Τελικά το 1307, ο Charles II d’Anjou διόρισε στη θέση του έκπτωτου πριγκιπικού ζεύγους της Αχαΐας, Philippe de Savoie και της Isabelle, τον συνεπικυρίαρχό του στο πριγκιπάτο, δεύτερο γιο του, Filippo di Taranto. Του απένειμε μάλιστα τον καινοφανή τίτλο του «δεσπότη της Ρωμανίας». Αυτός, αφού δέχθηκε το προσκύνημα των βαρόνων (homage), επιτέθηκε αμέσως στη βασίλισσα της Ηπείρου Άννα. Η αποτυχία της εκστρατείας του αλλά και μια επιδημία τον ανάγκασαν να αποχωρήσει από το πριγκιπάτο, όπου άφησε βάιλό του τον δούκα της Αθήνας Guy ΙΙ de la Roche, σύζυγο της Mathilde (Mahaut) d’Hainaut, κόρης της Isabelle από τον γάμο της με τον Florent d’Hainaut. Εν τω μεταξύ, η Isabelle προσπάθησε να επιτύχει κάποιο συμβιβασμό με τους d’Anjou ώστε να κρατήσει τουλάχιστον το πατρογονικό της φέουδο στην Καλαμάτα, αλλά απέτυχε. Παρόλα αυτά συνέχισε τον αγώνα της φθάνοντας μέχρι τον πάπα Clement V στο Poitier αλλά και πάλι απέτυχε. Έτσι αποσύρθηκε στα κτήματα της κόρης της Mathilde στον Μοριά. Και ενώ γαμπρός της, ο «καλός δούκας» Guy ΙΙ de la Roche ονειρευόταν τον τίτλο του πρίγκιπα της Αχαΐας δεν πρόλαβε. Αφού διορίστηκε βάιλος του Filippo di Taranto το 1307, πέθανε στις 5 Οκτωβρίου του 1308. Έτσι ο Filippo di Taranto ξαναγύρισε στον Μοριά. Τέσσερις μόλις μήνες μετά τον θάνατό του Guy ΙΙ, η δεκαπεντάχρονη πια Mathilde αναγκάστηκε να αρραβωνιαστεί τον μεγαλύτερο γιο του Filippo di Taranto, Charles. Όμως τελικά τα σχέδια γι’ αυτόν το γάμο δεν ευοδώθηκαν. Νέος βάιλος του Filippo στο πριγκιπάτο ορίστηκε ο Bestin Visconte (1308-1309). Το 1309 πέθανε ο Charles II d’Anjou και τον διαδέχθηκε στο βασίλειο της Νάπολης ο πρωτότοκος γιος του, Roberto d’Anjou. Και πάλι διορίστηκε νέος βάιλος του Filippo στο πριγκιπάτο. Αυτή τη φορά ήταν ο Thomas Marzano (1309-1313).
Όμως ένα σοβαρότατο περιστατικό που συνέβη το 1311, επηρέασε δραματικά τις τύχες της φραγκοκρατίας στην Ελλάδα. Τότε οι μισθοφόροι της καταλανικής τυχοδιωκτικής εταιρείας, συγκρούστηκαν με τους Φράγκους του δουκάτου της Αθήνας, που για βοήθεια είχαν καλέσει «φραγκική πανστρατιά». Σε αυτή τη σύγκρουση, στην οπόια επικεφαλής των Φράγκων ήταν ο Walter comte de Lece, διάδοχος του Guy II de la Roche, πήρε μέρος και η αφρόκρεμα των Φράγκων ιπποτών του πριγκιπάτου. Στη σύγκρουση πήραν μέρος, ως σύμμαχοι των Καταλανών και Τούρκοι, μερικοί από τους οποίους είχαν βαπτισθεί χριστιανοί. Η μάχη έγινε στον βοιωτικό Κηφισό, στην Κωπαΐδα κοντά στον αρχαίο Ορχομενό. Εκεί οι έφιπποι σιδερόφραχτοι Φράγκοι έπεσαν ανυποψίαστοι στο τέλμα και αποδεκατίστηκαν.
Έτσι ουσιαστικά στις 15 Μαρτίου του 1311 οι Φράγκοι έχασαν τους ηγέτες τους. Ο θρήνος και η απογοήτευση κατέλαβαν και το πριγκιπάτο. Μέσα σε αυτή την πένθιμη ατμόσφαιρα ο τίτλος του πρίγκιπα αποδυναμώθηκε από την ουσιαστική έλλειψη υπηκόων! Το δουκάτο της Αθήνας που ανήκε με υποτέλεια στην Αχαΐα έπεσε στα χέρια των Καταλανών.
