Αν αφήσουμε όμως στην άκρη τα συνθήματα και μελετήσουμε προσεκτικά τα πραγματικά δεδομένα, διαπιστώνουμε ότι σχεδόν παντού υπάρχει σύστημα μικτής οικονομίας, στο οποίο το κράτος ασκεί ευρύτατη οικονομική δραστηριότητα. Το ποσοστό συμμετοχής διαφέρει από χώρα σε χώρα, αλλά πλέον ακόμα και στη μητρόπολη του σύγχρονου καπιταλισμού, τις ΗΠΑ, το κράτος διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην παραγωγική διαδικασία, είτε επιχορηγώντας την έρευνα και την καινοτομία είτε δαπανώντας τεράστια ποσά για την άμυνα και την ασφάλεια.
Σε κάθε περίπτωση, ένα μεγάλο μέρος του ανταγωνισμού μεταφέρθηκε από την ελεύθερη αγορά στη διεκδίκηση του κρατικού χρήματος. Γι’ αυτό παρατηρούμε ότι ακόμα και παγκόσμιοι κολοσσοί αλλάζουν την οικονομική τους πολιτική κάθε φορά που αλλάζει ο ένοικος του Λευκού Οίκου. Καμία επιχείρηση δεν αντέχει μια ανοιχτή σύγκρουση με την Ουάσιγκτον, ενώ από την άλλη πλευρά κανένας υποψήφιος πρόεδρος δεν εκλέγεται χωρίς την οικονομική στήριξη των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων.
Στην Ελλάδα ο επιχειρηματικός ανταγωνισμός για το κρατικό χρήμα είναι κυρίαρχος. Ένα μεγάλο κομμάτι της εγχώριας παραγωγικής δραστηριότητας επιβιώνει αποκλειστικά χάρη στις ευρωπαϊκές ενισχύσεις και τις συνεχείς κρατικές επιδοτήσεις. Οι μεγάλες επιχειρήσεις διασφαλίζουν τη μερίδα του λέοντος και αφήνουν τις μικρομεσαίες να παίρνουν ελάχιστα ψίχουλα από την πίτα, προκειμένου να μην διαταραχθεί η κατεστημένη τάξη πραγμάτων.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η εμφάνιση ολοένα και περισσότερων «σωτήρων», που απλώς θέλουν να μοιράζουν την πίτα για να παραμείνουν στην εξουσία, ενδεχομένως να σηματοδοτεί οριστικά το τέλος των μονοκομματικών κυβερνήσεων. Στον κρατικό καπιταλισμό αλά ελληνικά, όλοι έχουν δικαίωμα στην… καρέκλα. Και κυρίως όσοι φωνάζουν δυνατότερα για την «κυριαρχία του φιλελευθερισμού», ώστε να πουλήσουν αντισυστημική ταυτότητα στο ανυπόψιαστο κοινό.
