Το συνέδριο της ΚΕΔΕ στην Καλαμάτα ολοκληρώθηκε σε κλίμα οξείας έντασης και απαράδεκτων διαξιφισμών. Θα μείνει αναμφίβολα στην ιστορία ως το συνέδριο του «φύγε από εδώ ρε, δεν ντρέπεσαι». Τώρα το ποιος πρέπει να ντρέπεται και ποιος όχι είναι ένα τεράστιο ζήτημα, που απαιτεί ενσυναίσθηση ρόλου, αντίληψη μεγέθους και πολλά άλλα, τα οποία είναι προφανώς ήδη σε πλήρη ανεπάρκεια.
Η ουσία είναι ότι οι άνθρωποι της αυτοδιοίκησης δεν μπόρεσαν να διενεργήσουν μια κανονική ψηφοφορία ευρωπαϊκής χώρας χωρίς αμφισβητήσεις. Δεν νομίζουμε ότι ήταν κάτι το φοβερό να ψηφίσουν 350 άνθρωποι ονομαστικά με ανάγνωση από κατάλογο. Ακόμα και με κάλπη θα μπορούσε να γίνει η ψηφοφορία και να τελειώσει η διαδικασία σε μερικά λεπτά. Η επιλογή μιας χαοτικής διαδικασίας «διά βοής», όπου κανείς δεν ήξερε τι μέτραγε, ποιος καταμετρούσε και ποιος ψήφιζε για ποιον, μόνο σοβαρή διαδικασία δεν συνιστά, επιτρέποντας υποψίες, εντάσεις και αμφισβητήσεις.
Όταν ένα συνέδριο κλείνει κάτω από αυτές τις συνθήκες, ο καθένας βγάζει τα συμπεράσματά του. Η αυτοδιοίκηση όχι μόνο δεν πήρε τίποτα χειροπιαστό από τον πρωθυπουργό και τους αρμόδιους υπουργούς -πέρα από τις γνωστές γενικόλογες υποσχέσεις - αλλά βγήκε και βαριά πληγωμένη από την εικόνα που εξέπεμψε κατά τη διάρκεια της καταμέτρησης. Αυτή είναι δυστυχώς η πικρή αλήθεια.
Όταν οι εκπρόσωποι της αυτοδιοίκησης ζητούν ρόλο, πόρους, αρμοδιότητες και σεβασμό από το κεντρικό πολιτικό σύστημα, θα πρέπει πρώτοι αυτοί να δείχνουν ωριμότητα και θεσμικό σεβασμό στη διαφάνεια και τη δημοκρατική διαδικασία. Όταν η νοοτροπία που επικρατεί συνοψίζεται στο «πέντε πάνω, πέντε κάτω, θα τα βρούμε ρε αδερφέ και άντε να τελειώνουμε», η αυτοδιοίκηση αυτοακυρώνεται. Δεν εκπέμπει την εικόνα σοβαρότητας που έχει ανάγκη ο θεσμός για να σταθεί ως ισότιμος συνομιλητής.
Έχουμε επανειλημμένα σημειώσει ότι τον θεσμό της αυτοδιοίκησης τον πληγώνουν πρώτοι και κύρια αυτοί που υποτίθεται ότι τον υπηρετούν. Η κεντρική εξουσία αφαιρεί διαρκώς ουσιαστικές αρμοδιότητες και οικονομική αυτοτέλεια από τους δήμους, ακριβώς επειδή οι ίδιοι οι αυτοδιοικητικοί τής δίνουν το δικαίωμα της απαξίωσης και της αμφισβήτησης. Όταν δεν προστατεύεις ο ίδιος το κύρος, τη διαφάνεια και τη σοβαρότητα του θεσμού που εκπροσωπείς, δεν δικαιούσαι μετά να κλαίγεσαι στα παράθυρα, ούτε μπορείς να διεκδικήσεις αξιόπιστα την αναβάθμισή του. Όταν δεν μπορείς να συμφωνήσεις σε ένα κοινό ψήφισμα ή έστω στον τρόπο με τον οποίο αυτό θα εγκριθεί, είναι φανερό ότι δεν μπορείς να προσδοκάς τίποτα ουσιαστικό παρά μόνο το ρόλο του χειροκροτητή της εκάστοτε εξουσίας.

panagopg@gmail.com