Αυτή τη φορά στο στόχαστρο βρέθηκε μια μονάδα παραγωγής ντομάτας και άλλων κηπευτικών, με προοπτική επέκτασης της καλλιεργούμενης έκτασης στα 200 στρέμματα. Η επίθεση ξεπερνά προφανώς τα όρια της αντιπολίτευσης στην κυβέρνηση και κινείται στον γνώριμο χώρο της αντιεπενδυτικής υστερίας. Τα βέλη στρέφονται κατά του μεγάλου κεφαλαίου, επειδή η επένδυση πραγματοποιείται από επιχειρηματίες και όχι από το κράτος. Οι ίδιοι που κατηγορούν τους Έλληνες επιχειρηματίες ότι μεταφέρουν τα κεφάλαιά τους στο εξωτερικό, τώρα τους κατηγορούν επειδή επενδύουν στην Ελλάδα. Οι ίδιοι που γράφουν τόμους για την αποβιομηχάνιση και την παραγωγική ανεπάρκεια της χώρας, διαμαρτύρονται για μια επένδυση στον πρωτογενή τομέα. Οι ίδιοι που καταγγέλλουν ότι εισάγουμε ντομάτες, ενοχλούνται όταν κάποιος αποφασίζει να τις παράγει εδώ.
Πίσω από αυτές τις αντιφάσεις δύσκολα κρύβεται μια βαθιά ριζωμένη, σχεδόν οθωμανική αντίληψη για την οικονομία, την οποία οι αριστεροί λαϊκιστές βαφτίζουν σοσιαλιστική και οι δεξιοί λαϊκιστές εθνική. Στον πυρήνα της βρίσκεται η πεποίθηση ότι το κράτος πρέπει να ελέγχει τα πάντα και να αποφασίζει για τα πάντα. Δεν γνωρίζω αν οι άνθρωποι αυτοί ονειρεύονται υποσυνείδητα τον εαυτό τους στη θέση κάποιου Οθωμανού σουλτάνου ή Σοβιετικού κομισάριου. Είμαι όμως βέβαιος ότι θεωρούν πως διαθέτουν τις μεταφυσικές ικανότητες να υποκαταστήσουν τους μηχανισμούς της αγοράς, αποφασίζοντας ποια προϊόντα θα παράγονται, σε ποιες ποσότητες και σε ποιες τιμές. Η ιστορία έχει δείξει πολλές φορές πού οδηγεί η περιφρόνηση των μηνυμάτων της αγοράς. Σε άδεια ράφια, ελλείψεις και μαύρη αγορά. Οι κρατούντες, βεβαίως, εξακολουθούσαν να απολαμβάνουν τα προνόμιά τους, στα παλάτια των σουλτάνων ή στις ντάτσες της κομματικής νομενκλατούρας.
Δυστυχώς, η πολυετής κυριαρχία του λαϊκισμού έχει πείσει μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας ότι κάθε οικονομικό πρόβλημα λύνεται αρκεί να υπάρχει πολιτική βούληση. Γι' αυτό πολλοί πιστεύουν ότι η κυβέρνηση μπορεί να καθορίσει την τιμή του ελαιολάδου, αδιαφορώντας για τις συνέπειες στην κατανάλωση, στον πληθωρισμό και στις εξαγωγές. Γι' αυτό εξακολουθούν να θεωρούν τους μεσάζοντες περιττούς, πιστεύοντας ότι τα προϊόντα μπορούν να φτάσουν από το χωράφι στο ράφι χάρη σε κάποιο μαγικό ραβδί. Αγνοούν το κόστος της συγκέντρωσης, της μεταφοράς, της αποθήκευσης και της διανομής.
Κυρίως αγνοούν ότι όπου επιχειρήθηκε η κατάργηση της αγοράς με διοικητικές εντολές, τα άδεια ράφια έγιναν καθημερινότητα και οι προνομιούχοι της εξουσίας πλούτιζαν από τις ελλείψεις. Αυτή η αντίληψη αποτελεί ίσως μεγαλύτερο εμπόδιο για την ανάπτυξη από την ίδια τη γραφειοκρατία. Γιατί κανένας επενδυτής δεν μπορεί να δημιουργήσει πλούτο σε μια κοινωνία που αντιμετωπίζει την παραγωγή ως έγκλημα και την κρατική παντοδυναμία ως λύση.
