο άλλος στην ψυχή και στην τσέπη του. Το εφαρμόζω αλλά σήμερα τα πήρα με την πρόκληση και ιδού το αποτέλεσμα. Ζούγκλα στη "Μασσαλία του Μοριά". με πήχτρα από κόσμο την πλατεία, την Αριστομένους, την Οθωνος και την κεντρική αγορά. Αστε στο διάβολο κήρυκες της "ασφάλειας" του χρυσοβοριδικού συστήματος...».
Σάββατο 31 Οκτωβρίου και γράφω το facebook: «Λοιπόν η αλητεία στη "Μασσαλία του Μοριά" δεν έχει πλέον όριο. Λίγο μετά τις 10 το βράδυ έχει αρχίσει να βρέχει και αποφασίζω να μετακινηθώ προς το αυτοκίνητο που συνεχίζω (και θα συνεχίζω) να παρκάρω στην κεντρική αγορά, για να προλάβω την επερχόμενη καταιγίδα. Δεν κινούμαι στην πλατεία αλλά στο πεζοδρόμιο της Αριστομένους για να φυλαχτώ από το ψιλόβροχο, φοράω εντελώς διαφορετικά ρούχα από αυτά των προηγούμενων ημερών, κανένας άγνωστος δεν μπορεί να με “εντοπίσει” αν δεν με παρακολουθεί από νωρίτερα. Στο ύψος της Καίσαρη συναντώ μια παρέα νεαρών συναδέλφων, χαιρετιόμαστε και συνεχίζω σε ρυθμό... αγωνιστικού βάδην για να προλάβω τη βροχή. Κάπου στην Alpha ακούω να κυλάει μια πέτρα και σκέφτομαι ότι αυτά τα κωλόπαιδα την έχουν στήσει πάλι. Λίγο παραπάνω τα ίδια και η πέτρα σκάει σε κάποιο κτίριο αναπηδώντας, γυρίζω και βλέπων 6-7 μαυροφορεμένους νεαρούς με κουκούλες, τους βάζω τις φωνές και χώνονται στα στενά. Στο ύψος του Κωτσόβολου έρχεται άλλη πέτρα, υπάρχει κόσμος γυρίζω, ακροβολίζονται και πάλι, βάζω τη φωνή "αλήτες θα φωνάξω το 100". Ψιλοσαστίζουν και κρύβονται αλλά παρακολουθούν τη διαδρομή. Λίγο πριν το "Ου μπλέξεις" έρχεται άλλη πέτρα, γυρίζω, τους βλέπω και βάζω πάλι τη φωνή "αλήτες θα φωνάξω το 100" για να ακούσουν οι πελάτες του καταστήματος, να κρυφτούν και να περιμένουν να φύγει η "αναταραχή". Περνάω αμέσως απέναντι και "χάνομαι" στο σκοτάδι καθώς έχω παρκάρει σε διαφορετικό σημείο το αυτοκίνητο. Αυτοί πιστεύοντας ότι θα είμαι πάλι στο ίδιο σημείο συνεχίζουν να κινούνται κουκουλοφόροι και τους βλέπω να περνούν μπροστά από του "Μουργή" ψάχνοντας να με εντοπίσουν. Φυσικά κάνω μπάι πας και φεύγω από την Αρτέμιδος. Αντιλαμβάνεται ο καθένας ότι πλέον πρόκειται για στοχοποίηση από αλήτες που αν δεν είναι, αύριο θα είναι χρυσαυγίτες. Ερχονται στην πλατεία με τις τσέπες γεμάτες πέτρες που μπορούν να εκτοξευτούν και αναζητούν να την πέσουν σε περαστικούς. Το προηγούμενο περιστατικό ακριβώς πριν μια εβδομάδα το έχουν μάθει όλοι στην πόλη, μου μιλάνε γι΄αυτό καθημερινά απίθανοι άνθρωποι που το έμαθαν αμέσως ή εμμέσως, το γνωρίζει και η αστυνομία. Μόνο θλίψη για την έλλειψη στοιχειώδους προστασίας των πολιτών από συμμορίες που από τη μικροπαραβατικότητα μεθαύριο κατά πάσα πιθανότητα θα περάσουν στην εγκληματικότητα. Να το καταγγείλω με παροτρύνουν στην Αστυνομία. Αυτή γνωρίζει ότι τα φαινόμενα είναι καθημερινά. Να ειδοποιήσω μου λένε την Αστυνομία. Και μέχρι να βρεθεί το περιπολικό αυτοί θα έχουν κάνει τη δουλειά τους και θα κρύβονται στα στενά. Καληνύχτα και καλή τύχη στα συννεφάκια σας, προσέξτε μόνον μην προσγειωθείτε ανώμαλα κάποια στιγμή...».
