Στην πραγματικότητα, τόσο στην πολιτική όσο και στην οικονομία, η επιτυχία βασίζεται στη σωστή διαχείριση των μύθων. Δεν χρειάζεται να διαθέτεις απαραίτητα μοναδικές ιδέες ή προϊόντα. Αρκεί να τα πουλάς καλύτερα από τους υπόλοιπους. Οι Ιταλοί, για παράδειγμα, έπεισαν τον πλανήτη για τη μοναδικότητα της γαστρονομίας και του ελαιολάδου τους, παρότι σε όλη τη Μεσόγειο βρίσκει κανείς εξίσου καταπληκτικές γεύσεις. Η Ελλάδα, αντίθετα, διαθέτει εξαιρετικά προϊόντα και υπηρεσίες, αλλά αδυνατεί να τα προωθήσει σε υψηλές και ανταγωνιστικές τιμές. Σε ένα σύντομο άρθρο γνώμης δεν μπορούμε να αναλύσουμε τη συνολική αδυναμία διαχείρισης των ελληνικών μύθων. Ας εστιάσουμε στη Μεσσηνία. Παραλείπουμε συνειδητά την υπόλοιπη Πελοπόννησο, αν και αποτελεί θλιβερή πραγματικότητα η αδυναμία καταξίωσης των Μυκηνών και της Αρχαίας Ολυμπίας ως αυτόνομων ταξιδιωτικών προορισμών για ολόκληρο τον χρόνο.
Στη Μεσσηνία, η αδυναμία αξιοποίησης των παγκόσμιων μύθων της Ιλιάδας και της Οδύσσειας βγάζει μάτι. Αυτοί οι μύθοι θα μπορούσαν να προσελκύσουν εκατομμύρια επισκέπτες στον νομό. Η τοπική ηγεσία όμως αδυνατεί να αντιληφθεί το μέγεθος της μυκηναϊκής κληρονομιάς. Προτιμά να ασχολείται με μύθους άλλων εποχών. Γιορτάζει δεκάδες επετείους από ασήμαντες συμπλοκές, τις οποίες βαφτίζει μάχες, και φροντίζει εκατοντάδες εξωκλήσια, αφήνοντας τους μυκηναϊκούς τάφους στη μοίρα τους. Ανίκανη να διαχειριστεί τα μεγάλα παραμύθια, η ηγεσία αγνοεί το διεθνές κοινό. Εστιάζει σε ένα περιορισμένο εθνικό, κομματικό ή θρησκευτικό ακροατήριο για να συντηρήσει το μικρομάγαζό της.
Πώς να εξηγήσεις τώρα στον ξένο επισκέπτη ή στον θεατή της «Οδύσσειας» του Κρίστοφερ Νολάν ότι το τόξο του Οδυσσέα, με το οποίο εξολόθρευσε τους μνηστήρες, το χάρισε ο Ίφιτος στο σπίτι του Όρτιλοχου, στις αρχαίες Φαρές; Ο αφελής επισκέπτης θα αναρωτηθεί γιατί η Καλαμάτα δεν διαθέτει ούτε ένα μνημείο για αυτόν τον σπουδαίο μύθο. Η απάντηση είναι προφανής. Για τους ίδιους λόγους που η Καλαμάτα δεν έχει ως σύμβολο το τόξο του Οδυσσέα, αλλά προβάλλει τους Αγίους Αποστόλους, όπου είναι καν αμφίβολο αν έγινε δέηση στις 23 Μαρτίου 1821. Η διαχείριση των μεγάλων συμβόλων απαιτεί μεγάλους ηγέτες. Οι μέτριοι διαχειρίζονται απλώς τα ασήμαντα.
