Η νέα ελληνική εποχή, όζει διαπλοκής, αποπνέει αυταρχισμό, θεμελιώνει νεποτισμό και εκρέει λύματα ανηθικότητας με χειμαρρώδη ταχύτητα προς πάσα κατεύθυνση.
Η συντριπτική πλειονότης των πολιτών, εθισμένη στη δυσωδία της κατάστασης, απέβαλε σταδιακά τα όποια ψήγματα αντίστασης και διαμαρτυρίας κέντριζαν την εναπομένουσα ενσυναίσθησή της, με αποτέλεσμα ο ενοχικός μηχανισμός να παραπέμπει αιτίες, αφορμές, λάθη, συνήθειες και απάτες, στο ψυχικό και πνευματικό μπλέντερ προς πολτοποίηση.
Όταν λοιπόν τα πάντα καθίστανται ρευστά, ακόμα και μια δολοφονία ή ένας παιδοβιασμός, καταγράφεται άνευ εκπλήξεως, ως μια συνήθης δεδομένη ημερήσια πληροφορία.
Το γεγονός αυτό, παύει να είναι συμπληρωματικό ενός δελτίου ειδήσεων και αυτομάτως καθίσταται μείζων θέμα με ειδικούς, αναλυτές και κοινωνιολόγους, όταν το κυβερνητικό επιτελείο διαπιστώνει πτώση μετά ισχυρών κραδασμών του εκλογικού του ποσοστού, εξαιτίας αποφάσεων, νομοθετημάτων και κυρίως ένεκα των αναρίθμητων σκανδάλων, οικονομικών και όχι μόνο.
Τότε με έντεχνο τρόπο, τα μεγάλα κι αιχμάλωτα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης, συγκρατούν την οργή των πολιτών, μέσω των κροκοδείλιων δακρύων των τηλεπαρουσιαστών, έτσι ώστε να μετακινηθεί η προσοχή και το ενδιαφέρον των διαμαρτυρομένων για ένα γενναίο σκάνδαλο, προς την πλευρά του πληγωμένου εραστή που δολοφόνησε την δύστυχη σύζυγο του αξιοπρεπούς επιχειρηματία.
Κι αν υπάρχουν και παιδιά στη μέση, το σήριαλ ξεπερνά την πάλαι ποτέ ένδοξη εποχή της «Λάμψης» του Φώσκολου. Αυτό έχει σαν συνέπεια, η αφαίμαξη σε βάρος των μισθωτών ή τα διεφθαρμένα πρόσωπα των σκανδάλων να παραμερίζονται δια της «εξαναγκαστικής λήθης», η δε πολυσυζητημένη «γυναικοκτονία» να καλύπτει την διάλυση του νοσοκομειακού συστήματος ή της εκπαίδευσης.
Τι απομένει, λοιπόν, εκ της ειδησεογραφίας στον πολίτη; Η συζήτηση περί της θλίψης - του όντως αγαπημένου - Μαζωνάκη, η μικροαπάτη του φτωχοδιάβολου, το κέρατο της ινφλουένσερ στο Ντουμπάϊ και το ζεύγος των γιατρών της πλασμαφαίρεσης.
Κατ’ αυτή την πρακτική της «πεπλανημένης οδού», το σκάνδαλο με τα «σπιτάκια της ανακύκλωσης» ξεχάστηκαν. Οι υποκλοπές συγχωρέθηκαν. Ο ΟΠΕΚΕΠΕ κατέληξε σάτιρα για το Δελφινάριο. Η νομιμοποίηση 13ωρης και 6ήμερης εργασίας εφαρμόζεται κι ο Παναγόπουλος της ΓΣΕΕ συνεχίζει να απιθώνει το κορμί του στην συνδικαλιστική πολυθρόνα του. Η καταδίκη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για το κράτος δικαίου και την ελευθερία του Τύπου στην Ελλάδα λησμονήθηκε, το δε έγκλημα των Τεμπών αφέθηκε στις πλάτες των συγγενών, με τις «συμπτώσεις» θανάτων να υποδαυλίζουν προβληματισμούς και υποψίες.
Όσο για τη σημερινή κυβέρνηση, παρότι έχει τις περισσότερες παραιτήσεις υπουργών και στελεχών από τη μεταπολίτευση κι εντεύθεν, εξακολουθεί να ρυθμίζει κατά πως επιθυμεί τις ζωές μας, το παρόν μας και το μέλλον μας.
Αλλά για να είμαστε δίκαιοι, και της κυβέρνησης το παρόν και το μέλλον το ρυθμίζουν άλλοι. Κι αυτοί είναι οι επικεφαλής της παγκόσμιας πυραμίδας, του πλέον απεχθούς οικονομικού συστήματος που γνώρισε από ιδρύσεώς του ο ανθρώπινος πολιτισμός.
