Η επίσκεψη του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στη Μεσσηνία την περασμένη εβδομάδα δεν συνοδεύτηκε από κάποια νέα εξαγγελία για έργα στην περιοχή. Οι προσδοκίες που είχαν δημιουργηθεί για ανακοίνωση της χρηματοδότησης του Αθλητικού Κέντρου Καλαμάτας δεν επιβεβαιώθηκαν, ενώ δεν έγινε καμία αναφορά στο ζήτημα του αυτοκινητόδρομου Πύργος – Καλό Νερό – Τσακώνα. Η επίσκεψη περιορίστηκε σε τρέχοντα έργα, όπως το Καλαμάτα – Μεθώνη, και επενδύσεις, όπως το μεγάλο θερμοκήπιο στον Δήμο Οιχαλίας.
Ο επικοινωνιακός στόχος του πρωθυπουργικού επιτελείου ήταν η ανάδειξη των έργων που γίνονται και όχι αυτών που θα γίνουν. Οι επισκέψεις απευθύνονταν κατά βάση στο εθνικό και όχι στο τοπικό ακροατήριο. Ο στόχος σε μεγάλο βαθμό επιτεύχθηκε, γιατί καταγράφηκε η εικόνα των έργων που γίνονται και των επενδύσεων που πραγματοποιούνται. Η προσεκτικά σχεδιασμένη, τέλος, βόλτα του πρωθυπουργού στην άδεια -αυτή την περίοδο - από κόσμο παραλία της Καλαμάτας και όχι στην κεντρική πλατεία έδωσε τα τηλεοπτικά πλάνα που χρειάζονταν για να φανεί ότι ο πρωθυπουργός κινείται με άνεση ανάμεσα στους πολίτες χωρίς προβλήματα.
Η επίσκεψη είχε ακόμα μια σημαντική παράμετρο που έχει να κάνει με το εσωκομματικό παιχνίδι της Ν.Δ. Η άνετη και χωρίς προβλήματα παρουσία στην έδρα του Αντώνη Σαμαρά, με όλους τους θεσμικούς και κομματικούς παράγοντες να δηλώνουν «παρών» και να τον υποδέχονται με θερμό τρόπο, δεν πρέπει να περνά απαρατήρητη. Το επιδιωκόμενο μήνυμα και σε αυτή την περίπτωση ήταν σαφές και αρκετά ηχηρό.
Η ομιλία του πρωθυπουργού στο συνέδριο της ΚΕΔΕ επίσης δεν είχε υποσχέσεις και δεν έδωσε αυτά που οι δήμαρχοι επιζητούσαν. Η αντίληψη για τον ρόλο της αυτοδιοίκησης στο επιτελικό κράτος ήταν για μια ακόμα φορά σαφής, με τους αυτοδιοικητικούς της Ν.Δ. να αποδέχονται τον ρόλο τους. Είναι προφανές ότι αρκούνται στον τίτλο και τα προνόμια. Το μήνυμα και σε αυτούς ήταν σαφές και, όπως έδειξαν στη συνέχεια, το έλαβαν και το αποδέχτηκαν απόλυτα.
Με δύο λόγια, η επίσκεψη του πρωθυπουργού στη Μεσσηνία επικοινωνιακά και εσωκομματικά ήταν απολύτως επιτυχημένη. Η δυνατότητα να δημιουργούνται θετικά γεγονότα και η επιβεβαίωση της εσωκομματικής κυριαρχίας είναι σημαντικά όπλα στην πορεία προς τις εκλογές. Προφανώς και μόνα τους αυτά πλέον δεν αρκούν, αλλά είναι σημαντικά στο να διατηρείται συμπαγής μια εκλογική δύναμη, όπως αυτή καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις.
Το πρόβλημα του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης είναι η οικονομία, που αποτελεί το βασικό κριτήριο ψήφου των πολιτών. Είναι προφανώς χρήσιμο να φτιάχνεις θετικές εικόνες και αφηγήματα για να αναπαραχθούν από το σύστημα προπαγάνδας που διαθέτεις. Είναι σημαντικό να διατηρείς στρατό αμειβομένων θεσμικών παραγόντων και συμβούλων, οι οποίοι φτάνουν με ευκολία στην πόρτα του ψηφοφόρου συντηρώντας παλαιοκομματικά δίκτυα, αλλά το πρόβλημα της τσέπης παραμένει και αυτό αποτυπώνεται στην κάλπη.
Την ώρα που ο πρωθυπουργός επισκεπτόταν το θερμοκήπιο στην Οιχαλία, οι ελαιοπαραγωγοί πωλούν το ελαιόλαδο σε εξευτελιστικές τιμές. Ο πρωθυπουργός δεν είχε να πει μια κουβέντα για αυτό το πραγματικό, άμεσο πρόβλημα. «Μεταξύ τυρού και αχλαδιού», σε έναν καφέ πετάχτηκε η ιδέα να γίνει μια σύσκεψη στο Μαξίμου για το ελαιόλαδο και... από εδώ πάνε και οι άλλοι! Καμία σύσκεψη δεν πρόκειται βεβαίως να λύσει το πρόβλημα της τιμής του ελαιολάδου -εδώ δεν έχουν δοθεί ακόμα οι επιδοτήσεις-, πρόκειται για μια ακόμα επικοινωνιακή στρακαστρούκα. Το αδιαμφισβήτητο γεγονός όμως είναι ότι οι ελαιοπαραγωγοί θα πάνε με άδεια τσέπη στην κάλπη και είναι δεδομένο πως θα καταψηφίσουν αυτούς που κυβερνούν.
Η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός γνωρίζουν ότι η καταψήφιση για λόγους οικονομίας θα είναι ισχυρή, απλώς το 70% αυτών που καταψηφίζουν δεν ενοποιείται κομματικά. Η έλλειψη ενιαίας κομματικής έκφρασης της δυσαρέσκειας δίνει τη δυνατότητα σε έναν συμπαγή κομματικό μηχανισμό να κυριαρχεί και να διεκδικεί την κυβέρνηση με εξαιρετικά μικρά εκλογικά ποσοστά. Αυτή είναι η πολιτική πραγματικότητα και με βάση αυτήν πορευόμαστε.
Ο πολιτικός χρόνος μέχρι να στηθούν οι κάλπες δεν είναι μεγάλος, αλλά οι εξελίξεις σε μια σειρά ζητημάτων, και κυρίως στην ακρίβεια που γονατίζει τα εισοδήματα, θα κρίνουν το μέγεθος της αντίδρασης των πολιτών πάνω από την κάλπη. Το αν η πολυδιάσπαση διατηρηθεί ή αν θα στραφεί προς μια κατεύθυνση ένα ισχυρό κύμα δυσαρέσκειας θα φανεί μέσα στην προεκλογική περίοδο. Η επικοινωνία δεν μπορεί να κρύψει τα προβλήματα, και ο φόβος για τα χειρότερα δεν λειτουργεί πάντα αποτρεπτικά. Το τσουνάμι της οργής είναι ο αστάθμητος πολιτικός παράγοντας, ο οποίος είναι λάθος να υποτιμάται.
panagopg@gmail.com
