Μετά από μισό αιώνα γενναίων χρηματοδοτήσεων, η υστέρηση των 43 ποσοστιαίων μονάδων αποδεικνύει ότι τα αναπτυξιακά εργαλεία εξάντλησαν προ πολλού τη δυναμική τους. Αντί όμως να ξεκινήσει ένας ουσιαστικός διάλογος για το παραγωγικό μοντέλο, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου η είδηση -παρά το γεγονός ότι έγινε πρωτοσέλιδο στην «Ελευθερία»- αντιμετωπίζεται από τους αρμόδιους με μια παροιμιώδη, σχεδόν προκλητική αφασία. Τοπικές αρχές, αντιπολίτευση και φορείς μοιάζουν να ζουν σε μια επικοινωνιακή γυάλα, μακριά από τη σκληρή πραγματικότητα των Μονάδων Αγοραστικής Δύναμης (ΜΑΔ). Προτιμούν τα ανέξοδα πυροτεχνήματα, τις δημόσιες σχέσεις και τις φωτογραφίες σε εγκαίνια, αδιαφορώντας πλήρως για τα στοιχεία που αποτυπώνουν την οικονομική και κοινωνική παρακμή.
Όσα ακούγονται στα πολυδάπανα αναπτυξιακά συνέδρια για την «Πελοπόννησο του μέλλοντος» αποδεικνύονται αέρας κοπανιστός, την ώρα που ο κάτοικος της περιοχής αδυνατεί να καταναλώσει και να αποταμιεύσει, όντας ο φτωχός συγγενής της Ευρώπης. Η Περιφέρεια παραμένει στάσιμη, επειδή η ηγεσία της αρνείται πεισματικά να θυσιάσει το κοντόφθαλμο προσωπικό συμφέρον για το μακροπρόθεσμο κοινό καλό. Η πολιτική και πνευματική ελίτ του τόπου αποφεύγει να «σπάσει αυγά», φοβούμενη μη χάσει τα κεκτημένα της και την εκλογική της πελατεία.
Την ίδια στιγμή, οι πολίτες αναλώνονται σε μια στείρα μάχη για ένα μεγαλύτερο κομμάτι από την υπάρχουσα συρρικνωμένη πίτα, αντί να απαιτήσουν τη μεγέθυνσή της μέσω μεγάλων στρατηγικών επενδύσεων. Η καθήλωση του 2024 αποτελεί το πιστοποιητικό αποτυχίας μιας νοοτροπίας που βολεύεται στη στασιμότητα και τη μετριότητα. Πρόκειται για την επικράτηση της αδράνειας έναντι της ανάγκης για ριζικές αλλαγές. Η ηγεσία και ένα μέρος της κοινωνίας φαντασιώνονται προσωπική επιβίωση μέσα σε ένα περιβάλλον, που καταρρέει δημογραφικά και οικονομικά. Όσο αρνούμαστε να αλλάξουμε το μοντέλο της καθυστέρησης, η απόσταση από την Ευρώπη θα αποτελεί το χάσμα, που θα καταπιεί οριστικά το μέλλον του τόπου και των επόμενων γενιών.