Στον καπιταλισμό τα πάντα επιτρέπονται εκτός από ένα: Να έχεις συνείδηση και να εξανθρωπίζεσαι. Είναι το πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό σύστημα κατά το οποίο, ο βιασμός ενός παιδιού καταγράφεται ακόμα και στις δέλτους των σκανδάλων του Βατικανού, ως αποκύημα της φαντασίας του βιασθέντος. Φαντασθείτε τι συμβαίνει στις λίστες των VIP βιαστών του Επστάϊν.
Αυτό το απάνθρωπο σύστημα, σε διευκολύνει αν έχεις χρήματα και χρειάζεσαι ένα νεφρό, να το αγοράζεις αντί να περιμένεις το τροχαίο στη σειρά σου, μετά παρέλευση διετίας. Επίσης αν επιθυμείς ως βιομηχανία φαρμάκων να εμβολιάσεις όλο τον κόσμο, το επιβάλεις και τα πρώτα διαφημιστικά μπράτσα θα είναι των πολιτικών.
Σε περίπτωση βέβαια που αυτό αποδειχθεί εγκληματικό με θανατηφόρες παρενέργειες, ψηφίζεις έναν νόμο για το ακαταδίωκτο κι έτσι ιατροί και υπουργοί υγείας, απλώς ξύνουν τους δίδυμους αδένες τους, την ώρα που εικοσάχρονοι αθλητές πέφτουν σαν τα κοτόπουλα στο γρασίδι των γηπέδων.
Αυτή η «απομείωση» της ανθρώπινης ηθικής, προστατεύει στο χρηματιστήριο της αθλιότητας και την εκάστοτε εντολοδόχο κυβέρνηση, όταν αυτής μειώνονται τα ποσοστά. Φροντίζει τότε να διασπάσει σε δέκα «τοκομερίδια» το κοινοβουλευτικό σώμα, έτσι ώστε να διασωθεί ο κάθε ουτιδανός, με την βακτηρία κάποιου άλλου παραπλήσιου ομοϊδεάτη του. Οπότε συμπράττουν κατ’ εντολή, ο δεξιός με τον κεντρώο, ο αριστερός με τον ακροδεξιό, ο πατριώτης με τον υπερπατριώτη και η επίφαση της δημοκρατίας, απλώς πιστοποιείται στα ψηφοδέλτια.
Και παρότι τα γνωρίζουμε, τα θωρούμε, τα αισθανόμαστε, τα υποφέρουμε και επαναστατούμε ενίοτε, το σωτήριο βήμα για να απαλλαγεί ο σύγχρονος Άνθρωπος από αυτή την ισοπεδωτική λαίλαπα τουακραίου καπιταλισμού, δεν πραγματώνεται.
Η ομαδοποίηση και η αγεληδόν κατάσταση, έχει φροντίσει προ πολλού να μεταμορφώσει το άτομο σε ενεργούμενο και υποταγμένο πιόνι. Μια ολόκληρη κοινωνία χτυπάει τατουάζ γιατί είναι της μόδας, ακούει δίχως μελωδία μουσική γιατί είναι της μόδας, τρώει πλαστικό φαγητό γιατί είναι της μόδας, συνομιλεί με λεξιλόγιο πενήντα τριών λέξεων γιατί είναι της μόδας, επικοινωνεί μέσω οθόνης γιατί είναι της μόδας, απολαμβάνει τηλεφωνικό σεξ γιατί είναι της μόδας, λέει «μπρο» αντί για αδελφέ γιατί είναι της μόδας, αποκαλεί το Σαββατοκύριακο Σουκού γιατί είναι της μόδας και φορά μπλουζάκια που γράφουν «θέλω αγκαλιά» γιατί είναι της μόδας. Προφανώς γιατί έχουμε ξεχάσει όλοι τη θεραπευτική σχέση της αγκαλιάς, του έρωτα και της αγάπης, καθότι είμαστε αφοσιωμένοι στην ηλεκτρονική μας επιβεβαίωση.
Αυτή η κοινωνία που πιστεύει ότι πράττει το καθήκον της, με χειροφιλήματα στους ιερείς, αντί να φιλήσει έναν άστεγο στο μάγουλο, αυτό το σύστημα της αξίζει!
Ο Καπιταλισμός! Αυτός που την υποχρεώνει ως κοινωνία, να αγοράζει πανάκριβα ακόμα και το ένα μέτρο γης στα κοιμητήρια για να θάψει τα παιδιά της.
Ίσως ο κόσμος της τεχνητής νοημοσύνης, προϊόν του ανωτέρω συστήματος, να είναι λιγότερο οδυνηρός… δίχως αισθήματα, έμψυχες αναταράξεις και πνευματικά διλήμματα.
Ενδεχομένως, ο σύγχρονος πολιτισμός πριν εξαλειφθεί από τον χάρτη του Χρόνου, να αφοδεύει επάνω στα δημιουργήματα της αμετροέπειάς του… κατ’ επέκτασιν στον ίδιο του τον εαυτό!
