Ένα ακραίο περιστατικό της περασμένης εβδομάδας στο Αριοχώρι κινητοποίησε τους κατοίκους και οδήγησε σε μια ευρεία σύσκεψη αγανάκτησης. Τα όσα ειπώθηκαν στη συγκεκριμένη συνάντηση δείχνουν ότι υπάρχει απόγνωση. Οι πολίτες εδώ και χρόνια ζητούν ασφάλεια στο σπίτι τους και το οργανωμένο κράτος δεν μπορεί να την προσφέρει. Δεν νομίζουμε ότι υπάρχει μεγαλύτερη αποτυχία, το κράτος -που έχει την πλήρη και αποκλειστική ευθύνη και αρμοδιότητα να προστατεύσει τους πολίτες του- να μην μπορεί να το επιτύχει, παρότι έχει στη διάθεσή του όλα τα μέσα.

Η περιοχή των χωριών Άρις, Αλώνια, Ασπροπουλιά, Αριοχώρι - Πλατύ, Άγιος Κωνσταντίνος και Αρφαρά ζουν μια ιδιότυπη ομηρία. Έχει στηθεί γύρω τους ένα κανονικό «γκέτο», το οποίο λειτουργεί με τους δικούς του νόμους και κανόνες, με την πολιτεία να αδυνατεί να ελέγξει την κατάσταση και να επιβάλει κανόνες νομιμότητας. Η κατάσταση είναι έκρυθμη και είναι ζήτημα χρόνου να έχουμε ακόμα πιο σοβαρά περιστατικά. Οι πολίτες συζητούν όλο και περισσότερο λύσεις αυτοδικίας και αυτό είναι βέβαιο ότι θα οδηγήσει σε ακραίες καταστάσεις με απρόβλεπτες συνέπειες.

Η αποκατάσταση του αισθήματος ασφάλειας χρειάζεται ολοκληρωμένη παρέμβαση στην περιοχή, που θα ξεκινά από την αστυνόμευση και θα φτάνει στην ένταξη των κοινωνικά αποκλεισμένων. Η ένταση στην αστυνόμευση και η επιβολή κανόνων είναι το πρώτο και το βασικό. Εδώ και καιρό οι κάτοικοι ακούν για ενιαία κέντρα, για αύξηση δυνάμεων ΟΠΚΕ, για ειδικά σχέδια και για τοποθέτηση καμερών. Οι διαψεύσεις των υποσχέσεων όμως είναι τόσο κραυγαλέες όσο και οι πυροβολισμοί στην πλατεία του χωριού. Ελάχιστα πράγματα έχουν επιτευχθεί, παρά το ότι υπάρχει αύξηση συλλήψεων. Όσα γίνονται φαίνεται να είναι αποσπασματικά. Δεν έχουν διάρκεια και όλα γυρίζουν γύρω από τα ίδια και τα ίδια. Η κατάσταση, δυστυχώς, δεν βελτιώνεται.

Η πραγματικότητα που έχει δημιουργηθεί επιβάλλει να αναθεωρηθούν μια σειρά από βεβαιότητες και να επιταχυνθούν μέτρα και πολιτικές. Δεν μπορεί, για παράδειγμα, να μη λειτουργεί ακόμη σύστημα καμερών για επιτήρηση συγκεκριμένων σημείων.  Δεν μπορεί να μην υπάρχει σχέδιο που θα αποτρέπει τη δράση ανθρώπων που μπαινοβγαίνουν στις φυλακές. Δεν γίνεται να μην έχουν ξεκινήσει σοβαρές πολιτικές ένταξης στην οικονομική και κοινωνική ζωή ανθρώπων που ζουν σε άθλιες συνθήκες, σε παραπήγματα. Έχουμε την αίσθηση ότι το πρόβλημα παραμένει, γιατί κανείς δεν έχει ασχοληθεί σοβαρά μαζί του. Με ημίμετρα και προσωρινές εφόδους απλώς διαιωνίζεται μια κατάσταση, που διαλύει τοπικές κοινωνίες και κρατά ομήρους ανθρώπους μέσα στα σπίτια τους.

panagopg@gmail.com