Η χώρα κινείται από σήμερα στον ρυθμό των Πανελλαδικών εξετάσεων για την εισαγωγή στα Πανεπιστήμια.
Μπορεί να μην γίνεται ο χαμός του παρελθόντος και να μην υπάρχει η υστερία των περασμένων δεκαετιών, αλλά παραμένει ένας σημαντικός σταθμός για τους νέους ανθρώπους και τις οικογένειές τους. Σε περιοχές, ειδικά όπως η δική μας, η είσοδος στο Πανεπιστήμιο εξακολουθεί να αποτελεί το «διαβατήριο» για να ανοίξει ένα παιδί τα φτερά του, να αποκτήσει εμπειρίες μακριά από τον τοπικό μικρόκοσμο. Δεν είναι, δηλαδή, τυχαίο το άγχος και η δοκιμασία στην οποία υποβάλλονται τα νεαρά παιδιά και οι οικογένειές τους. Η αλήθεια, βέβαια, είναι ότι με τις Πανελλαδικές δεν τελειώνει ο κόσμος, απλώς αρχίζει για κάθε νέο ένα καινούργιο κεφάλαιο, μια νέα διαδρομή.
Κάποιος θα την κάνει μέσα από το δημόσιο Πανεπιστήμιο και κάποιος άλλος μέσα από άλλες επιλογές. Κανένας δεν χάνεται και κανένας δεν επιτυγχάνει ή αποτυγχάνει μέσα σε μια γραπτή εξέταση κάποιων ωρών. Το θετικό είναι ότι όλο και περισσότεροι αντιλαμβάνονται πλέον την πραγματική διάσταση των Πανελλαδικών και δεν τους δίνουν μεγαλύτερη αξία από αυτή που έχουν. Άλλωστε, έχει εδώ και χρόνια αλλάξει η εξίσωση που ήθελε την είσοδο στο Πανεπιστήμιο να οδηγεί σε μια καλή δουλειά και σε οικονομική και κοινωνική ανέλιξη. Αυτό πλέον δεν υπάρχει. Αντίθετα, μάλιστα, υπάρχουν περισσότερες πιθανότητες να αποκατασταθεί, τουλάχιστον οικονομικά, κάποιος που θα αναζητήσει δρόμους εκτός πανεπιστημιακής εκπαίδευσης. Η ελληνική κοινωνία, και βασικά οι γονείς, έχουν αρχίσει να αντιλαμβάνονται πώς έχουν οι συνθήκες και αποδραματοποιούν τις Πανελλαδικές. Την ίδια ώρα, το πολιτικό σύστημα φαίνεται πως, μετά από καθυστέρηση χρόνων, αντιλαμβάνεται ότι πρέπει να τελειώσει με το συγκεκριμένο σύστημα, το οποίο, εκτός όλων των άλλων, έχει διαλύσει το Λύκειο – έναν κρίσιμο, δηλαδή, παράγοντα της βασικής εκπαίδευσης.
Η προώθηση ενός συστήματος που θα ενισχύει το Λύκειο και θα οδηγεί σε απολυτήριο μέσα από τον υπολογισμό των βαθμών σε όλες τις τάξεις και τα μαθήματα είναι κάτι που συζητείται χρόνια και επιχειρήθηκε να νομοθετηθεί πριν από το 2000, αλλά ουδέποτε εφαρμόστηκε. Οι αντιστάσεις έχουν πλέον καμφθεί και η συντριπτική πλειοψηφία έχει κατανοήσει ότι η εγγραφή στο Πανεπιστήμιο, κυρίως μέσα από ένα εθνικό απολυτήριο, είναι ο ενδεδειγμένος τρόπος για να ενισχυθεί η εκπαίδευση και να τελειώσει η υστερία των Πανελλαδικών εξετάσεων.
Τα πάντα έτσι προχωρούν στη χώρα, με καθυστερήσεις χρόνων για το αυτονόητο. Τι είναι, άλλωστε, 30 χρόνια καθυστέρηση μπροστά στην αιωνιότητα;
panagopg@gmail.com