Τον ίδιο χρόνο, το 1311, πέθανε και η Isabelle. Άφησε διαθήκη που άφηνε γενική κληρονόμο της την πρώτη κόρη της Mathilde ενώ στη δεύτερη κόρη Margarita de Savoie άφηνε τα κάστρα της Καρύταινας και του Buchelet (;). Όμως μετά τον θάνατο της Isabelle, διεκδίκησε την ηγεμονία του πριγκιπάτου και η αδελφή της Margarita, η «κυρά της Άκοβας», δεύτερη κόρη του Guillaume II de Villehardouin και χήρα του κόμη Ricardo της Κεφαλονιάς. Οι βαρόνοι όμως απέρριψαν ως αστήρικτη την απαίτηση της Margarita de Villehardouin αφού, σύμφωνα και με τη διαθήκη του Guillaume II, φυσική διάδοχος στην ηγεσία του πριγκιπάτου ήταν μόνο η κόρη της Isabelle, Mathilde.
Μέχρι το 1313, ο Filippo di Taranto κατόρθωνε να επιβάλλεται στους ισχυρούς Φράγκους ευγενείς. Όμως το 1313, αφού οι λιγοστοί, μετά την ήττα στον Κηφισό, βαρόνοι κατάφεραν και σήκωσαν κεφάλι, η διχόνοια και οι έριδες αποδυνάμωσαν την κεντρική εξουσία και έτσι ξεκίνησε ο κατακερματισμός της γαλλικής κτήσης. Τότε ο Filippo di Taranto, βλέποντας τη γενική παρακμή, αποχώρησε και παραχώρησε τα δικαιώματά του στη δεκαεννιάχρονη Mathilde. Τότε όμως, με την πρόφαση της επίθεσης από τον Μοριά στη βασίλισσα της Ηπείρου, ο βασιλιάς της Νάπολης Roberto d’Anjou δέχθηκε το προσκύνημα των ισχυρών βαρόνων της Αχαΐας και έτσι ουσιαστικά η κατοχή της ηγεμονίας του πριγκιπάτου πέρασε σ’ αυτόν, αφού βέβαια η επικυριαρχία ανήκε στον αδελφό του, Filippo di Taranto.
Η εποχή της Mathilde (Mahaut) d’Hainaut - Avesnes
Ταυτόχρονα με την ανάληψη της τύχης του πριγκιπάτου από τη Mathilde, οι πολιτικές σκοπιμότητες του Filippo di Taranto και του αδελφού του, επικυρίαρχου της ηγεμονίας Roberto d’Anjou, της επέβαλαν την άμεση μεταβίβαση των δικαιωμάτων της στον μελλοντικό σύζυγό της, κατ’ όνομα μόνον βασιλιά της Θεσσαλονίκης, Louis de Bourgogne, εγγονό του Saint Louis IX. Ορίστηκε μάλιστα τότε ότι αν ο Louis πέθαινε άτεκνος, τότε το πριγκιπάτο θα ανήκε στη Mathilde μέχρι τον θάνατό της, όταν θα περνούσε και πάλι στην οικογένεια της Βουργουνδίας. Έτσι η Mathilde, υπακούοντας στα κελεύσματα των καιρών και των ισχυρών βαρόνων της Αχαΐας, παντρεύτηκε τον Louis το 1313. Βάιλος του νέου πρίγκιπα ήταν ο Nicola Le Maure (Μαύρος) βαρόνος του Saint Sauver που υποστηριζόταν και από τον επίσκοπο της Ωλένης. Και ενώ οι νεόνυμφοι εξακολουθούσαν για δυο χρόνια να παραμένουν στη Γαλλία μακριά από το πριγκιπάτο, αποφεύγοντας ουσιαστικά την παρακμή που είχε φθάσει μετά την ήττα στον Κηφισό, ακολούθησε μια περίοδος ταραχών και ακυβερνησίας.
Η Margarita de Villehardouin αφού διεκδίκησε χωρίς αποτέλεσμα τον θρόνο της Αχαΐας, πάντρεψε την κόρη της Isabelle Ricardo με τον Καταλανό Ferdinando di Majorca, δίνοντάς του ως προίκα τη βαρονία της Άκοβας και όλες τις αξιώσεις της πάνω στο πριγκιπάτο. Η συρρίκνωση του φραγκικού κρατιδίου ήταν τέτοια που η βαρονία της Άκοβας ήταν το ένα πέμπτο του συνόλου του. Μετά τον γάμο η Margarita επέστρεψε στον Μοριά όπου όμως ο Le Maure τη συνέλαβε και την έκλεισε στο Χλομούτσι. Κι αυτό ήταν λογικό. Η Margarita είχε παντρέψει την κόρη της με έναν ορκισμένο εχθρό των Φράγκων! Στο Χλομούτσι η Margarita πέθανε αιχμάλωτη τον Φεβρουάριο του 1315. Η κόρη της Isabelle, αφού γέννησε τον γιο του Ferdinando, Jaques ΙΙ, μελλοντικό βασιλιά της Majorca, πέθανε κι αυτή δυο μήνες αργότερα.
Έτσι ο Ferdinando di Majorca, έφθασε στη Γλαρέντζα το καλοκαίρι του 1315 και αφού μετά από σύντομη μάχη δέχθηκε την αναγνώριση του Le Maure, του επισκόπου της Ωλένης και του κόμη Giovanni (Jean) Orsini της Κεφαλονιάς, παρέμεινε εκεί ως αναγνωρισμένος πρίγκιπας. Για να επιβληθεί μάλιστα γρηγορότερα έκοψε εκεί και δικό του νόμισμα, ένα billon denier ανάλογο αυτών των προηγούμενων πριγκίπων. Όμως την άνοιξη του 1316, η Mathilde έφθασε πρώτη στο λιμάνι του Ναβαρίνου με σημαντική δύναμη Βουργουνδίων στρατιωτών όπου την περίμενε ο Le Maure για να της εκφράσει την αφοσίωσή του.
