Ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Καλαμάτας ζήτησε, λέει, από τον υπουργό Εσωτερικών να ψηφίσει νομοθετική διάταξη με την οποία όποιος δημοτικός σύμβουλος είναι «απείθαρχος» στις συνεδριάσεις να έχει κυρώσεις που θα φτάνουν μέχρι την παύση του! Ο πρόεδρος, σε συνεργασία προφανώς με κάποιον υπάλληλο του υπουργείου, θα κρίνουν τα «αδικήματα» και θα εκδίδουν τις αποφάσεις. Η συγκεκριμένη επιστολή κινείται περισσότερο στο πεδίο της ψυχαγωγίας, κάτι σαν καρναβαλικό δρώμενο, με το οποίο θα μπορούσε κανείς να γελάσει. Επί της ουσίας, όμως, είναι ανατριχιαστική ως αντίληψη.
Η αντίληψη του προέδρου, που θα τιμωρεί επειδή δεν μπορεί να διευθύνει με άλλο τρόπο μια συζήτηση, είναι από μόνη της προβληματική. Το ουσιαστικότερο, όμως, είναι η έκφραση απέχθειας στην κριτική, ακόμη και στην ακραία. Σε ένα δημοκρατικά εκλεγμένο όργανο, ο καθένας κρίνεται, επιδοκιμάζεται ή αποδοκιμάζεται από τους εντολείς του. Και αυτοί είναι οι πολίτες. Αυτοί έχουν τη δύναμη να στείλουν στο σπίτι τους τον πρόεδρο, αλλά και τον ταραξία σύμβουλο. Στη δημοκρατία, αυτοί έχουν την εξουσία. Κανένας άλλος. Δεν χρειάζεται να υπογραμμίσουμε ότι όποιος δεν αντιλαμβάνεται τη λειτουργία της δημοκρατίας και, ειδικά, τον θεσμό της αυτοδιοίκησης, καλό θα ήταν να ασχοληθεί αυτοβούλως με κάτι άλλο.
Το πρόβλημα με τον θεσμό της αυτοδιοίκησης τα τελευταία χρόνια είναι η δημοκρατική απονομιμοποίησή του. Το κακό ξεκίνησε με την αντισυνταγματική, σύμφωνα με απόφαση του ΣτΕ, διάταξη Θεοδωρικάκου, με την οποία, στο όνομα της κυβερνησιμότητας, ουσιαστικά καταργήθηκαν τα δημοτικά συμβούλια. Άλλαξε, δηλαδή, η απόφαση των πολιτών μετά τις εκλογές, γιατί σε κάποιους δεν άρεσε το αποτέλεσμα. Αντίστοιχα, αύριο ή μεθαύριο μπορεί να έρθει μια νέα κυβέρνηση και, στο όνομα της αναλογικότητας, να καταργήσει όλους τους δημάρχους που δεν έχουν εκλεγεί με ποσοστό άνω του 50%. Πρόκειται για ανατριχιαστική, βαθιά αντιδημοκρατική αντίληψη.
Η συνέχεια είναι γνωστή. Περάσαν εκλογικό νόμο που ευνοούσε προκλητικά τις δημοτικές αρχές και φτάνουμε στο σήμερα, όπου, με νέα αλλαγή του εκλογικού νόμου, οι δήμαρχοι σχεδόν διορίζονται από όποιον έχει την πολιτική εξουσία και τον αντίστοιχο εκλογικό μηχανισμό. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η πρόταση του προέδρου του δημοτικού συμβουλίου. Αφού, σου λέει, μας διορίζουν, γιατί να μη μας δώσουν και την εξουσία να βάζουμε και να βγάζουμε όποιον θέλουμε στα δημοτικά συμβούλια;
Θα μου πείτε, πάλι καλά. Γιατί σε κάτι Ρωσίες πνίγονται οι υφυπουργοί στις μπανιέρες. Εδώ, τουλάχιστον, απλώς θα καρατομούνται. Ως τοξικοί και ανάγωγοι.
panagopg@gmail.com
