Έχουμε επισημάνει πολλές φορές ότι το ιδανικό σενάριο προβλέπει μέσα σταθερής τροχιάς. Ένα δίκτυο που θα ενώνει τις γειτονιές της πόλης με το κέντρο, το αεροδρόμιο και τη Μεσσήνη ή ακόμα και μια παραλιακή γραμμή από τις Κιτριές μέχρι το Πεταλίδι. Επειδή όμως ούτε οι αιρετοί ούτε οι πολίτες πιστεύουν πραγματικά στη δημόσια συγκοινωνία, η συζήτηση οφείλει κάποια στιγμή να προσγειωθεί σε «ρεαλιστικές» προτάσεις.
Κάθε ρεαλιστική προσέγγιση ξεκινά από την πραγματικότητα: το κύριο μέσο μεταφοράς στην Καλαμάτα και τη Μεσσηνία παραμένει το αυτοκίνητο. Οι ανάγκες των κατοίκων, των επισκεπτών και κυρίως της μεσσηνιακής υπαίθρου είναι αδύνατο να εξυπηρετηθούν διαφορετικά με τα σημερινά δεδομένα. Η λειτουργία δεκάδων ιδιωτικών ιατρείων και άλλων υπηρεσιών στο κέντρο καθιστά επίσης απαγορευτική οποιαδήποτε γενικευμένη σκέψη αποκλεισμού των οχημάτων. Παράλληλα, η σταδιακή αύξηση των ηλεκτρικών αυτοκινήτων θα αφαιρεί ολοένα και περισσότερο το περιβαλλοντικό άλλοθι από όσους προτείνουν οριζόντιους περιορισμούς και απαγορεύσεις κυκλοφορίας. Η προφανής λύση είναι η δημιουργία νέων χώρων στάθμευσης. Οι προτάσεις όμως για υπόγεια πάρκινγκ στην κεντρική πλατεία, στο Δημοτικό Στάδιο, στο γήπεδο του Μεσσηνιακού και στο παλιό καπνεργοστάσιο της εταιρείας Καρέλια απορρίφθηκαν διά της σιωπής. Αναγκαστικά λοιπόν η προσοχή στρέφεται στη μείωση της κίνησης τις ώρες αιχμής, χωρίς να εμποδίζονται οι καταναλωτές που κατεβαίνουν στην τοπική αγορά. Ένα σύστημα ελεγχόμενης στάθμευσης στο κέντρο και στην παραλία μπορεί να προσφέρει άμεση διέξοδο. Θα αποφέρει έσοδα για νέες υποδομές και ταυτόχρονα θα περιορίσει τα αυτοκίνητα που κάνουν κύκλους αναζητώντας δωρεάν θέση. Οι μόνιμοι κάτοικοι ασφαλώς πρέπει να εξαιρούνται στις γειτονιές τους. Σε κεντρικούς άξονες όμως, όπως η Αριστομένους, η Φαρών και η Ναυαρίνου, ο έλεγχος πρέπει να ισχύει αυστηρά για όλους. Διαφορετικά κάθε σύστημα ελεγχόμενης στάθμευσης θα καταλήξει ακόμα ένα ελληνικό μέτρο γεμάτο εξαιρέσεις.
Καμία παρέμβαση όμως δεν πρόκειται να αποδώσει χωρίς αυστηρούς κανόνες στην τροφοδοσία των καταστημάτων. Στο ίδιο πλαίσιο πρέπει να ενταχθούν οι εταιρείες ταχυμεταφορών και γενικότερα η διανομή καταναλωτικών αγαθών και δεμάτων. Σήμερα πολλές επιχειρήσεις, για να περιορίσουν το κόστος τους και να αποφύγουν προσλήψεις ή τη νυχτερινή τροφοδοσία, εκτελούν δρομολόγια τις ώρες της μεγαλύτερης κυκλοφοριακής πίεσης. Φορτηγά και βαν σταματούν στους κεντρικούς δρόμους την ώρα που η πόλη βρίσκεται ήδη στα όριά της. Το κόστος αυτής της επιλογής μεταφέρεται στους οδηγούς, στους κατοίκους και τελικά στην ίδια την πόλη, που στη συνέχεια αναζητά πανάκριβες λύσεις αμφίβολης αποτελεσματικότητας. Σε μια κοινωνία όπου οι θεσμοί λειτουργούν, οι πολίτες θα διεκδικούσαν ήδη αυστηρό και ανελαστικό ωράριο τροφοδοσίας και διανομών. Στην Καλαμάτα το λειτουργικό κόστος των επιχειρήσεων μεταβιβάζεται στην τοπική κοινωνία. Και κανείς δεν μιλάει, λες και η κοινωνία είναι κάποιο απρόσωπο μέγεθος και δεν τη συγκροτούν οι ίδιοι πολίτες που καθημερινά πληρώνουν τον λογαριασμό.
