Ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων (ΣΕΑ) κατήγγειλε με ανακοίνωσή του τη νομιμότητα των όρων της παραχώρησης από την Εφορεία Αρχαιοτήτων Μεσσηνίας, υποστηρίζοντας ότι η μετατροπή του μνημείου σε χώρο catering και διασκέδασης προσέβαλε την πολιτιστική κληρονομιά. Η υπόθεση έφερε ξανά στην επιφάνεια μια γνώριμη παθογένεια. Ενώ όλοι ζητούν αναστήλωση, συντήρηση και προστασία των μνημείων, σχεδόν κανένας δεν προτείνει ρεαλιστικές πηγές χρηματοδότησης για την ανάδειξή τους. Αντίστοιχες αντιδράσεις καταγράφονται συχνά και για την αύξηση των εισιτηρίων στους αρχαιολογικούς χώρους. Στην ελληνική πραγματικότητα κυριαρχεί η αναχρονιστική αντίληψη του «τζάμπα», μια νοοτροπία που ουσιαστικά μεταφέρει ολόκληρο το οικονομικό βάρος της συντήρησης στις πλάτες των μόνιμα επιβαρυμένων φορολογούμενων. Πίσω από αυτές τις αντιδράσεις κρύβεται προφανώς η θεωρία του «λεφτόδεντρου», την οποία πιστεύουν με χαρακτηριστική ευκολία οι οικονομικά αναλφάβητοι. Είναι απορίας άξιο πώς κανένας δεν σκέφτεται το αυτονόητο: είναι προτιμότερο να πληρώνουν ακριβό αντίτιμο οι ξένοι επισκέπτες και οι έχοντες και κατέχοντες που ενοικιάζουν νόμιμα έναν χώρο, παρά να ματώνουν οικονομικά οι φτωχοί φορολογούμενοι για να παραμένουν τα κάστρα κλειστά και απαξιωμένα.
Αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι στο παρελθόν αντίστοιχες στείρες αντιδράσεις είχαν εκφραστεί και για τις ρηξικέλευθες ενέργειες του αείμνηστου καθηγητή Πέτρου Θέμελη στην Αρχαία Μεσσήνη. Ευτυχώς, ο σπουδαίος αυτός επιστήμονας διέθετε τη δύναμη και το όραμα να συνεχίσει το έργο του κόντρα στην κατεστημένη δογματική κριτική της εποχής. Το αποτέλεσμα; Δημιούργησε έναν υποδειγματικό, ζωντανό αρχαιολογικό χώρο που σήμερα θαυμάζουν όλοι οι επισκέπτες παγκοσμίως. Σε κάθε περίπτωση, τα μνημεία και οι αρχαιολογικοί χώροι δεν αποτελούν «αποστειρωμένους τόπους» για την αποκομμένη λατρεία του παρελθόντος. Είναι ζωντανοί οργανισμοί που οφείλουν να εντάσσονται οργανικά στην κοινωνική και οικονομική ζωή.
Όλα τα υπόλοιπα αποτελούν μια στείρα αντίδραση με βαθιές δόσεις αναχρονιστικού συντηρητισμού και οικονομικού αναλφαβητισμού, που κρατά τη χώρα εγκλωβισμένη σε ιδεοληψίες του χθες.
