Η προοπτική κατασκευής του οδικού άξονα Πύργος - Καλό Νερό - Τσακώνα τείνει να εξελιχθεί στο νέο «ιερό δισκοπότηρο» της μεσσηνιακής πολιτικής σκηνής.
Όσοι ευαγγελίζονται την ανάπτυξη μέσω των τσιμέντων, παρουσιάζουν το έργο ως τη μαγική λύση που θα απογειώσει την τοπική οικονομία. Πράγματι, ο δρόμος είναι αναγκαίος και έπρεπε να έχει παραδοθεί από τον περασμένο αιώνα. Ωστόσο, το αναπτυξιακό του αποτύπωμα θα είναι πολύ μικρότερο των προσδοκιών, όπως ακριβώς συνέβη και με τον αυτοκινητόδρομο Κόρινθος - Τρίπολη - Καλαμάτα. Στην εποχή μας, οι οδικές μεταφορές δεν διαδραματίζουν πλέον τον κυρίαρχο ρόλο στο εμπόριο και τον τουρισμό. Τα ηνία έχουν περάσει στις αεροπορικές μετακινήσεις, γι’ αυτό και η αναβάθμιση του Αερολιμένα Καλαμάτας αποτελεί την πραγματικά επείγουσα προτεραιότητα. Παρόλα αυτά, παραμένει αξιοσημείωτη η εμμονική προσκόλληση σε ένα μοντέλο υποδομών, που πουθενά στον κόσμο δεν οδηγεί από μόνο του σε οικονομική μεγέθυνση.
Σε ανάπτυξη οδηγούν μόνο οι στρατηγικές επενδύσεις για την παραγωγή προϊόντων υψηλής αξίας. Όποιος διεκδικεί πυρετωδώς δαπάνες για άσφαλτο αντί για κίνητρα προσέλκυσης επενδύσεων, είτε είναι επικίνδυνα αφελής είτε πουλάει «φούμαρα», για να διασφαλίσει τη θέση του στην τοπική ηγετική ομάδα. Φυσικά, η μία εκδοχή δεν αποκλείει την άλλη, καθώς τις τελευταίες δεκαετίες οι αφελείς στα κάστρα της πολιτικής και οικονομικής μας ηγεσίας πλεονάζουν.
Αν στο κάδρο προσθέσουμε και τους νοσταλγούς του κρατισμού -δεξιούς και αριστερούς- που θεωρούν την ελεύθερη αγορά «σατανική», επειδή θέλουν να αποφασίζουν οι ίδιοι τι θα παραχθεί, η εικόνα συμπληρώνεται. Είναι η εικόνα μιας κοινωνίας εγκλωβισμένης στη δεκαετία του 1950. Τότε που το κράτος έφερνε νερό και ρεύμα στα χωριά, ενώ ο ιδιωτικός τομέας ξεκοκάλιζε το σχέδιο Μάρσαλ υπό το καθεστώς του προστατευτισμού. Η σημερινή Μεσσηνία όμως δεν έχει τις ανάγκες του '50 και κάποιος πρέπει επιτέλους να το πει καθαρά στους πολίτες.
