Δεν είναι λύση να αποχωρεί κάθε τόσο η μείζων μειοψηφία του Δημοτικού Συμβουλίου Μεσσήνης από τις συνεδριάσεις. Ακυρώνει την προσπάθεια που κάνει, αδικεί τον εαυτό της και το δίκιο που έχει, ενώ πέφτει σε επίπεδο γραφικότητας.

Και έχει δίκιο ο επικεφαλής της όταν λέει ότι ο κανονισμός λειτουργίας του Δημοτικού Συμβουλίου έχει προβλήματα και πρέπει να φέρουμε έναν δημοκρατικότερο, καθώς θα κατέθετε ένα αντιπολεμικό ψήφισμα στην τελευταία συνεδρίαση, αλλά δεν μπορεί ούτε αυτό το αυτονόητο να κάνει. Και μιλάμε για τη δυνατότητα να το καταθέσει και να συζητηθεί και ας απορριφθεί από το Συμβούλιο, αρκεί να καταγραφεί η θέση και η άποψή της -για τον πόλεμο σήμερα, για τα ζητήματα των αγροτών της περιοχής αύριο.

Με αυτόν τον κανονισμό, τον πρότυπο που υιοθέτησε και υποστήριξε με πάθος η πλειοψηφία, η μειοψηφία δεν μπορεί ούτε έχει το αυτονόητο δημοκρατικό δικαίωμα να καταθέσει σχέδιο ψηφίσματος για οποιοδήποτε θέμα θεωρεί σοβαρό. Αυτό οφείλει να αναδεικνύει η μείζων μειοψηφία σε κάθε συνεδρίαση. Να μένει στα Συμβούλια και να στηλιτεύει τη στάση της δημοτικής αρχής, που τη θέλει χωρίς ουσιαστική κι ενοχλητική φωνή, χωρίς παρέμβαση. Δίχως να μπορεί να ασκεί τον αντιπολιτευτικό της ρόλο, για τον οποίο οι δημότες του Δήμου Μεσσήνης την εξέλεξαν και την έστειλαν στο Δημοτικό Συμβούλιο, στο κορυφαίο συλλογικό όργανο του δήμου.

Η μείζων μειοψηφία οφείλει να κάνει μια τελευταία συγκροτημένη προσπάθεια για να τροποποιήσει τον κανονισμό “πρότυπο” στα στοιχειώδη: Στη δυνατότητα να θέτει ερωτήσεις, με συγκεκριμένο όριο (3 ή 4) για ζητήματα επικαιρότητας σε κάθε συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου (μία φορά τον μήνα είναι άλλωστε) και να καταθέτει σχέδια ψηφισμάτων για θέματα που θεωρεί σημαντικά. Τροποποίηση σε αυτά τα δύο στοιχειώδη. Και αν η δημοτική αρχή τα απορρίψει, θα επιβεβαιώσει την αλαζονεία της και θα δείξει πως στην πράξη θέλει τη μειοψηφία χωρίς λόγο και ρόλο και τους συμβούλους της “γλάστρες”.