Παρά την αρχικά καλή υποδοχή, η μάχη Βουργουνδίων και Καταλανών στην Ηλεία λίγο αργότερα, ήταν αναπόφευκτη. Εκεί εμφανίστηκε και ο Louis de Bourgogne με τους συμμάχους του, Γάλλους αλλά και Έλληνες από το δεσποτάτο του Μυστρά. Η μάχη στη Μανωλάδα, στις 5 Ιουλίου 1316, έδωσε τη νίκη στον στρατό του Louis de Bourgogne. Έτσι η «εξουσία» του Ferdinando di Majorca στην Αχαΐα κράτησε περίπου ένα χρόνο. Όμως, ένα μήνα μετά τον θρίαμβό του στη Μανωλάδα και πριν καν προλάβουν να φύγουν οι Καταλανοί από τη Γλαρέντζα, ο Louis de Bourgogne πέθανε δηλητηριασμένος, μάλλον από το χέρι του κόμη Giovanni της Κεφαλονιάς.
Έτσι, σαν να ακολουθούσε τη μοίρα της μητέρας της Isabelle de Villehardouin, μετά από τρία χρόνια γάμου, το 1316, η Mathilde ξαναχήρεψε. Κράτησε την ηγεμονία της Αχαΐας μόνη της μέχρι το 1318. Τότε αναγκάστηκε να πάει με τη βία στη Νάπολη για να συναντήσει τον βασιλιά Roberto d’Anjou τον επιλεγόμενο «σοφό». Αυτός τότε την ανάγκασε να παντρευτεί αμέσως, τον άλλο αδελφό του, τον κόμη Giovanni di Gravina, αδελφό βέβαια και του παλιότερου πρίγκιπα αλλά και επικυρίαρχου του πριγκιπάτου Filippo di Taranto. Οι διαμαρτυρίες του δούκα της Βουργουνδίας, Eudes IV de Bourgogne, πρώην κουνιάδου της, που κι αυτός διεκδικούσε την ηγεμονία ως φυσικός διάδοχος του αδελφού του Louis, εξαγοράστηκαν από τον Filippo di Taranto, ενώ και η Βενετία δεν αντέδρασε σ΄ αυτή την αδικία. Όμως παρά τον τυπικό γάμο που ουσιαστικά έκανε τον Giovanni di Gravina ηγεμόνα του πριγκιπάτου της Αχαΐας, κανένας δεν μπορούσε να υποχρεώσει τη Mathilde να τον δεχθεί ως πραγματικό σύζυγό της. Αντιδρώντας στην αδικία, αυτή πήγε στην Avignon για να συναντήσει τον πάπα Jean XXII, που όπως πίστευε θα έδινε λύση στο πρόβλημά της. Εκεί όμως, ουσιαστικά διατάχθηκε να δεχθεί τον γάμο με τον κόμη Giovanni di Gravina. Η Mathilde, χρησιμοποιώντας το «τελευταίο της χαρτί», αναγκάστηκε να ομολογήσει ότι μετά από σφοδρό έρωτα είχε ήδη παντρευτεί μυστικά τον ιππότη της αυλής της, Hughes de la Pallise. Όμως αυτή η ομολογία της ουσιαστικά ήταν και η καταστροφή της. Ένας όρος στο προικοσύμφωνο της μητέρας της Isabelle de Villehardouin που είχε συνταχθεί πριν από τριάντα τρία χρόνια, όριζε ότι:
«…αν μια κόρη της Isabelle παντρευόταν χωρίς τη συγκατάθεση του επικυρίαρχού της, τότε το πριγκιπάτο θα ξαναπερνούσε στα χέρια του βασιλιά της Napoli».
Έτσι μετά από αυτή την εξέλιξη και αφού βέβαια ακυρώθηκε ο γάμος της με τον Pallise, η Mathilde επέστρεψε με τη βία στη Νάπολη και αφού επέμενε στην άρνησή της, ο βασιλιάς Roberto d’Anjou την οδήγησε στον περιορισμό και στην ουσιαστική φυλάκισή της στον επιθαλάσσιο πύργο του œuf ή castel dell’ Ovo. Έτσι κλεισμένη στον πύργο, θλιμμένη και ψυχικά εξουθενωμένη πέθανε το 1331, σε ηλικία τριανταεπτά ετών, η τελευταία απόγονος της δυναστείας των Villehardouin. Πεθαίνοντας, η Mathilde δεν άφησε απογόνους ή επίσημη διαθήκη. Μπροστά όμως σε πολλούς μάρτυρες κληροδότησε τα υπάρχοντά της στον μακρινό ανιψιό της Jaques ΙΙ βασιλιά της Μαγιόρκας, γιο του παλιού αντιπάλου της Ferdinando di Majorca.
