Η αγροτική οδοποιία αποτελεί τη βασικότερη υποδομή για την ενίσχυση των αγροτών. Η ύπαρξη δρόμων που θα οδηγούν στις καλλιέργειες με ευκολία και ασφάλεια, θεωρητικά θα έπρεπε να είναι βασική μέριμνα των δήμων που έχουν την αρμοδιότητα, αλλά και της κυβέρνησης που θέλει πραγματικά να ενισχύσει την αγροτική παραγωγή και την ύπαιθρο. Αυτό, βεβαίως, δεν συμβαίνει, γιατί οι αγροτικοί δρόμοι δεν είναι ζήτημα που συγκεντρώνει τα φώτα της δημοσιότητας είναι ένα «μικρό» έργο, το οποίο δεν οδηγεί σε κορδέλες και σε λαμπερές εκδηλώσεις.

Οι χρήστες των δρόμων θα επιβράβευαν μια σωστή και συνεπή διαχείριση των συγκεκριμένων υποδομών, αλλά αυτό δεν ενδιαφέρει τους άρχοντες, καθώς προτάσσεται η εξατομικευμένη εξυπηρέτηση, η οποία αθροίζεται και προσφέρει πολλαπλασιαστικό εκλογικό όφελος. Η αποκατάσταση του δρόμου που χάλασε από τις βροχοπτώσεις «πουλιέται» ως χάρη στο χρηματιστήριο των εξυπηρετήσεων του παλαιοκομματισμού. Οι περισσότεροι αγρότες, και ειδικά οι κτηνοτρόφοι που έχουν εγκαταστάσεις σε δύσκολα σημεία, είναι όμηροι των καλών σχέσεων με τον αντιδήμαρχο και τον τοπικό «νταραβερτζή». Η αγροτική οδοποιία, στις περισσότερες των περιπτώσεων, αποτελεί έτσι στοιχείο διαπραγμάτευσης και όχι μια υποδομή που θα πρέπει να συντηρείται και να αναβαθμίζεται συστηματικά και μόνιμα. Οι δήμοι, είναι αλήθεια, ότι δεν μπορούν μόνο με δικούς τους πόρους να συντηρήσουν το σύνολο των αγροτικών δρόμων. Κατά καιρούς έχουν γίνει προσπάθειες, με αγορά μηχανημάτων και προσλήψεις χειριστών, ώστε να υπάρχει μια μόνιμη μέριμνα, αλλά κάθε φορά τα σχέδια μένουν στη μέση και τα συνεργεία διαλύονται.

Οι εργολαβίες με τα χαλίκια και τις αποκαταστάσεις που επιλέγονται απαιτούν πόρους που δεν είναι ποτέ αρκετοί, με αποτέλεσμα να γίνονται μερεμέτια και όχι ολοκληρωμένες λύσεις. Οι δημοτικές αρχές, ειδικά σε περιοχές όπως η Μεσσηνία, θα ανέμενε κανείς ότι θα διεκδικούσαν δυναμικά και συστηματικά την εξασφάλιση πόρων, αλλά και ενός μηχανισμού που θα οδηγούσε στη συντήρηση των αγροτικών δρόμων. Αυτό, δυστυχώς, δεν συμβαίνει και περιμένουν κάθε φορά να υποβάλουν πρόταση σε προκηρύξεις οι οποίες είναι κατώτερες των αναγκών, όπου επικρατεί το «όποιος προλάβει» ή όποιος έχει έτοιμη μελέτη. Οι βαθμολογίες και όλα αυτά τα ευφάνταστα που ακούγονται είναι το αποτέλεσμα της έλλειψης διεκδικητικού πλαισίου και επιβολής κάλυψης των αναγκών. Το ωραίο είναι ότι οι αποτυχίες βαφτίζονται και ως επιτυχίες, κατά το γνωστό: «η εγχείρηση πέτυχε, αλλά ο ασθενής απεβίωσε».

panagopg@gmail.com