Την προπροηγούμενη εβδομάδα ήταν οι διαμαρτυρίες για τη στελέχωση του Κέντρου Υγείας Αγίου Νικολάου στη Μάνη, αυτή που μας πέρασε το ζήτημα με τις παθολογικές κλινικές του Νοσοκομείου Καλαμάτας, την επόμενη είναι βέβαιο ότι θα «σκάσει» κάποια άλλη δομή υγείας στη Μεσσηνία. Η στελέχωση με ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό παραμένει διαρκώς στην επικαιρότητα, σε έναν φαύλο κύκλο που δεν φαίνεται να κλείνει.
Είναι προφανές ότι το υπουργείο Υγείας και η κυβέρνηση, αν ήθελαν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα δραστικά, θα το είχαν πράξει. Δεν το πράττουν και, με μισές αλήθειες, προσπαθούν να μεταβιβάσουν την ευθύνη, προχωρώντας κάθε φορά σε μπαλώματα και πουλώντας μικροπολιτική εκδούλευση για το αυτονόητο. Ο ισχυρισμός ότι προκηρύσσονται θέσεις αλλά δεν υπάρχει ενδιαφέρον για την κάλυψή τους είναι πραγματικός, αποτελεί όμως τη μισή αλήθεια. Γιατί η άλλη μισή κρύβεται στον λόγο που δεν υπάρχει ενδιαφέρον.
Οι γιατροί που σπούδασαν στην Ελλάδα με χρήματα του Έλληνα φορολογούμενου, αλλά και με τεράστια δική τους προσπάθεια, δεν είναι διατεθειμένοι να μπουν σε ένα σύστημα υγείας, στο οποίο θα εργάζονται με απάνθρωπους όρους και με αμοιβές κατώτερες των ικανοτήτων και της προσφοράς τους. Επιλέγουν είτε να ανοίξουν δικό τους ιατρείο είτε να αναζητήσουν την τύχη τους στο εξωτερικό και, στη συνέχεια, να επιστρέψουν με γνώσεις και εμπειρία, για να δραστηριοποιηθούν ιδιωτικά στη χώρα.
Η κατάσταση που δημιουργείται εξηγεί και τον λόγο της αύξησης της ιδιωτικής δαπάνης για την υγεία. Τα δημόσια νοσοκομεία αποψιλώνονται και υποβαθμίζονται και οι πολίτες πληρώνουν για να αγοράσουν αξιοπρεπείς υπηρεσίες υγείας.
Η κατάσταση που διαμορφώνεται, οδηγεί σε υγεία δύο ταχυτήτων: Στη μία όσοι μπορούν να πληρώσουν και στην άλλη οι υπόλοιποι, που θα στοιβάζονται σε λίστες αναμονής και διαδρόμους. Το Δημόσιο θα συνεχίσει να πληρώνει για να κρατά ανοιχτές δομές υγείας, χωρίς όμως αυτές να ανταποκρίνονται στις προσδοκίες των φορολογουμένων που τις χρηματοδοτούν. Και δεν θα αργήσει η στιγμή που θα φτάσουμε στο σημείο, όπου έχουν φτάσει και άλλες χώρες, στις οποίες οι φορολογούμενοι ακριβώς επειδή δεν παίρνουν ουσιαστικά τίποτα από τις δημόσιες δομές, στηρίζουν απόψεις για μείωση της χρηματοδότησής τους.
Η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί προφανώς εκεί οδηγεί. Είναι, λοιπόν, η ώρα ο καθένας να τοποθετηθεί καθαρά. Αν θέλουμε ένα δημόσιο σύστημα υγείας, αυτό θα πρέπει να αναμορφωθεί σε όλα τα επίπεδα και να στελεχωθεί με ιατρικό, νοσηλευτικό και λοιπό προσωπικό. Η εξασφάλιση ανθρώπινων όρων εργασίας και ικανοποιητικών αμοιβών είναι η λύση στο πρόβλημα. Όσο αυτό δεν συμβαίνει, το δημόσιο σύστημα υγείας στη χώρα, αλλά και στη Μεσσηνία, κάθε χρόνο θα βυθίζεται όλο και περισσότερο στην απαξίωση και την εγκατάλειψη.

panagopg@gmail.com