Κυριακή 1 Νοεμβρίου και καλός φίλος που διάβασε την ανάρτηση και βρέθηκε στην περιοχή λίγο αργότερα, μου περιγράφει τη δράση των αληταράδων με θύμα άλλο περαστικό: «Σάββατο βράδυ γύρω στις 12 ανεβαίναμε με την γυναίκα μου από την Αριστομένους προς το πάρκινγκ της αγοράς που αφήνουμε και εμείς το αμάξι. Έχοντας ήδη διαβάσει την ανάρτηση σας, είχαμε το νου μας μήπως τα βρούμε τα πιτσιρίκια και πράγματι στο ύψος της Αμφείας είδαμε το ένα να κρύβεται και να μιλάει στο κινητό, σα να παρακολουθεί κάποιον και να ενημερώνει κάποιους. Προχώρησε προς την Νέδοντος που τον περίμεναν εκεί άλλοι δύο και κάθονταν εκεί κοιτάζοντας προς την Όθωνος. Πήγαμε προς τα εκεί και κάτσαμε δίπλα τους, χωρίς να κάνουμε τίποτε και τότε καταλάβαμε πως παρακολουθούσαν έναν άνθρωπο που ερχόταν προς τα εμάς, λίγο πιο πάνω, από την άλλη πλευρά του δρόμου. Ένα από αυτά ρώτησε τα άλλα αν θα έρθει και ο “τάδε”, αλλά δεν συγκρατήσαμε το όνομα. Γέλαγαν μεταξύ τους και έλεγαν “Είναι και ΑΜΕΑ ρε, είναι ΑΜΕΑ”. Ύστερα εφυγαν, κρύφτηκαν στην Ηφαίστου, στις “Μούσες” και κοίταγαν τον άνθρωπο να πλησιάζει. Οταν εφτασε κοντά μας ο κύριος αυτός μας ρώτησε αν έχουμε δει κάποια παιδιά εδώ γιατί του πέταγαν πέτρες και μπουκάλια. Τότε έφυγε τρέχοντας η γυναίκα μου προς τα πάνω τους και τους φώναζε αλλά αυτά το έβαλαν στα πόδια. Όταν αμέσως μετά τα έψαχνα εγώ, φτάνοντας μέχρι την Αριστομένους δεν τα βρήκα πουθενά. Συνοδέψαμε τον άνθρωπο μέχρι τα φανάρια στην Αριστομένους γιατί ήταν συγχυσμένος και φοβισμένος. Μας είπε πως του πέταξαν πέτρες και μια τον πήρε στο κεφάλι αλλά ευτυχώς φόραγε καπέλο και ότι μετά του πέταξαν και μπουκάλια».
Ασφαλώς και δεν πρέπει να υπάρχει καμία αμφιβολία ότι πρόκειται για «συμμορία» που στοχοποιεί διαβάτες που περπατούν αργά το βράδυ στον πολυσύχναστο άξονα βορρά – νότου. Κρύβει πέτρες σε διάφορα σημεία από την πλατεία μέχρι τον Αγιάννη για… διαρκή ανεφοδιασμό, και επιτίθεται καθώς δύσκολα μπορείς να τους αναγνωρίσεις (όλοι οι πιτσιρικάδες μαύρα φοράνε και πολλοί κουκούλες ανασηκωμένες έχουν), ενώ κρύβονται στις αμέτρητες και έρημες καθέτους. Γιαυτό και επιλέγουν ημέρες με κίνηση και ενδεχομένως ημέρες που μπορούν να λείπουν από το σπίτι τους στις 11 το βράδυ γιατί «διασκεδάζουν».
Δυστυχώς δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά, η κατάσταση στην πόλη έχει αγριέψει και κανένας δεν ασχολείται και δεν αγγίζει το θέμα αυτό, πέρα από τους ειδικούς στους οποίους φθάνουν κάποια στιγμή σε προχωρημένη κατάσταση εκείνοι που τους παίρνουν χαμπάρι από την οικογένεια. Ολοι αυτοί δεν έχουν καμία σχέση με το χαρούμενο «λεφούσι» νεαρών που βγαίνει βόλτα για να περάσει την ώρα του στο δρόμο ή τα καταστήματα. Όμως οι διαμαρτυρίες είναι συνεχείς και τα περιστατικά αλλεπάλληλα παρότι λίγα βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Γύρω από το Σιδηροδρομικό Σταθμό γίνεται περίεργο «αλισβερίσι», πίσω από τους Ταξιάρχες γίνεται μια κόλαση από ουρλιαχτά και καυγάδες, στο πάρκο πέφτει άγριο ξύλο σε αρκετές περιπτώσεις, οι είσοδοι πολυκατοικιών ορισμένω φορές από «λούφες» γίνονται πεδία μάχης με πιτσιρικάδες, ακόμη και στην Αριστομένους η παρενόχληση κοριτσιών είναι ορατή… δια γυμνού οφθαλμού από εκείνους που κυκλοφορούν και δεν αδιαφορούν για το τι συμβαίνει δίπλα τους.
