Η τεχνολογία εξελίσσεται πλέον με δαιμονιώδεις ρυθμούς, αλλάζοντας ουσιαστικά τον κόσμο που γνωρίσαμε μετά τη βιομηχανική επανάσταση. Το μοντέλο της παραγωγής που ξέραμε καταρρέει και στη θέση του υψώνεται η κυριαρχία των αλγορίθμων. Η Τεχνητή Νοημοσύνη και τα ρομπότ δεν αποτελούν πια απειλή μόνο για τη χειρωνακτική ή την ανειδίκευτη εργασία. Για πρώτη φορά στην ιστορία, το φάσμα της ανεργίας ή της πλήρους απαξίωσης στρέφεται κατά της υψηλά ειδικευμένης εργασίας. Επιστήμονες, αναλυτές και στελέχη επιχειρήσεων ανακαλύπτουν πως οι ψηφιακές μηχανές μπορούν να εκτελέσουν σύνθετες εργασίες με ταχύτητα και ακρίβεια που ξεπερνά την ανθρώπινη φύση. Αν συνεχίσουμε έτσι, δεν θα είναι καθόλου υπερβολή να πούμε ότι σε λίγα χρόνια η εργατική Πρωτομαγιά θα έχει κυρίως ιστορικό χαρακτήρα, θυμίζοντας μια ρομαντική ανάμνηση από την εποχή που ο άνθρωπος ήταν ο μοναδικός πρωταγωνιστής της παραγωγής.
Στη Μεσσηνία, βέβαια, η ηρεμία του τοπίου συμβαδίζει με την πνευματική μας νωθρότητα. Η περιοχή μας δείχνει παγερά ανεπηρέαστη από τις κοσμογονικές εξελίξεις, κυρίως επειδή η χρήση της Τεχνητής Νοημοσύνης στην τοπική παραγωγική διαδικασία είναι από μικρή έως ανύπαρκτη. Οι πολιτικοί μας, που χθες πιθανώς εκφώνησαν λόγους για το «δίκιο του εργάτη», δεν δείχνουν να έχουν συνειδητοποιήσει τις αλλαγές που έρχονται. Είναι μάλιστα ειρωνικό το γεγονός ότι ορισμένοι από αυτούς τους λόγους έχουν γραφτεί από την ίδια την Τεχνητή Νοημοσύνη, την οποία οι ομιλητές αγνοούν επιδεικτικά.
Ουσιαστικά, η Μεσσηνία, ακολουθώντας τη μοίρα σχεδόν όλης της ελληνικής περιφέρειας, έχει το βλέμμα στραμμένο στο παρελθόν. Αρνείται πεισματικά να κοιτάξει όχι μόνο το μέλλον, αλλά και το ίδιο το παρόν που τρέχει με ταχύτητα φωτός. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο της καθολικής άρνησης, κάθε προσδοκία για μια δημιουργική ενσωμάτωση των νέων τεχνολογιών στην τοπική οικονομία φαντάζει τουλάχιστον αφελής. Προφανέστατα η Μεσσηνία θα παραμείνει ένας απλός παρατηρητής των εξελίξεων. Διατηρώντας χαμηλά τον δείκτη των προσδοκιών και των απαιτήσεων, θα συνεχίσει την πορεία της με τον γνώριμο τρόπο: στηριζόμενη στις μεταβιβαστικές πληρωμές και τις κάθε λογής επιδοτήσεις από την Αθήνα και τις Βρυξέλλες. Όσο ο κόσμος επαναπροσδιορίζεται, εμείς θα αναζητούμε την ασφάλεια σε ένα παρελθόν που έχει ήδη τελειώσει, ελπίζοντας πως η επόμενη Πρωτομαγιά θα μας βρει απλώς με ένα ακόμη στεφάνι στο χέρι.
Αυτή η προσκόλληση σε μια στρεβλή κανονικότητα, όπου η παραγωγικότητα εξαρτάται από κρατικές ενισχύσεις και όχι από τον εκσυγχρονισμό, μας καθιστά ευάλωτους. Όταν η ψηφιακή καταιγίδα σαρώσει και τις τελευταίες παραδοσιακές δομές, η Μεσσηνία θα αναρωτιέται γιατί το τρένο της εξέλιξης δεν σταμάτησε ποτέ στον σταθμό της. Η άρνηση της πραγματικότητας δεν αποτελεί στρατηγική επιβίωσης, αλλά μια εγγυημένη συνταγή για την οριστική περιθωριοποίηση της τοπικής μας οικονομίας.
