Η περιφερειακή αρχή έχει επιλέξει στρατηγικά να διχοτομήσει τουριστικά την Πελοπόννησο. Προβάλλοντας ως «συγκριτικό πλεονέκτημα» την εγγύτητα με το Αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» ουσιαστικά αποδέχεται τη μετατροπή της Βόρειας Πελοποννήσου σε ένα απλό συμπλήρωμα του τουριστικού προϊόντος της Αθήνας. Αυτός ο κατακερματισμός είναι το μεγαλύτερο ανάχωμα στη δημιουργία ενός αυτοτελούς προορισμού για τη γεωγραφική ενότητα του Μοριά. Από τη μία έχουμε την Αργολίδα και την Κορινθία να ζουν από τις ημερήσιες εκδρομές της Αττικής και από την άλλη τη Μεσσηνία και τη Λακωνία να παλεύουν μόνες τους, με πύλη τον Αερολιμένα Καλαμάτας, αναζητώντας μία ταυτότητα που η ίδια η Περιφέρεια δείχνει να αγνοεί. Αν προσθέσουμε και το γεγονός ότι η Ηλεία με την Αχαΐα ανήκουν σε άλλη διοικητική δομή με πύλη τον Άραξο, το παζλ της αποτυχίας ολοκληρώνεται.
Κατά την ταπεινή μου άποψη, αυτή η κατάτμηση της τουριστικής αγοράς ωφελεί μόνο όσους τοποθετούν τον πήχη στο έδαφος για να περάσουν από πάνω του και να πανηγυρίσουν «επιτυχίες». Οι αριθμοί των αρχαιολογικών χώρων και των μουσείων λένε την αλήθεια: Οι επισκέπτες της Αθήνας που «πετάγονται» μέχρι την Επίδαυρο ή τις Μυκήνες δεν αυξάνουν τις διανυκτερεύσεις στην Περιφέρεια. Δίνουν μια πρόσκαιρη ώθηση στην εστίαση, αλλά δεν χτίζουν τουριστική οικονομία. Αν η περιφερειακή αρχή ήθελε πραγματική ανάπτυξη, θα διεκδικούσε με πείσμα την ανάδειξη του Αερολιμένα Καλαμάτας ως της μοναδικής, κεντρικής πύλης εισόδου του Μοριά. Αντί όμως να κάνει τα αυτονόητα, επιλέγει την εύκολη οδό της «εγγύτητας» με την Αθήνα. Έτσι, η Μεσσηνία και η Λακωνία αφήνονται στη μοίρα τους, την ώρα που η Βόρεια Πελοπόννησος υποβιβάζεται σε τουριστικό «προάστιο» της πρωτεύουσας. Η έλλειψη πολιτικής βούλησης για έναν ενιαίο, ισχυρό προορισμό είναι πλέον κάτι παραπάνω από εμφανής.