Δεν θα ήθελα να επεκταθώ σε άλλα ζητήματα όπως η κατάσταση που επικρατεί σε σχολεία, θα ήθελα όμως να ξεκαθαρίσω ορισμένα πράγματα: Θεωρώ αδιανόητο αυτό που υποδεικνύουν πολλοί φίλοι να κάνω… παραλλαγές για να μην με εντοπίζουν. Θεωρώ αυτονόητο ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να κυκλοφορεί στην πόλη χωρίς το φόβο ότι μπορεί να του συμβεί το απρόβλεπτο. Θεωρώ αδιανόητο το γεγονός ότι σε μια περιοχή όπου μαζεύονται χιλιάδες άνθρωποι δεν υπάρχει πεζή περιπολία αστυνομικών (κανονικών και όχι… ρόμποκοπ) η οποία να λειτουργεί αποτρεπτικά για τέτοιου είδους φαινόμενα (και κατασταλτικά όταν χρειαστεί). Δεν ζητάω ατομική προστασία, οι αστυνομικοί δεν είναι για να φυλάνε «επώνυμους", είναι για να διασφαλίζουν την ασφάλεια στην πόλη. Δεν είναι για να εμφανίζονται κατά… διμοιρίες στις ειρηνικές διαδηλώσεις στην πόλη, αλλά να βρίσκονται εκεί που πραγματικά τους χρειάζεται ο πολίτης. Οι επιλογές φυσικά δεν αφορούν την τοπική ηγεσία αλλά τον προσανατολισμό που δίνει το υπουργείο, την υπερσυγκέντρωση των δυνάμεων καταστολής στα αστικά κέντρα και την πλήρη αποδυνάμωση των υπηρεσιών προς τον πολίτη στην περιφέρεια.
Και βέβαια όλη η ιστορία αφορά τους άρχοντες του τόπου που δαπανούν το χρόνο τους στις φωτογραφήσεις και τα πανηγύρια, αντί να ασχοληθούν με ζητήματα που ανησυχούν την κοινωνία. Πέραν των όσων προαναφέρθηκαν και θα έπρεπε να πρωτοστατούν για την έρευνα και αντιμετώπιση του θέματος, είναι αδιανόητο να έχει μετατραπεί η πλατεία και η Αριστομένους σε πίστα επίδειξης δεξιοτήτων και ταχύτητας από τα ηλεκτρικά πατίνια ανάμεσα σε πεζούς και κυρίως πιτσιρίκια που παίζουν. Είναι αδιανόητο να κυκλοφορούν κατά φάλαγγες ομάδες νεαρών με ποδήλατα έξω από τον ποδηλατόδρομο και πάνω στον πεζόδρομο της Αριστομένους κάνοντας σούζες πάνω στους πεζούς. Και να απουσιάζει επιδεικτικά η δημοτική αστυνομία.
Μπορεί σε κάποιους να φαίνονται υπερβολικά, αλλά «ναι»: Προσπαθώ να φωτίσω μια πλευρά που αποτελεί τη «μήτρα» της παραβατικότητας, επωάζει τη βία (γενική και έμφυλη) στην κοινωνία και στρώνει το δρόμο σε αντικοινωνικούς πολιτικούς δρόμους. Το «έλα μωρέ παιδιά είναι», το «και εμείς παιδιά αυτά κάναμε» και άλλα τερπνά που ακούω κατά καιρούς, πόρω απέχουν από μια πραγματικότητα που ανιχνεύεται δυστυχώς «εμβρυακά» και σε πάρα πολύ μικρές ηλικίες…
Με τις πιο θερμές ευχαριστίες στις φίλες και τους φίλους που εξέφρασαν με τους πιο διαφορετικούς τρόπους στην κοινωνική δικτύωση και τους δρόμους την ανησυχία τους για το «προσωπικό» και την απογοήτευση για το «κοινωνικό»….
* Η φωτογραφία «απαλλοτριωμένη» από το Visit Kalamata, η άλλη όψη της κρύβεται στο κείμενο.
