Ανεξάρτητα από την τελική εκλογική πορεία των νέων σχηματισμών, η πολιτική σκηνή δίνει τη θέση της σε ένα κατακερματισμένο, πολυκομματικό τοπίο. Μέσα σε αυτό το σκηνικό ανθούν ο παραλογισμός και ο λαϊκισμός, πνίγοντας κάθε ίχνος ορθολογισμού και την όποια διάθεση για συνεργασία στα αυτονόητα. Αυτή η τάση δεν εμφανίζεται τυχαία. Στην Ελλάδα ο κομματικός κατακερματισμός συνδέεται στενά με την πολυδιάσπαση της ενημέρωσης στην εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Παράλληλα, αντανακλά τον μεγάλο αριθμό μικρών επιχειρήσεων που αρνούνται πεισματικά να συγχωνευτούν για να πετύχουν οικονομίες κλίμακας. Σε αυτό το θολό και αδιάφανο περιβάλλον βρίσκουν πρόσφορο έδαφος κάθε λογής παράφρονες αριβίστες. Μοναδικός σκοπός τους είναι η αναρρίχηση στην κορυφή της οικονομικής, πολιτικής και πνευματικής ηγεσίας. Ελάχιστη σημασία έχει αν πιστεύουν πραγματικά τις ανοησίες που εκστομίζουν και γράφουν καθημερινά ή αν απλώς εξαπατούν συνειδητά τους πολίτες. Αυτό που μετράει είναι το αποτέλεσμα της παράλογης φλυαρίας τους, η οποία αποδομεί συστηματικά κάθε σοβαρή προσπάθεια για τον εκσυγχρονισμό και τον εξορθολογισμό της οικονομίας. Τα ιδεολογικά περιτυλίγματα αυτών των θεωριών διαφέρουν, όμως έχουν ένα κοινό πολλαπλάσιο: το βαθύ μίσος για τη δημοκρατία και το κράτος δικαίου.
Οι συγκεκριμένοι τυχοδιώκτες λατρεύουν τα αυταρχικά πολιτικά και θρησκευτικά καθεστώτα. Αν και αποφεύγουν να το ομολογήσουν δημόσια, με τον ίδιο ακριβώς αυταρχικό τρόπο επιθυμούν να κυβερνήσουν και οι ίδιοι, αν τους δοθεί η ευκαιρία. Όλοι αυτοί οι παρανοϊκοί κερδοσκόποι της πολιτικής δεν προκύπτουν βέβαια με παρθενογένεση. Αποτελούν τα ώριμα τέκνα των πιο συντηρητικών πολιτικών και θρησκευτικών μηχανισμών της ελληνικής εξουσίας. Τους εξέθρεψε το ίδιο το πολιτικό σύστημα που τώρα καταγγέλλουν με θεατρική οργή.
Είναι τα κακομαθημένα παιδιά ενός ακραίου λαϊκισμού που υπηρέτησαν τόσο η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ υιοθετώντας συνθήματα των άκρων. Οι ρίζες του βρίσκονται στην άρνηση της ελληνικής κοινωνίας να παραδεχτεί ότι ο δυτικός τρόπος παραγωγής και η δημοκρατία, παρά τα μεγάλα προβλήματά τους, αποτελούν τα μόνα εργαλεία που εγγυώνται τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου και την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Οι απολογητές και οι σιωπηροί υποστηρικτές των αυταρχικών καθεστώτων είναι παράφρονες που θέλουν να παρακάμψουν την ελεύθερη αγορά και τις εκλογικές διαδικασίες. Θεωρούν προκλητικά ότι κατέχουν την απόλυτη γνώση για το ποια προϊόντα πρέπει να παραχθούν, πώς θα διανεμηθούν και, κυρίως, ποιοι πρέπει να διωχθούν, ώστε να μην υπάρχει καμία ενοχλητική αντιπολίτευση.
Ο μόνος τρόπος για να ανακοπεί αυτή η καταστροφική πορεία είναι η πλήρης αποκάλυψη των πραγματικών τους στόχων και η αποδόμηση της φαιδρότητάς τους. Μην τους ακούτε, μην τους ανέχεστε και μην τους δικαιολογείτε. Διακόψτε τους την επόμενη φορά που θα προσπαθήσουν να δηλητηριάσουν τον δημόσιο διάλογο και πείτε τους ξεκάθαρα: οι ανοησίες δεν είναι άποψη.
