Η νέα σοβαρή κατολίσθηση στον εθνικό δρόμο Καλαμάτα – Σπάρτη, ακριβώς στο σημείο που υποτίθεται ότι αποκαταστάθηκε με 1,85 εκατομμύρια ευρώ το 2023, θυμίζει σε όλους μας τη ματαιότητα των πραγμάτων. Ο δρόμος «έφυγε» ξανά μετά την Αρτεμισία και η κυκλοφορία προς τη Σπάρτη αναζητά πλέον την τύχη της στα στενά του Καρβελίου και του Λαδά. Η συντήρηση ενός απέραντου οδικού δικτύου σε έναν νομό με φθίνουσα δημογραφική πορεία εξελίσσεται σε ένα ακριβό ανέκδοτο. Απαιτούμε ολοένα και περισσότερα χρήματα για ολοένα και λιγότερους ωφελούμενους. Στη διαδρομή του Ταϋγέτου, όπου η κίνηση μειώθηκε δραματικά λόγω του νέου αυτοκινητόδρομου, η δαπάνη εκατομμυρίων για μια διαδρομή που δεν αποτελεί πια τη μοναδική σύνδεση των δύο νομών, μοιάζει με οικονομική αυτοκτονία. Το ίδιο ισχύει και για τη συντήρηση δεύτερης ή τρίτης εισόδου σε χωριά της Μεσσηνίας, όπου οι ελάχιστοι ηλικιωμένοι κάτοικοι μετακινούνται σπάνια. Συντηρούμε με πείσμα ένα οδικό δίκτυο που σχεδιάστηκε με το αναπτυξιακό όραμα της δεκαετίας του 1950. Τότε κυριαρχούσε η ψευδαίσθηση ότι οι δρόμοι αρκούν για να κρατήσουν τον κόσμο στην ύπαιθρο. Στην πραγματικότητα, οι φόροι των πολιτών έγιναν άσφαλτος για τη «μεγάλη φυγή» προς την Αθήνα, καθώς αγνοήθηκε η ανάγκη για έναν περιφερειακό αστικό μετασχηματισμό. Σήμερα, οι πόροι δεν είναι άπειροι. Για να συντηρήσουμε το παρωχημένο όραμα του περασμένου αιώνα, αφαιρούμε χρήματα από τις πραγματικές αναπτυξιακές ανάγκες της σύγχρονης οικονομίας. Θα ανοίξει ποτέ ένας ειλικρινής διάλογος για τον εξορθολογισμό και την ιεράρχηση των αναγκών με βάση τη σημερινή πραγματικότητα; Η απάντηση είναι μάλλον αυτονόητη. Στην Ελλάδα ζούμε και οι εργολαβίες στον Ταΰγετο φαίνεται πως έχουν μεγαλύτερη αντοχή στον χρόνο από την ίδια την άσφαλτο.

lathanasis@gmail.com