Δεν αναφερόμαστε μόνο στην παθολογική συμπεριφορά του δράστη, αλλά και στο κοινωνικό περιβάλλον που συχνά ανέχεται, υποτιμά ή αποσιωπά καταπιεστικές συμπεριφορές, μέχρι να είναι πολύ αργά. Οι φωνές που κατήγγειλαν στην αστυνομία την ενδεχόμενη ενδοοικογενειακή βία αποδείχθηκαν ανίσχυρες να σταματήσουν τη δολοφονία της Βασιλικής Κ. Η κοινωνία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει χειριστικές και βίαιες συμπεριφορές ως «ιδιωτική υπόθεση», ειδικά όταν κρύβονται πίσω από την κλειστή πόρτα ενός σπιτιού.
Ταυτόχρονα, η Πολιτεία δεν κατάφερε να αναχαιτίσει το έγκλημα, καθώς οι εμπλεκόμενοι μηχανισμοί εμφανίστηκαν κατώτεροι των περιστάσεων. Η επισήμανση αυτή δεν γίνεται για να «μαστιγωθούν» στα κοινωνικά δίκτυα τα όργανα που δεν αξιολόγησαν σωστά την κατάσταση. Γίνεται για να αναδειχθεί η ανάγκη ουσιαστικών διορθώσεων. Πρέπει επιτέλους οι αρμόδιες αρχές να μπορούν να αναγνωρίζουν τα καμπανάκια του κινδύνου και να παρεμβαίνουν πριν το χέρι του θύτη σηκωθεί για το αναπότρεπτο. Θα ήταν παράλειψη, όμως, να μη σταθούμε και στην υποκρισία της κοινωνίας απέναντι στις γυναίκες, που σε πολλές περιπτώσεις παραμένουν ο αδύναμος κρίκος, τόσο στην οικογένεια όσο και στην εργασία.
Παρά τα βήματα που έχουν γίνει τις τελευταίες δεκαετίες για την οικονομική και κοινωνική ανεξαρτησία τους, ένα μεγάλο μέρος των γυναικών στην επαρχία εξακολουθεί να ζει εγκλωβισμένο. Η κοινωνία συχνά υψώνει τείχη στο όνομα της «διατήρησης της οικογένειας», ξεχνώντας πως μια άρρωστη σχέση καταστρέφει τα παιδιά, ενώ η διάλυσή της αποτελεί πράξη απελευθέρωσης από τα δεσμά της παράνοιας. Σε αυτό το πλαίσιο, φαντάζει τουλάχιστον αφελές να συζητάμε για δικαιώματα σεξουαλικού αυτοπροσδιορισμού, όταν η τοπική κοινωνία επιμένει να αναγνωρίζει μόνο τα «υγιή» ανδρόγυνα, έστω κι αν αυτά συνδέονται με δεσμά θανάτου. Ο κόσμος προχωρά, αλλά η δική μας κοινωνία αρνείται να πετάξει τις υποκριτικές παρωπίδες.
